Random Contemplations

What does it mean to be one? One, means to be undivided, to not have something before and after you, to be united in its completeness. It's one and therefore complete, because it cannot be divided into smaller. Something that is one can only be perceived from different angles, but that does not imply that those angles have separate and therefore divided ways of existence. 
What is suffering? Is suffering not getting what you want? Is it constantly having an absence of pleasure or the lack of misery. Something in that direction, yes. 
Can you use extreme suffering to cease your division. Is suffering the way to become one with whatever it is in this world in a metaphysical sense, that seems to be the underlying principles as to why things exist? 
Maybe yes. At least, from my attempt to understand the way of becoming free through a form of self-destructing manner. 
It appears that there is in the first place a form of indifference from the universe towards us. The world independent from us bases itself on the principles of either efficiency (evolutionary theory of reproduction) or indifference (lack of absolute morality/meaning etc.)
Standing in an open field, screaming at the sky for causing the difficulties you face in life, is an absurd scenario, yet interesting to investigate further. 
What is it that moves us to become angry at the world in the first place? A self-proclaimed sense of justice, that has not been met by the world? Famine, war and lack of equality, where there should be? And then anger towards the world and the universe for the injustice it lets happening?
I find that thought quite fascinating and amusing. It seems to be the root of morality, the seed of faith. To see injustice, where there should be none. To see the gateways open towards hypocrisy, misery and greed, when there should be none of that. There is a call for something. Something eternally true and one. 
It has to be there, yet if it’s not, maybe it’s us who’s not obeying its principles. Maybe there is something good out there, a higher form of justice, that we’re not noble enough to participate in. 
What seems to be the logical implication? That we are rotten creatures, who are soiling our paths towards nirvana? 
‘’Let us become free from these earthly chains by suffering. By becoming comfortably numb in our suffering, to be completely free from suffering. Only then, will we have transcended our earthly desires. Only then will we too be undivided and one.’’
I cannot recall which thinker it was, but I have to think of a saying he once quoted, that seems to reflect the human condition in these types of thoughts. 
‘’We naturally move away from chaos, towards that which is rational and in balance. Therefore, we have instinctive love for that which is rational and in balance.’’ Not meaning that humans have the same definition of rationality and balance, but that everyone shares the common instinct of wanting to be organized in a certain. To have himself and his life composed according to the symphony he wants to play to the world. 
I wonder what the drive is of wanting to be at peace with yourself and the universe. It at least carries the assumption that there is a possibility to connect mutually to the universe, meaning it has some form of existence or intellect that is adequate to that of a human. But besides that, even if the universe doesn’t respond or is indifferent to our existence, does that mean it’s impossible to connect to it?
I’ve experienced people who have failed to connect. It results in nihilism. A type of escapism. It’s screaming at the universe the first time to connect to it and when it fails, a second time to show your anger. If the universe is indifferent, then those who live their lives locked away at home in anger against the universe, are hilarious. What was there to expect? Do they not see that it doesn’t matter whether you get angry at it or not, it will continue ignoring you?
The second alternative is those who try to connect and think they’ve managed to do so. Are they running away from life? Do they dedicate themselves to a silent force, with the illusion of a connection being there? Is not like watching your own reflection in the see and then falling in love with who’s looking back? Adding something to the universe that’s not there, while it remains cold and indifferent? That too seems to be a type of escapism. 
And then there’s accepting that perhaps talking to the sky will give you cold silence back. Does that cease are drive towards wanting to be want? Liberating ourselves and being at an undivided peace?
Perhaps there’s an alternative that can be found. An alternative in which you reverse the roles. In which nor complete atheism, nor complete deism are the correct answer. In which you stop having a dialogue from your perspective and instead let the universe become a talking mirror. Staring into it, letting it give you the impressions it does, showing its perfect indifference when you are staring into the sunset, looking at the rotations the world makes, and experiencing how indifferent it is to your bad mood. Looking at the flowers and animals who seem to be endlessly reproducing, independently from what you think of it. 
Instead perhaps, that might cause a spark in which we should stop talking to the universe or about the universe and instead accept its stoic behavior. Its indifference is an open playing field in which we can create. Nothing has to be, many things can be. And then ask ourselves from the standpoint of the universe, what is it then that we are actually doing? And what does it mean to us? Instead of, what does it mean to the universe and therefore, ourselves? It keeps existing, it keeps carrying on and rotating. In its perfect nature, it keeps being. It's one, undivided in its existence and its indifference.
In the silence of mere impressions, perhaps eternity can be found.

The State III: The Process

The State III

The Process:

It is difficult to put phenomenons, that being social behavior,  into words. It is hard to be a confident writer and still produce essays or books that are completely true. I can see this in myself. I have read books and admired them, books that show no coherency to each other whatsoever, but somehow still manage to convince me that there is some truth in what the author is saying. It was in this small confrontation with myself, that I could sense the ambiguity.

How odd it was reading two completely different philosophers, who were opposites and still find yourself nodding in agreement, once you read their arguments and stream of thoughts.

With every book I read, I did not feel at all that I was being presented wisdom, rather I felt that I was being confronted with my own ignorance. With every book, conversation or lecture I became more aware of how shallow my thinking process in actuality is. The world is much bigger; the people inside it have much more going on inside their head than they show.

It struck me with every conversation and it still shows how incompetent I am when it comes to discussions, because there is always a part of me that can see the reasoning behind one's thoughts.

No matter what I say, due to the complexity of the world and its people, we are de facto wrong when it comes to choosing the way we want to life; it is difficult to evaluate which values are superior to others. Ideals in itself are brilliant and we will happily nod in agreement when one exclaims: ‘’Liberté, egalité et fraternité.’’ Yet, the methods to get there often make us blind to remember what even the ideals were we so proudly stood for.

What is the reason for the failure we go through as human species? Is it perhaps that what we see as noble, actually is a handicap of some kind?

Life is failure, without ever having had the opportunity to even see the finish line, we will never be victorious. It is always an inner struggle between wanting two things that contradict themselves, but on their own are flawless.

Individualism, socialism, chauvinism, humanism, nihilism, freedom of speech, mutual respect, values, freedom, morality, rebellion, diversity, unity, nobility, patience.

It is a harsh way to see life. One could say that, but I would object. However, there is still some small candle light at the end of the tunnel.

Even when I was confronted with my own ignorance, I had discovered that in some way there are certain truths that we all share, that instinctively feels right and just.

