Random Thought #5

There is unease surrounding us. Unease in the form of chaos. That distinction is made with reason. When we say that we feel at unease we mean that we can still function properly, yet lack the taste to dress up properly, to eat healthy, to go to work or class. Basically to do anything that adds up to our desire to present ourselves in such a way that we consider satisfactory. It is difficult to explain just giving general ideas of what I mean, so here is an allegory. A storm is going on. It takes place in a hollow room inside our chest. The storm is one of emotions. The emotions switch from one specter to the next, but they twist and twirl; causing uneasiness in the heart, because you never know what the storm will bring next. Even worse, what if it one day loses all it energy and stops spinning all together? Whatever the case, it is difficult to enter from the outside in. We can only experience the effects, but the causes remain a mystery.

This storm also has affected us to write and sit here thinking over and over how we should type these words with the correct and confident formulation that we're slowly losing. 

It is, funny enough, in exactly this inner battle that I have found a reason to finally write something down. Ambiguity is something that always fascinated me to be honest. It forms the bridge from extremes to a golden middle of grey and nuance. This transcends the black and white thinking and reminds me again why we are so brilliant. It shows that we actually are capable of deep thought to a very far away extend. One which gives the sudden realization that there is something beyond good and evil. This awkward piece of writing has a reason. As a means to turn this inner battle into a manifestation that can be turned outwards and thus also be presented to the outer world with the aim to reflect on it. 

Why is it that I am doubting myself so much?

It is difficult to type away, to fill pages and be meaningful. Aren't essays always supposed to be long? Because it seems that complexity, depth and validity have become synonyms in the philosophical atmosphere. Not that I can blame them of course, since I myself have admitted in a few pages earlier that it is more than necessary for me to convey my thoughts to the outer world and still preserve the intention and the depth that the words carry with them. Thus it is necessary to be clear. Clearness can only be understood in terms of either an Aha-Erlebnis (insight) or a pages of paper that exhibit the long syllogisms the writer went through in an internal battle with the self to finally come to that self-evident insight. 

And perhaps it is in exactly that in which I am experiencing the inner struggle. That I want both and neither. By both and neither, I mean that I appreciate either aspects, but neither in overall. 

I despise the shallowness of short philosophies. One-Liner Philosophies as I like to call them. You can often find them on social media with the picture of a punk-philosopher like Nietzsche or Sartre put by some rebel teenager to express his or her individuality. It consists out of one line that joyfully kicks against the system, such as ''God is dead'' or ''The hell is the Other''. 

I must admit, it does annoy me, even though I try to ignore it. 

Tbe One-Liner Philosophies used by many, not only now, but by anyone with a superiority complex, as a means to overshadow their insecurities, can be quite helpful though.

If used properly, it can be used to emphasis a certain thought that is the main point of your stream of consciousness. If that's not the case, it can also be used to summarize in a few words the whole point of your story. This gives the reader clarification and the writer a reference point when he or she has to defend or explain his or her thesis. 

Another form of writing is the overly long complex writing that serves no other purpose than to convey something easy as difficult as possible to create depth where there is little. 

Depth in thought is indeed very difficult to achieve. It is quite frustrating, I know from experience and sometimes even heartbreaking, when you have the feeling that words no longer have the power to carry your emotions and thoughts to the other with all the associations you have when using those words. 

This becomes even more complex when it's written text and all the emotions have to come from cold blocky letters printed against a white background. 

So what you then do to convey your words is to repeat yourself. If that doesn't help, you resort to going way too deep into the topic, to the point where you've completely digressed from the original topic. This too is quite understandable, but a pain to read. Mind numbing even. 

However, it is necessary to be nuanced. It is true that often people resort to this type of writing, because they have to convey long thoughts concerning topics that do need all the pages filled in order for the reader to understand it. That's however not what I'm talking about. Those books who do that don't outdo themselves. Those pages are necessary, because if you took pieces out of it, it would stop making sense or lose it's literary touch that differentiates the writers from other writers. The latter is of course a subjective insight that I can't go into depth to right now, because I want to keep the focus on the battle I'm experiencing. 

For the sake of practicality, let's say that when you can leave it out, it's unnecessary to write it down.

So between these two extremes, where should I place myself?

Does my problem even posit itself in this question or should I be asking myself a whole other question all together?

The words that I can associate with my restlessness are the following:

Unease, impatience and depth.

And immediately we can behold the problem. The eternal problem of contradiction that will probably follow me into the grave. Wanting two things that seem to essentially exclude each other. 

Depth and impatience that is, which consequently concludes to uneasiness. 