The idea that one becomes aware from the push and pull movements of life, is only possible when one takes a break from life itself and tries to transcendent whatever world he is living in. Seeing everything not from a biased view, but seeing the world as followed:

The realization that we are part of a big flux that connects one another, in which our existence bases itself upon the choices of the generation beyond us and that our choices form the base for the generation after us. With other words, there is a bigger picture than just that which fulfills our individual needs, but ambiguously we still need to take those individual needs into consideration.

That is such a hard task in itself and is sometimes too demanding.

Not too demanding at all if you ask me. The reason for this, is that coming to this realization takes the most essential part of human nature in question. The ability to think, to be an individual between the herd, yet be one with the herd based on your individualism.

It is true that social behavior and political movements base themselves on the idea that certain ideals are more true, because they fulfill the goal they want to achieve, but that does not mean that the ideas of the rival don’t have the same source.

They still do, there is always some truth in the other, even if it not presented in the desired way. The only way to see that we are all going after the same idea in life, is eliminating the passive thoughtless behavior that many have, that has its root in the inability or refusal to think, therefore denying one’s own individualism.

And why do they do so? The reason being that it is easier to let someone else carry you to the goal and blame it on him if the possibility is open to failure, instead of owning up to one’s own mistakes.

There is no blame in mistakes, but only in being too coward to make them and owning up to your responsibility. 

Epistemologie Paper: Objectie tegen de Cartesiaanse Demon

Epistemologie Paper 

Stelling:  ''Het is niet noodzakelijk om een onderscheid te maken tussen de noumenale en de fenomenale wereld.'' 

·         Objectie:  

Het onderscheid tussen de fenomenale en noumenale wereld is met een goede reden gemaakt. In de antieke traditie was het verschil noodzakelijk om de kennisvoorwaardes te formuleren voor ons kenvermogen. De reikwijdte van ons kennen werd gelimiteerd tot de zogeheten ''fenomenale'' wereld. Dit was de wereld zoals die zich aan ons presenteerde, wanneer men gebruik maakte van diens zintuigen. De noumenale wereld is datgene wat in de Platoonse traditie als de ware werkelijkheid gepostuleerd werd. Dit was de werkelijkheid die onafhankelijk van de zintuigen bestond. De vraag die nu noodzakelijk gevraagd moet worden is deze: 

''Hoe kan men zeker zijn dat dit onderscheid ook redelijkerwijs gemaakt mag worden?'' 

Het onderscheid werd in de antieke traditie door Plato gemaakt. Het feit dat men in het particuliere het vermogen had om het abstractere en daarbij het volmaaktere te kennen, gaf genoeg steun om aan te nemen dat het bestaan van het abstracte ook bestaansrecht had die men kon kennen, omdat hij reeds gekend was. In de anamnesis (herinnering) kreeg het subject een Aha-Erlebnis, omdat er overeenstemming kwam tussen dat wat op particuliere wijze werd waargenomen en een bepaalde eidos (Idee of Vorm) dat in het subject besloten zat. Het was dus epistemisch noodzakelijk om te spreken van twee werkelijkheden om een weg te kunnen vormen naar het ware kennen.  

Het dubium over de zintuigen is dus geplaats. De ware werkelijkheid is tot op een bepaalde hoogte via de zintuigen kenbaar, maar voor echte kennis behoort men in contemplatie te gaan naar de begrippen die het fenomenale kenbaar maken. De vraag is wederom, hoe kan je opgesloten in je eigen ik, met enkel de zintuigen tot je beschikking, überhaupt tot zekere kennis komen over de noumenale wereld? Plato zou antwoorden dat men behoort na te denken met datgene dat even los staat van de materie als de transcendente begrippen, namelijk de rede.  

Echter, er zit een probleem in Plato’s Ideeënleer, die van te veel axioma's uitgaat, die men niet kan rechtvaardigen. Bijvoorbeeld, hoe neemt het particuliere deel aan het abstracte? Als de Ideeën intern in ons kennen besloten liggen, dan is er niet meer sprake van externe inwerking en is daarbij de voorwaarde voor een externe, abstracte werkelijkheid geëlimineerd. Aristoteles heeft de problemen verder uitgewerkt en opgelost door het kenvermogen te beperken tot datgene wat Plato ''de vergankelijke werkelijkheid'' zou noemen.  

De zoektocht naar een objectie schrijdt voort richting René Descartes. Aristoteles heeft veel problemen van de metafysica en epistemologie opgelost door het kenvermogen te verschuiven naar de materiële wereld en het daartoe te beperken. Echter, deze verandering van metafysisch wereldbeeld komt met een prijs. De axioma, die per definitie de grootste twijfel teweeg brengt, is juist die aanname, die überhaupt Aristoteles' kenwereld mogelijk maakt: de verheerlijking van de zintuigen.  

Descartes gaat als rationalist tegen dit empirisme in. Hij contempleert en komt tot een radicale conclusie, die de epistemologie deed veranderen. Volgens hem was het initieel onmogelijk zeker te zijn over wat dan ook. De meditaties brachten twijfel en vragen teweeg. Kan het zo zijn dat we dromen? Of wellicht bedrogen worden door een demon, die ons de werkelijkheid als rechtvaardig, maar onwaar doet toeschijnen? De enige toegang tot de werkelijkheid, die we hebben zijn de zintuigen. Er is immers niks wat ons in staat stelt om zeker te zijn dat ook die zintuigen niet ons bedriegen. Het is daarom meer dan noodzakelijk dat er een onderscheid wordt gemaakt tussen de noumenale en fenomenale wereld om te kunnen twijfelen. Doen we dat niet, dan laten we de optie open dat we wellicht wel tot kennis kunnen komen die te rechtvaardigen is, maar die buiten ons kenvermogen, volledig mis is. 

·          Antwoord:

De filosoof die ik moet aanhalen bij de synthese tussen het enerzijds rationele probleem van ons kenvermogen, gepostuleerd door Descartes en anderzijds de empiristische, zoals Aristoteles, is Immanuel Kant. De versmelting manifesteert zich in het idee dat twee zaken noodzakelijk zijn om van kennis te kunnen spreken, namelijk het verstand en de waarneming. Beide zijn even noodzakelijk om kennis überhaupt mogelijk te kunnen maken. In het verstand zit structuren, die voorwaardea vormen om de a posteriori kennis mogelijk te maken. Ruimte en tijd zijn bijvoorbeeld nodig voor iets om kenbaar te zijn aan het verstand. Kant refereert naar dergelijke voorwaardes voor kennis als de categorieën. De categorieën kenmerken zich verder hierin dat ze eigenschappen zijn van het verstand en niet van de noumenale wereld. De categorieën vormen de reikwijdte van ons kenvermogen; ze maken het mogelijk, dat we premièrement in staat zijn van kennis te spreken. Echter, juiste deze zelfde categorieën vormen op ambigue wijze tegelijkertijd de grens van ons kenvermogen. Alles wat buiten de categorieën valt kan niet gekend worden door het verstand. Op deze wijze is het verstand begrensd en beperkt tot de fenomenale aanblikken van de werkelijkheid. 

Enfin, het is cruciaal om in te zien dat kennis enkel bestaat in overeenstemming, niet als een ontologische waarheidsbegrip.

Of zoals hijzelf mooi formuleert in Kritik der reinen Vernunft:

Begriffe ohne Anschauung sind leer, Anschauung ohne Begriffe ist blind

We hebben dus aangenomen van Kant dat kennis beperkt is tot de overeenstemming van de werkelijkheid met het verstand en dat op deze wijze alles wat buiten het verstand valt, wat hij het Ding an Sich noemt, noodzakelijkerwijs niet gekend kan worden.

Is het nu mogelijk om een objectie te geven aan het dubium van Descartes? Zeker.

Kant heeft zekerheid weten te geven aan de zintuigen, terwijl hij tegelijkertijd de twijfel van Descartes meebrengt op elegante wijze.

Zeker, we kunnen nooit het Ding an Sich kennen, de optie is open dat we bedrogen worden. Het kan dat buiten het kenvermogen van het verstand en de werkelijkheid, de noumenale wereld een leugen is.

Echter, wat Kant wel duidelijk maakt is dat we voor zover het kenvermogen ons toelaat, we een bepaalde mate van kennis kunnen vergaren, namelijk die binnen de categorieën van het verstand vallen.

Hierdoor borrelt bij mij dan de vraag op, waarom eigenlijk het onderscheid tussen twee werkelijkheden maken? Anders dan Plato, is de scheiding van de werkelijkheden niet eentje die metafysisch bestaansrecht hebben. Kant en Descartes postuleren de mogelijkheid van een noumenale wereld enkel als concept om de reikwijdte van het kennen te kunnen begrijpen, niet als transcendente volmaakte werkelijkheid.

En wanneer dus Kant de hypothese heeft gesteld van de fenomenale wereld en de noumenale wereld en hij heeft daarbij het kennen beperkt tot de fenomenale wereld, enkel ervan uitgaand dat de noumenale bestaat uit allerlei Dingen an Sich, dan is de noumenale wereld enkel ondersteund door de redenering die uitgaat van de noodzaak van een dergelijke wereld, omdat er anders niks is wat ons fenomenaal kan toeschijnen. Als dat de reden is dat het onderscheid gemaakt moet worden tussen een conceptuele noumenale wereld en een tastbare en bovenal epistemisch kenbare ‘fenomenale’ wereld, dan lijkt het me meer dan rationeel om het kennen te beperken juist tot die fenomenale wereld, omdat de notie van een noumenale wereld enkel tot onnodige redundantie leidt. Niet omdat het alleen praktisch is, maar omdat het categoriale kenvermogen dat van ons dwingt. 

De Stoa

De Stoa. Een filosofische stroming die de weerspiegeling was van het hedonisme van Epicurus. 

Een stroming waarin de ratio menner was van de paarden der verlangens. 

Ik schrijf dit stuk omdat het me pijn doet hoe negatief geladen het beeld is van de Stoa. Machinaal en pragmatisch, waarin menselijke emoties verdrukt worden tot het niets.  Nee, ik betoog juist dat de filosoof Seneca een helder beeld had van de menselijke gewenning en gewoontes, van onze gevoelens, verlangens en idealen. Teleurstelling en zelfverwijt.

Het eerste probleem waar we mee te maken hebben is de menselijke interpretatie. Vaak een zegen, wat de sociale interactie bevordert.

Echter wanneer we te maken hebben met oude denkbeelden, wereldbeeld en ladingen die de woorden hebben, moet ik grijpen naar de filosoof Wittgenstein, die het volgende meende: Woorden zijn niet enkel woorden die sociale interactie bevorderen, ze kunnen ook scheidend werken. De mens is in zijn opvoeding geprikkeld met de betekenis achter elk woord, of het nu concreet of abstract is. Maar aangezien we de mens als individu moeten nemen, is het meer dan logisch te concluderen dat hetzelfde begrip bij twee individuen een verschillend beeld opwerkt in de hersenen. Zo kan men over hetzelfde praten in de materiële wereld, maar is de abstracte wereld met zijn gedachtes bij totaal iets anders, waardoor miscommunicatie plaatsvindt.  Natuurlijk zijn we ons hier niet bewust van, omdat we menen hetzelfde begrip te hanteren. 

Dit is wat ervoor kan zorgen dat de Stoa als zielloos en machinaal geïnterpreteerd kan worden. Plaatst men het in de context, van tweeduizend jaar geleden, dan behaalt hij helder inzicht.

Want het is in deze maatschappij waarin men het neo-romantieke beeld van gevoelens niet kent, gevoelens die wij als muze van de  bohème zien.  Romantisch en menselijk, emoties die naar buiten gedragen moeten worden om onze individualiteit te bestempelen.  

Nee, dit is niet hoe men ernaar behoort te kijken. De Romeinse maatschappij was een maatschappij waarin sociale interactie het vaste principe was. Indivualiteit kende men niet omdat men deel was van het groter geheel, de Staat.

En voordat dit dystopische beelden van  Big Brother opwekt, realiseert u zich dat men de de Staat zag als speelruimte, als mogelijkheid tot zelfverwerklijking.

Dánkzij de maatschappij ben je wie je bent, dankzij de staat en de existentie van de ander heb jij een reden om elke ochtend op te staan en je in te zitten voor het leven.

Immers zoals Seneca zegt:

"Als we alle sociale interactie opgeven en breken met de mensheid, als we enkel en alleen leven voor onszelf, zitten we in een isolement dat geen enkele betekenis meer heeft. Met als gevolg dat we ook niks zinvols te doen hebben." 