The State III: The Process

The State III

The Process:

It is difficult to put phenomenons, that being social behavior,  into words. It is hard to be a confident writer and still produce essays or books that are completely true. I can see this in myself. I have read books and admired them, books that show no coherency to each other whatsoever, but somehow still manage to convince me that there is some truth in what the author is saying. It was in this small confrontation with myself, that I could sense the ambiguity.

How odd it was reading two completely different philosophers, who were opposites and still find yourself nodding in agreement, once you read their arguments and stream of thoughts.

With every book I read, I did not feel at all that I was being presented wisdom, rather I felt that I was being confronted with my own ignorance. With every book, conversation or lecture I became more aware of how shallow my thinking process in actuality is. The world is much bigger; the people inside it have much more going on inside their head than they show.

It struck me with every conversation and it still shows how incompetent I am when it comes to discussions, because there is always a part of me that can see the reasoning behind one's thoughts.

No matter what I say, due to the complexity of the world and its people, we are de facto wrong when it comes to choosing the way we want to life; it is difficult to evaluate which values are superior to others. Ideals in itself are brilliant and we will happily nod in agreement when one exclaims: ‘’Liberté, egalité et fraternité.’’ Yet, the methods to get there often make us blind to remember what even the ideals were we so proudly stood for.

What is the reason for the failure we go through as human species? Is it perhaps that what we see as noble, actually is a handicap of some kind?

Life is failure, without ever having had the opportunity to even see the finish line, we will never be victorious. It is always an inner struggle between wanting two things that contradict themselves, but on their own are flawless.

Individualism, socialism, chauvinism, humanism, nihilism, freedom of speech, mutual respect, values, freedom, morality, rebellion, diversity, unity, nobility, patience.

It is a harsh way to see life. One could say that, but I would object. However, there is still some small candle light at the end of the tunnel.

Even when I was confronted with my own ignorance, I had discovered that in some way there are certain truths that we all share, that instinctively feels right and just.

The idea that one becomes aware from the push and pull movements of life, is only possible when one takes a break from life itself and tries to transcendent whatever world he is living in. Seeing everything not from a biased view, but seeing the world as followed:

The realization that we are part of a big flux that connects one another, in which our existence bases itself upon the choices of the generation beyond us and that our choices form the base for the generation after us. With other words, there is a bigger picture than just that which fulfills our individual needs, but ambiguously we still need to take those individual needs into consideration.

That is such a hard task in itself and is sometimes too demanding.

Not too demanding at all if you ask me. The reason for this, is that coming to this realization takes the most essential part of human nature in question. The ability to think, to be an individual between the herd, yet be one with the herd based on your individualism.

It is true that social behavior and political movements base themselves on the idea that certain ideals are more true, because they fulfill the goal they want to achieve, but that does not mean that the ideas of the rival don’t have the same source.

They still do, there is always some truth in the other, even if it not presented in the desired way. The only way to see that we are all going after the same idea in life, is eliminating the passive thoughtless behavior that many have, that has its root in the inability or refusal to think, therefore denying one’s own individualism.

And why do they do so? The reason being that it is easier to let someone else carry you to the goal and blame it on him if the possibility is open to failure, instead of owning up to one’s own mistakes.

There is no blame in mistakes, but only in being too coward to make them and owning up to your responsibility. 

Epistemologie Paper: Objectie tegen de Cartesiaanse Demon

Epistemologie Paper 

Stelling:  ''Het is niet noodzakelijk om een onderscheid te maken tussen de noumenale en de fenomenale wereld.'' 

·         Objectie:  

Het onderscheid tussen de fenomenale en noumenale wereld is met een goede reden gemaakt. In de antieke traditie was het verschil noodzakelijk om de kennisvoorwaardes te formuleren voor ons kenvermogen. De reikwijdte van ons kennen werd gelimiteerd tot de zogeheten ''fenomenale'' wereld. Dit was de wereld zoals die zich aan ons presenteerde, wanneer men gebruik maakte van diens zintuigen. De noumenale wereld is datgene wat in de Platoonse traditie als de ware werkelijkheid gepostuleerd werd. Dit was de werkelijkheid die onafhankelijk van de zintuigen bestond. De vraag die nu noodzakelijk gevraagd moet worden is deze: 

''Hoe kan men zeker zijn dat dit onderscheid ook redelijkerwijs gemaakt mag worden?'' 