-Seneca, Innerlijke Rust, blz.25

Op die wijze moet je de Romeinen zien als een onderdeel van de staat, mensen die constant in de gemeenschap leven en de druk ervaren van het handelen. Niet per se altijd direct voor de ander, maar wel op een zodanige wijze dat je nuttig bent voor zowel je zelf en de staat. En in die interpretatie van vrijheid zit de Stoa verscholen. Niet in onze neo - romantische beeld die enorm beïnvloed is door het existentialisme. Ik meen dus dat Seneca op een meta-niveau naar emoties kijkt en met zijn Romeinse beeld ontevreden is over de zaak. Net als veel andere Romeinen dat waren, waar ik ze geen ongelijk in kan geven. 

En ja, ongelijk kunnen we hem niet geven als we naar deze interactie kijken tussen mens, staat en innerlijke rust. Hevige emoties kunnen dan zeker averechts werken.

Seneca echter ontkent de relevantie van de emoties niet, maar soms kan men zich verliezen in zichzelf en de kijk op de zaak volledig achter laten.

Je mag zelfs je emoties ontarmen, omdat ze deel van je zijn, maar, let op, net als een schip op zee zijn er tijden waarin je in de storm je heldere verstand verliest en wild gaat handelen, terwijl juist dan je boven de storm moet stijgen om jezelf en de bemanning te redden.

Overigens is de moderne maatschappij vervallen in een soort hippie stadium, waarin verzet tegen elk vorm van discipline en richtlijnen gezien wordt als een beperking van de vrijheid, terwijl de opvatting hiervan onjuist is.

Niet is het beheersen van je emoties een beperking van de vrijheid, niet is het kunnen rationaliseren van je bestaan een beperking van vrijheid, niet is het willen zin geven aan je bestaan een beperking.

Ja, we gaan uiteindelijk allemaal dood (een vaak gebruikt argument), discipline en orde en handelen hebben dus geen zin.

Goed, nou en? 

Wil dat zeggen dat ik mijn bestaan de prullenbak in moet werpen? Wil dat zeggen dat ik moet ontkennen dat mezelf moet vervolmaken? Wellicht wel, maar dat doe ik niet. En wel om deze inspirerende uitspraak van Seneca:

"Niet durven doen wat je wilt of niet bereiken wat je wilt, blijven hopen en daar helemaal in opgaan. (...) Ja, zo krijg je mensen die hun eigen vrijheid haten. (...) En wat krijg je dan? Reizen zonder duidelijk doel, mensen die de kusten afzakken, nu eens over zee dan weer via land. (...)

Zoals Lucretius het zei:

"Op die manier vlucht ieder voor zichzelf."

We moeten dus beseffen, niet de locaties zijn ons probleem maar wijzelf. Wij zijn niet sterk genoeg om alles vol te houden. We kunnen niet langdurig tegen hard werk of leuke dingen of one zelf of wat dan ook. (...) door vaak van plan te veranderen kwamen ze weer uit op hetzelfde en hadden ze dus geen ruimte meer voor iets nieuws. Zo kregen ze weerzin van het leven, tegen de hele wereld, en rees bij hen dat decadente gevoel: "Meer van hetzelfde...Hoelang nog?"

En aangezien de wereld onze speelruimte is, onze enige kans misschien om iemand te zijn. Niet omdat het zinvol is voor de wereld,  of fuck it, zelfs voor de Staat of de Ander.

Nee, het gaat erom dat wij onszelf in dermate in waarde achten dat we onszelf en de zinloosheid ontarmen en kunnen inzien, ik mag elke kant opgaan die ik wil, want stilstaan kan ik ook na de dood. 

Contemplation During a Lonely Night

''Il y a des jours où Dieu est si loin, qu'il semble absent''
There are days where God is so far that he seems absent
-Simone de Beauvoir

Unfortunately for me He never felt present. Fortunately maybe, however that's hard to tell on days where you feel like a raindrop falling from far only to be hit by the solid cold ground.
Never have I felt more alone, than realising that growing up doesn't mean solely growing up as a child, but mentally as an adult.
God would be the father figure making sure that all goes well, that I am safe.
For now I feel like I'm an orphan of life. Nothing seems to satisfy me in the slightest. Even worse, I feel empty and joyless. Sucked and drained, but most of all I am afraid.
I barely have enough energy to enjoy anything, but just enough to spend my nights contemplating and worrying. Wasteful nights if you ask me.
Some people weren't made for human interaction, I think I'm part of them,
I never am more confronted with my loneliness and angst than in the middle of the joyful crowd.
I know that escaping and isolation are meaningless, but what else is there in life?
I believe that's indeed what we see as growing up and facing the challenges of a possibly meaningless and empty life, yet giving our all to it.
Amusing if you ask me, for I can't judge whether that's genius madness or mental madness.
Even now as I am writing I can finally sense a form of peace overwhelming me; I am safe.
It has the same cosy feeling I had when mother would hug me tightly before going to sleep, the same warmth, the same isolation inside my own little world.
Growing up is leaving the safe spot from mother's nest and moving on to sharing the bed with a dozen strangers at the off chance that one might be the one for you.
Is it bad? No of course not, for who is there to judge you and your choices?
To say what is right from wrong, to comfort you when you spend your nights crying and seeking for some kind of answer to your ignorance of life.
I sense a balance between not caring at all, very nihilistic of course and on the other side a lot of fear for the unknown. Fear for mistakes I might never forgive myself.
Indeed, there is no God to judge me, but that makes it worse because I know myself.
There where He would give me comfort and salvation, I would never forgive myself. Not because I am perfect, but because I would not be able to look myself in the eyes and see nothing but filth.
And suddenly I would lose my touch for existence, because I apparently never knew what it meant to be alive as I indeed made those mistakes.
They haven't happened yet, but this would indeed be how I would reason with myself.

Oh desperate times, lovely lonely times.
Please world, leave me at rest and I will never provoke you again. I too bear fault at being curious, but not being able to forsee and accept the consequences of my childish curiosity.
Eventhough I am very doubtful in terms of morality, I can't forgive myself for seeing the world and its people as my toys any longer.
I used to be nihilistic and an opportunist, only using the world to satisfy my own needs, but even that doesn't work as much as it should.
Therefor my subconsciousness only desires punishment of the Self.
Egocentric behaviour should be considered as a lonely act, therefor damned to a lonely existence.
And honestly, loneliness has never sounded more liberating.

Random Thoughts #3 Dreamer

Dreamer

This story begins the moment I die.
I feel cold. And uncertain. 
My body can't move, as if metal chains have strapped themselves on me. 
Where am I? 
Unable to move. 
My head is fixated to the ceiling. It is beautifully decorated with seashells, mermaids and turtles, slowly moving and swimming above me. Elegantly and gracefully. 
I can't advert my eyes. I don't want to. 
Not yet.
By my eyes feel heavy, they're slowly coming together. 
Please don't. 
The same force is pushing on my chest. I can't breath. 
I can't think.

My eyes have slowly closed, yet my mind is all conscious.
Torture, as the force keeps pushing more and more.
Heavenly grace, where to escape?
My mind is trying to come up with a plan to escape.

I’m know I am inside a room, I can hear the rain dripping against the window.

There is a storm coming up. 
Water? Coming closer indeed. 
It's coming for me.

The room is slowly filling itself up with water, everything is covered in water including me.

I can’t move. I am drowning. 
My legs and arms are solid rock, but fortunately I still have my consciousness.
Unfortunately, I mean.

It’s one of those, I sigh.

The water is filling up the entire chamber and it is slowly reaching for my face.

First my legs and arms, then my hair. Lastly face is embraced.

I take a deep last breath before I will be taken away by the rising water.
I can't breath.


When I wake up, my body is covered in sweat.
With a restless sigh I look around the room.
No water, I am not drowning.
I am concious.
Fortunately, 

Another restless night.

Parodie Sociaal-Realisme op Gorki

De leerling

Door: De Bittere

Gebukt onder misère met zijn ogen geworpen op de grijze hemel sjokt onze held richting huis om dezelfde maaltijd te nuttigen als de afgelopen drie dagen. 

De spieren stijf van slaaptekort en de vingers vies van de as en het roet sluit hij dicht tegen de groep somber kijkende leerlingen aan. Hun schouders hangen omlaag, diep in de kragen verscholen en met zware tred verzetten ze de ene voet na de andere hierbij een diep spoor achterlatend in de grijze natte sneeuw.

De school braakt met veel stoom de leerlingen uit, die na hun machinale functie vervuld te hebben terugkeren om de volgende dagen deze functie opnieuw te vervullen. 

Geïrriteerd en minachtend gebrom is te horen te midden van de leerlingen, nadat ze hun hoofden wegdraaien van de laatste bel, die scherp te horen is als indicatie van hun tijdelijke vrijheid.

De dag is voorbij en de zon gaat langzamerhand onder en terwijl dit gebeurt verandert het geïrriteerde gebrom in warm geroezemoes.

De schoolbanken hebben de energie van onze scholieren weggezogen en met bezwete voorhoofden tonen ze blijmoedig en hongerig elkaar hun glimmende tanden druipend van het kwijl. Het avondmaal kan genuttigd worden.

Na vele jaren intensieve arbeid, hebben de meesten scholieren er vrede mee gesloten dat er geen ontkomen aan de zware onderdrukking van de docenten is en dat elke stap die ze nemen om de dag tot een eind te brengen, een stap dichter bij het graf is.

Op enkele dagen echter, wordt de met Axe volgespoten mannenkleding vervangen door een net pak en krijgen de vrouwelijke scholieren de gelegenheid om hun haar los en charmant krullend te dragen.

De jaren in de schoolbanken hebben onze held beroofd van zijn eetlust en zin tot drank, maar wanneer die lust eenmaal werd aangewakkerd door de soms gunstig gezinde docenten, dan konden de scholieren de door woede brandende magen blussen met alcohol op eindfeesten.

Andere dagen, buiten de school om spreken de leerlingen op serieuze toon met elkaar. Nooit afwijkend van de cijfers en datgene wat zich het meest prominent manifesteert in hun bestaan: de fysieke inspanning die dag in dag uit geleverd moet worden aan de grootbuikige schooleigenaren.

Zelden doorbreekt een glimlach hun monotone manier van spreken. En wanneer dit gebeurt, is het de agressie die zich thuis afspeelt tegen de jongere broer of zus dan wel de ouders die het wagen te vragen hoe hun dag was.

En deze levenswijze volgt de volgende generatie als een schaduw achterna, onlosmakelijk verbonden met henzelf.

En na zo vijfenzestig jaar geleefd te hebben, sterft men de gelukkige scholierendood.

Zo ook zou onze held geleefd hebben, als trouwste werker van de school.

Hij is het knapst, het sterkt en het meest intelligent. Desondanks in zichzelf gekeerd en respectloos tegenover elk gezag. 

Zo gebeurt het op een dag dat hij toevalligerwijs een humeurige medescholiere tegenkomt die een snauwende opmerking maakt betreffende zijn kledingdracht.

Scherp en oneerbiedig als hij is, bijt hij deze nors kijkende dame van zich af, maar waarvan hij zich niet los weet te wrikken. is het idee van de onderdrukking dat hem is aangepraat.

Zie je, vroeg hij zo zichzelf, het is niet alleen ik die zo gekleed is en gebukt gaat onder het regime van de school. Het is het ook de medescholiere zelve die haar frustratie uit door haar tekort aan voldoening, aangezien iedereen en allen hetzelfde is gekleed. In de Abercrombie en Fitch mode.

En zo valt hem de ene nors kijkende scholier op na de ander, de scholieren die als een groep wolven klaar zijn om het gezag omver te werpen.

Onze held weet vanaf dit moment wat hem te doen staat.
Hij zal  zich ontrukken aan de schaduw die hem als achttien jaar lang volgt. Deze keer zal hij de school tonen wat het betekent om gezamenlijk het goud te onttrekken van de leraren en als een gezamenlijk genootschap erboven op te zitten.

Zo is er een vuur in hem aangewakkerd, waarna hij zich een weg baant door de dikke pak sneeuw en met gestrekte armen tot de grijze hemel roept:

‘Kameraden. . .’ hij is nog maar net begonnen met zijn zin of de medescholieren pakken hun mobiele telefoons om het spektakel te filmen.

De moed zakte hem in de schoenen en hij laat zijn schouders zuchtend omlaag hangen, diep in de kraag verscholen en met zware tred verzet hij zijn ene voet na de andere, hierbij een diep spoor achterlatend in de grijze natte sneeuw.