Het onderscheid werd in de antieke traditie door Plato gemaakt. Het feit dat men in het particuliere het vermogen had om het abstractere en daarbij het volmaaktere te kennen, gaf genoeg steun om aan te nemen dat het bestaan van het abstracte ook bestaansrecht had die men kon kennen, omdat hij reeds gekend was. In de anamnesis (herinnering) kreeg het subject een Aha-Erlebnis, omdat er overeenstemming kwam tussen dat wat op particuliere wijze werd waargenomen en een bepaalde eidos (Idee of Vorm) dat in het subject besloten zat. Het was dus epistemisch noodzakelijk om te spreken van twee werkelijkheden om een weg te kunnen vormen naar het ware kennen.  

Het dubium over de zintuigen is dus geplaats. De ware werkelijkheid is tot op een bepaalde hoogte via de zintuigen kenbaar, maar voor echte kennis behoort men in contemplatie te gaan naar de begrippen die het fenomenale kenbaar maken. De vraag is wederom, hoe kan je opgesloten in je eigen ik, met enkel de zintuigen tot je beschikking, überhaupt tot zekere kennis komen over de noumenale wereld? Plato zou antwoorden dat men behoort na te denken met datgene dat even los staat van de materie als de transcendente begrippen, namelijk de rede.  

Echter, er zit een probleem in Plato’s Ideeënleer, die van te veel axioma's uitgaat, die men niet kan rechtvaardigen. Bijvoorbeeld, hoe neemt het particuliere deel aan het abstracte? Als de Ideeën intern in ons kennen besloten liggen, dan is er niet meer sprake van externe inwerking en is daarbij de voorwaarde voor een externe, abstracte werkelijkheid geëlimineerd. Aristoteles heeft de problemen verder uitgewerkt en opgelost door het kenvermogen te beperken tot datgene wat Plato ''de vergankelijke werkelijkheid'' zou noemen.  

De zoektocht naar een objectie schrijdt voort richting René Descartes. Aristoteles heeft veel problemen van de metafysica en epistemologie opgelost door het kenvermogen te verschuiven naar de materiële wereld en het daartoe te beperken. Echter, deze verandering van metafysisch wereldbeeld komt met een prijs. De axioma, die per definitie de grootste twijfel teweeg brengt, is juist die aanname, die überhaupt Aristoteles' kenwereld mogelijk maakt: de verheerlijking van de zintuigen.  

Descartes gaat als rationalist tegen dit empirisme in. Hij contempleert en komt tot een radicale conclusie, die de epistemologie deed veranderen. Volgens hem was het initieel onmogelijk zeker te zijn over wat dan ook. De meditaties brachten twijfel en vragen teweeg. Kan het zo zijn dat we dromen? Of wellicht bedrogen worden door een demon, die ons de werkelijkheid als rechtvaardig, maar onwaar doet toeschijnen? De enige toegang tot de werkelijkheid, die we hebben zijn de zintuigen. Er is immers niks wat ons in staat stelt om zeker te zijn dat ook die zintuigen niet ons bedriegen. Het is daarom meer dan noodzakelijk dat er een onderscheid wordt gemaakt tussen de noumenale en fenomenale wereld om te kunnen twijfelen. Doen we dat niet, dan laten we de optie open dat we wellicht wel tot kennis kunnen komen die te rechtvaardigen is, maar die buiten ons kenvermogen, volledig mis is. 

·          Antwoord:

De filosoof die ik moet aanhalen bij de synthese tussen het enerzijds rationele probleem van ons kenvermogen, gepostuleerd door Descartes en anderzijds de empiristische, zoals Aristoteles, is Immanuel Kant. De versmelting manifesteert zich in het idee dat twee zaken noodzakelijk zijn om van kennis te kunnen spreken, namelijk het verstand en de waarneming. Beide zijn even noodzakelijk om kennis überhaupt mogelijk te kunnen maken. In het verstand zit structuren, die voorwaardea vormen om de a posteriori kennis mogelijk te maken. Ruimte en tijd zijn bijvoorbeeld nodig voor iets om kenbaar te zijn aan het verstand. Kant refereert naar dergelijke voorwaardes voor kennis als de categorieën. De categorieën kenmerken zich verder hierin dat ze eigenschappen zijn van het verstand en niet van de noumenale wereld. De categorieën vormen de reikwijdte van ons kenvermogen; ze maken het mogelijk, dat we premièrement in staat zijn van kennis te spreken. Echter, juiste deze zelfde categorieën vormen op ambigue wijze tegelijkertijd de grens van ons kenvermogen. Alles wat buiten de categorieën valt kan niet gekend worden door het verstand. Op deze wijze is het verstand begrensd en beperkt tot de fenomenale aanblikken van de werkelijkheid. 