Essay: Helder Inzicht

Helder inzicht.

Van de kindertijd af wordt het kind in een wereld geplaatst waarin de omgeving een cruciale rol speelt in hoe het kind de wereld op latere leeftijd zal ervaren en zal beoordelen.

De vraag die ik aan de kaak wil stellen is of je een mens het recht mag geven om te oordelen over het bestaan van een ander en hoe deze subjectieve interpretatie tot stand kan komen.

De mens komt naar mijn mening niet als een tabula rasa (een leeg blad) op aarde.

Het is een ervaren geest, afkomstig uit het meest geniale wat er aan substanties te vinden is.

Dit substantie zou ik graag de oer-wil willen noemen.

Deze oer-wil bestaat enkel en alleen in de transcendente wereld, dat wil zeggen in hetgeen wat wij niet kunnen waarnemen omdat onze visie belemmert wordt door de scheiding van de twee werelden.

Overigens kunnen op deze manier net zo min de objectieve wereld ervaren, omdat alles vanuit een subjectief bewustzijn wordt geïnterpreteerd, waardoor je je kan voorstellen dat het lichaam de tempel is en de oer-wil hetgeen is dat aanbeden wordt door onszelf, omdat het ook binnen in onszelf bestaat.

In deze oer-wil zit alle kennis die wij vergaard hebben in de levens die we hebben gehad en nog hebben.

Het is een grote massa dat enkel op zichzelf bestaat en omwille van een ding bestaat:

Ervaren.

Deze oer-wil zit in elk object dat er is te vinden.

Van de grootste ster in het universum, tot de kleinste mier die onder de stenen van de Afrikaanse jungles leven.

Het wil enkel en alleen ervaren omwille van het ervaren zelf. (Oftewel intrinsiek.)

Wij hoeven hier geen lessen te leren, maar enkel te begrijpen dat alles wat ons overkomt een manier is om onszelf te ervaren.

En in deze context staan onszelf en de oer-wil gelijk aan elkaar.

Immers, een gedaante kan nooit vanuit een ander perspectief zijn eigen gedaante en gezicht ervaren; daarvoor moet men een spiegel voor zijn gezicht houden en op deze manier zal de gedaante begrijpen hoe hij eruit ziet.

Wat gedrag betreft kan je ongeveer inschatten hoe jezelf in elkaar zit, maar is er wederom de zogenaamde ‘spiegel’ nodig, dit is dan in de vorm van de Ander die jouw kan uitleggen hoe je overkomt.

Dit is dan ook de reden waarom de oer-wil zichzelf een spiegel voorhoudt.

Zonder doel, alleen intrinsiek ervaren.

Als iemand zegt dat we hier komen om iets te leren van ons bestaan, dan redeneert hij als volgt:

We zijn geboren om iets te ervaren wat we eerst niet wisten. Het heden waarin we nu leven geeft ons de optie om iets wel te leren. Op het punt dat we dood gaan, dan hebben we het geleerd en weten we het nu ook.

De nuance wat tijd betreft is erg voelbaar in deze redenering.

Het feit dat iemand aangeeft dat je iets moet leren, geeft aan dat het er eerst niet was en daarna wel.

Dit is dus niet het geval, dus kan je ervan uitgaan dat we enkel hier zijn om ervaringen rijker te worden en het bestaan te omarmen.

Met andere woorden, schrik niet voor wat het leven je biedt, geniet ervan voor de onbenulligheid of de grootheid van wat hij op dat gegeven moment is.

Er zal immers nooit iemand op deze wereld zijn, die op dat punt dat moment met jouw subjectiviteit ervaart.

Doorgaand op de hoofdvraag, kunnen we nu met deze theorie erop verder gaan.

Een mens wordt geboren en dat geboren worden is het scheiden van die oer-wil, wat het transcendente is naar een ervaringswereld van die persoon zelf, het subjectieve.

Dit subjectieve is aan ieder gegeven en kan nooit vergeleken worden omdat we om iets te beoordelen het op gelijke maten moeten beoordelen.

Als twee mensen verschillende brillen op hebben met beide verschillend gekleurde glazen, dan zullen ze nooit het erover eens kunnen worden dat hetgeen wat ze zien hetzelfde is.

Goed ze zien beiden een stoel, maar wat ze zien is het object op zich.

De een zien de stoel als een rode stoel.

De ander ziet hem blauw.

Vergelijk je deze theorie met onze huidige samenleving, dan is er een overeenkomst te herkennen.

De conflicten en of meningsverschillen die ontstaan omdat men niet in staat is zijn subjectiviteit te overstijgen en zo een objectief oordeel te vellen over een bepaalde situatie.

Ik bedoel daar niet mee dat dit iets slechts is.

Wat er fout aan is, is het feit dat men zich er niet bewust van is dat het een gekleurde bril op heeft.

Iedereen komt met zo’n gekleurde bril ter wereld, maar de vraag is hoe dit beïnvloed kan worden.

Het moment dat het kind de witte muren van het ziekenhuis ziet en de arts die z’n navelstreng doorknipt, is het al beïnvloed door de omgeving van buitenaf.

Het subjectieve dat hij bezit wordt gestimuleerd en verdraaid door de mensen van zijn omgeving.

Een kind dat opgroeit in een familie waarin schreeuwen de beste manier is om de aandacht te krijgen, zal dit in z’n onderbewustzijn bewaren.

Hij hoeft er niet direct mee iets te doen,  later kan die zich zelfs van dit soort gedrag afzetten.

Maar het ervaart, dat is zeker en het slaat informatie op.

Langzamerhand groeit hij op en heeft tot nu toe enkel van z’n ouders informatie verkregen over een van de vele manieren om een leven te leiden en jezelf op te stellen naar de buitenwereld.

Z’n visie wordt vergroot naarmate hij meer mensen leert kennen, die hem het alternatief leren.

Hij slaat alle informatie op en ervaart het, soms probeert hij het ook uit om te kijken wat voor reactie het opwekt van de anderen en vanuit zichzelf.

Je zou kunnen zeggen dat hij als het ware in een mal wordt gegoten.

De mal dat wordt gecreëerd door de mensen om hem heen.

Hij moet echter niet vergeten, dat hij zelf de keus heeft om in een bepaalde mal te stappen of de informatie over te nemen en zo zijn eigen mal te vormen.

Deze ervaringen ziet uit vanuit zijn subjectieve.

Twee mensen die in een streng opvoeding hebben gehad, zien dit vanuit hun eigen subjectiviteit hoewel ze allebei precies hetzelfde hebben ervaren,

Het is dan aan henzelf om er iets mee te doen. Je zal nooit honderd procent in zijn ervaringswereld kunnen treden om te kunnen begrijpen op welke manier dit proces is verwerkt in de wonderlijke machine dat bekend staat als het psychologische en het subjectieve.

About the Everything in the Nothing (Metaphysics)

‘In this world which we enter, appearing from nowhere, and from which we disappear into a nowhere, Being and Appearing coincide.’

-Hannah Arendt, The Life of the Mind (1978)


I felt rather delighted when I read the quote of Hannah Arendt, because there is nothing as subjective as metaphysics itself and the interpretation of it.
Neither of us can be wrong.
However neither of us can be right.
I will try to interpret the quote of Arendt from my own perspective and then try to extend this quote by adding some of my own philosophy into it.

The quote begins with the rather confusing words ‘In the world which we enter’.
That sentence alone has so much more meaning behind it than the 6 words you read, that I had to mention it separately.
We enter from somewhere in this world.
So there is another place above our observation from where we enter our current world.
Another place that is the big nowhere and nothing, which decides to throw us into our current world and then when it’s over, it takes us back to a nowhere.
What is Arendt actually trying to say that happens the moment we are thrown inside this world?
What do we gain the second we are born which we lacked before our birth?
To be born is the moment that human observation takes place.
The moment you come out of a nowhere and you suddenly experience everything.
I can only imagine that as a huge climax in which the senses experience perception.
Breathing for the first time after being inside the water for too long.
Breathing after being inside a nowhere for too long.

Her quote references to the Greek philosopher Epicures, who said this:
When we are, the death isn’t, when death is then we aren’t.
Death is the disappearance of our human senses.
When we die, those human sense die with us.
This means that we end up back inside the big black ocean of nothing and cease to experience every form of human senses.
Arendt says that being born and dying coincide, the only difference is that it takes place in another order.
And I have to give her right, subjectively speaking.
But that’s the whole point.
It is very subjective.

One thing that triggered me a lot is that Arendt made a difference between the world, which we enter and the world where we enter from.
She clearly states a world which we enter, which means we enter from another place: namely a nowhere.
A separation.
Objective and subjective.
Objectivity is the transcendent place that we cannot experience the moment we are born and we go back to the moment we die.
This is the place where no form of subjectivity exist.
Subjectivity is perspective in which we use human senses as means to process information we gain from the outside world which we then experience all individually in a unique way.
That is exactly the crucial point that I want to discuss.

And just like Arendt I believe in this separation.
Everything around us is the result of the human subjectivity and what the humans decide to do having this subjectivity.
And the most difficult part of subjectivity is the fact that it’s so unique.
So extremely unique that no other person can process the world the way you can process it.
It can even be problematic.
People can start having arguments due to this because they just don’t understand the world of one’s experience.
That’s what I want to bring across; be aware of your uniqueness and even embrace it.
But do know that due to being so unique, it is also very difficult to deal with subjectivity when you are confronted to understand another person’s perception.

So beginning by the begin.
What does it mean to be born?
Being born is exactly the separation in which the objective essence that exists in all of us is released into the world.
When that takes place, our objectivity is gone for the rest of our life until death.
Why is that?
Because we have been released from the transcendent into the worldly.
We have been put inside a complex thinking machine that always wears pink subjective glasses and experiences the world from his own perspective.
Leave the homo sapiens for what it is.
We are the homo subjectiva.

But going back to Arendt, can we even be sure that we come from a nowhere and disappear in a nowhere?
I can firmly say, I don’t know for sure.
Having my subjectivity as limit I can only use my unlimited fantasy as to how that objective world looks like.
The limit of my subjectivity can also mean the limit of how I experience world using my senses as means.
And this the subjectivity has layer over it of the education we have gained through life and the people we have met.
With other words, it is a big nowhere solely because our subjectivity doesn’t allow us to know for sure what the transcendent is.
But what gives me grip is the capacity to use the ratio, which is for me the closest form of gaining pure knowledge even though I’m sure that it still stained by my subjectivity.

What I noticed furthermore is that Arendt only quotes about being born and dying, she skips a big part I would like to discuss.
Namely life.
What does it mean to live knowing the theory I brought about earlier?
What is that one force that makes us want to keep going?
It’s something I would like to indicate with the term ‘Love’.
This term does not have the meaning we would add to it nowadays
Love it the undeniable urge to go back to the objective world.
And until that we live our lives with one goal and that is to experience our subjectivity to its fullest.
When we are thrown into this world we wear our subjective glasses from the very beginning until the very end.
This subjective view is being layered and twisted and turned by our environment, but never changed.
What subjectivity does is taking those experiences inside the big complex machine and then experience its very own and unique way.
Putting two people in exactly the same home and letting them grow up exactly the same way does not program them into robots who are copies of one another because they solely grew up in the same environment.
I am definitely not denying that our environment plays a huge part in who we become later.
Our environment gives us the options of showing different way of how to experience our subjectivity.
But it never changes the subjectivity we already have.
However, what plays an even bigger role is our perspective and what we decide to do with the data that we gain from the outside inside our complex machine.
That is exactly the point I everyone to be aware of.
Know that you are unique and try to understand that the other is.
Never make the foolish mistake of trying to put yourself in the shoes of another.
You simply can’t; there is always a big layer of subjectivity that denies us the possibility of seeing everything the same way.
The only solution would be pure logical thinking or ratio.
This comes closest to thinking in a transcendent manner; namely by analysing every little thing you think up and knowing that this is something you gained from your environment.
Or by throwing away all dogmas and prejudices you gained in all these years.
Only this way we can try to understand each other the best.
And if you don’t have the capacity to do so, try to embrace subjectivity on its own for what it is and leave the other to do the same.

The last point I will discuss is death.
When we die, all of these collective experiences come together into the big nothing (or objective world) and I by God do not know what happens there, but I can conclude one thing that we have in this world which does not exist in the objective world.
Subjectivity.
The capacity to experience life from a unique perspective.
The only thing that does is the absolute opposite of the objective world.
Experiencing ourselves and our uniqueness.

Concluding as Arendt said, we disappear into a nowhere.
And I fully agree on calling it a nowhere.
Losing the capacity of seeing the world from our own perspective gives us the opportunity to call it a nowhere, because that is exactly what it is in our eyes for whom nothing except the subjective world is known until death unites us.

On the Existence of Words (Metaphysics)

The fish trap exists because of the fish.  Once you've gotten the fish you can forget the trap.  The rabbit snare exists because of the rabbit.  Once you've gotten the rabbit, you can forget the snare.  Words exist because of meaning.  Once you've gotten the meaning, you can forget the words.  Where can I find a man who has forgotten words so I can talk with him?  (~ Chuang  Tzu)

When I read the list of Serious Quotes for the first time, I found it rather curious to come across Chuang Tzu.

Mainly because he was the only Eastern name between all the Western names I read.

Never have I heard of him before, nor am I familiar with his works and his philosophy.

I thought to myself, how can I ever write an essay about him?

Firstly because I assume the original language was Chinese.

That’s where the problem already began. 

The real essence of a philosophical quote loses its value the moment it has been translated.

What I am reading right now in English, is a broken version of the original language.

The real essence of his thoughts have been lost in translation.

How can I even comment on a quote that has lost his real value and meaning?

It can easily be compared with Plato’s Dialogues.

The moment the original Greek is translated to English (or any other language for that matter), the originality and the real essence of the dialogues get lost.

Never can someone translate the Greek word pronèsis to its original meaning and content.

So my problem is, that language is a mean of a group of people to communicate.

Language is something subjective gained by empirical observation.

The words we use daily are the results of subjective and empirical observation of our environment.

I see my environment differently, the people who created the language I use today see it differently than Chuang Tzu did.

We can never fully understand the essence, because our words just are slightly different in subjectivity and observation of our reality.

The only logical thing for me would be to start learning Chinese to understand the essence of Chuang Tzu’s philosophy.

However since it’s obviously time consuming, I will continue my essay commenting on the content of the quote rather than the language or origin. 

I have stated before that I am not familiar with Eastern philosophy, my interpretation may differ from that of student who is, in fact, familiar with it.

This said, I will comment on the quote using my Western philosophy that I have gained until now, because after all that’s what I am familiar with.

I can already say that it’s a rather curious encounter of two different worlds coming together. 

Due to the lack of context can I never imagine in what circumstances Chuang Tzu has spoken these words.

The logic behind it is rather clear; something exists because of something else. When you have it, you can forget the means.

A philosophical quote that is rather easy to follow.

The slow and easy structure gives a nice example of what he means using daily objects as reference.

The fish trap exists because of the fish.  Once you've gotten the fish you can forget the trap. 

It begins with an easy construction, using something the student or reader is familiar with so he or she doesn’t feel lost in Chuang Tzu’s philosophy right away.

The idea gets repeated again so the reader fully can associate with the thought, once again with something they’re familiar with and that is outside of themselves so it’s less abstract and easier to follow; namely a rabbit trap. 

With the previous two comparisons in their head it suddenly reaches its climax:

Words exist because of meaning.  Once you've gotten the meaning, you can forget the words. 

The similarity between the fish trap and words sounds so logical, because of the same structure used again, that it causes the reader to follow along with the conclusion:

Where can I find a man who has forgotten words so I can talk with him?

This is rather fascinating but also very confusing.

How can someone talk without words?

The reader goes back and forth.

Reads the lines again.

Compares the sentences.

Nevertheless the structure in both sentences causes the reader to think that Chuang Tzu is right, leaving the conclusion open to debate.

And this is where it gets interesting;

Chuang Tzu has left it at such an amazing cliffhanger that it causes the reader to think about it thoroughly.

If this was indeed his goal, he has reached it. 

It got me thinking.

How can these premises causes such a strange and still (so I thought at first) logical conclusion? 

Firstly,

The structure is so distracting that it takes the attention of the reader to the way it has been written, rather than the two totally different things being compared.

Looking at it thoroughly, and with that I mean only with your regard on the content and nothing else, the conclusion doesn’t make any sense whatsoever. 

I’ll expand on this.

In the quote means and goal are being compared.

The one is the means and it functions for a goal.

The fish trap exists because of the fish. 

The means is the fish trap.

The goal is the fish (or rather to catch fish).

Once you've gotten the fish you can forget the trap.

This is a very crucial sentence.

Take note that once you have gotten the fish you can forget the trap.

With other words:

Forgetting the trap has no further influence on the entity of the fish.

The same goes with the rabbit snare.

The interesting part begins when Chuang Tzu starts comparing it to words.

I’ll just use the same principal of analyzing the sentence.

Words exist because of meaning.   

The means are the words.

The goal is the meaning.

Once you've gotten the meaning, you can forget the words.

Referring to my past analysis, you can easily conclude that this sentence doesn’t make any sense.

The is no consistency with the previous statement made, which is sad because that’s the point of comparing two things.

Forgetting the words does have further influence on the meaning.

Why is that?

It’s stated in his conclusion.

Where can I find a man who has forgotten words so I can talk with him? 

Forgetting the means backfires the goal.

Forgetting the means does have further influence on the goal, because it damages the entity of the goal.

Forgetting words will stop the spread of meaning, which is what Chuang Tzu is trying to get across.

He is contradicting himself so horribly by comparing these sentences, especially since his conclusion proves how inconsistent the quote actually is.

But to be honest.

After I was done analyzing it, it struck me that I couldn’t possibly possess more logic than an Eastern philosopher.

I am speculating on the off chance that Chuang Tzu might be aware of this flaw.

Even so that he did it on purpose, with as only goal to make his statement seem simple yet very powerful and impressive at the same time.

If you put all the logic aside and solely look at what he is trying to say, you can easily conclude that what he is trying to bring across is a simple yet very powerful idea that is understandable for everyone who is trying to follow his philosophy.

The idea behind it is very simple.

Where can I find a man who has achieved so much in life, that he understands the full meaning behind every single word?

Let me grab back on the beginning of my essay. 

As I said before words and meaning are connected to language, which is something you can gain by experiencing it.

When you see a flower, you experience and acknowledge its existence.

The object is then named using empirical observation.

Keeping that in mind, we can all conclude that someone who knows the meaning behind every word, to the extent that he has according to Chuang Tzu forgotten the words itself, has experienced a lot in life.

And that is the most crucial point Chuang Tzu is trying to bring across.

One must try to experience a lot in life to the extent that he understands the meaning behind every single word.