Enfin, het is cruciaal om in te zien dat kennis enkel bestaat in overeenstemming, niet als een ontologische waarheidsbegrip.

Of zoals hijzelf mooi formuleert in Kritik der reinen Vernunft:

Begriffe ohne Anschauung sind leer, Anschauung ohne Begriffe ist blind

We hebben dus aangenomen van Kant dat kennis beperkt is tot de overeenstemming van de werkelijkheid met het verstand en dat op deze wijze alles wat buiten het verstand valt, wat hij het Ding an Sich noemt, noodzakelijkerwijs niet gekend kan worden.

Is het nu mogelijk om een objectie te geven aan het dubium van Descartes? Zeker.

Kant heeft zekerheid weten te geven aan de zintuigen, terwijl hij tegelijkertijd de twijfel van Descartes meebrengt op elegante wijze.

Zeker, we kunnen nooit het Ding an Sich kennen, de optie is open dat we bedrogen worden. Het kan dat buiten het kenvermogen van het verstand en de werkelijkheid, de noumenale wereld een leugen is.

Echter, wat Kant wel duidelijk maakt is dat we voor zover het kenvermogen ons toelaat, we een bepaalde mate van kennis kunnen vergaren, namelijk die binnen de categorieën van het verstand vallen.

Hierdoor borrelt bij mij dan de vraag op, waarom eigenlijk het onderscheid tussen twee werkelijkheden maken? Anders dan Plato, is de scheiding van de werkelijkheden niet eentje die metafysisch bestaansrecht hebben. Kant en Descartes postuleren de mogelijkheid van een noumenale wereld enkel als concept om de reikwijdte van het kennen te kunnen begrijpen, niet als transcendente volmaakte werkelijkheid.

En wanneer dus Kant de hypothese heeft gesteld van de fenomenale wereld en de noumenale wereld en hij heeft daarbij het kennen beperkt tot de fenomenale wereld, enkel ervan uitgaand dat de noumenale bestaat uit allerlei Dingen an Sich, dan is de noumenale wereld enkel ondersteund door de redenering die uitgaat van de noodzaak van een dergelijke wereld, omdat er anders niks is wat ons fenomenaal kan toeschijnen. Als dat de reden is dat het onderscheid gemaakt moet worden tussen een conceptuele noumenale wereld en een tastbare en bovenal epistemisch kenbare ‘fenomenale’ wereld, dan lijkt het me meer dan rationeel om het kennen te beperken juist tot die fenomenale wereld, omdat de notie van een noumenale wereld enkel tot onnodige redundantie leidt. Niet omdat het alleen praktisch is, maar omdat het categoriale kenvermogen dat van ons dwingt. 

The State II

Subiectum:
The greatest paradox known to man is the expectations life has of us. This in itself too is a paradox. Since life essentially has no meaning. What do I mean by that and what does it have to with political and social behaviour? Those are questions for later, they’re more specific and too detailed. Right now I just wanted to highlight the area needed for me to bring another issue forward. The Idea I want to discuss is an Idea that is related to all of us, therefore it has existence in that which is most common to all of us: life. I use the word Idea in the Platonic sense to convey to you that what I want to discuss is nothing made out of matter, although it does require matter to gain existence. The Idea I want to convey in that sense is something that solely exists inside our heads, but by which we are confronted on a daily bases, hence giving it not a materialistic existence, but an abstract.  The Idea I want to introduce is one that consists out of contradictions and paradoxes. It is something that has to be examined carefully and presented delicately.  The worst thing about it, is that even the area in which it exists, namely life itself, is a huge paradox. Therefore it is utterly necessary to be patient with the following Idea. It is difficult to explain, because explaining it equals to wanting to explain the idea of a contradiction. I do however think it is profoundly necessary for us to finally accept this phenomenon and see it for what it is and its influence on our daily lives, but most importantly, in our contemplative actions.  What I want to discuss is not really a subject honestly, since the use of that terminology indicates something concrete, something that has been limited to some particular essence. The concept I want to bring forward is more complex, it is a paradox, but it exists. In one way pushing us forward, in another keeping us away from progress: the ambiguity of life.  

Life: 
The greatest paradox known to man is life. What I mean by that I will explain in a bit, but first let us look at the opposite of paradoxes, logical consequences. What I find interesting in logics is that we have the principle of tertium non datur.  A Latin term that has a very simple meaning: a proposition is either true or false. This simply means that in one and the same sentence, one can’t say anything that contridicts itself and therefore eliminates the credibility of his belief in a certain proposition. So literally translated from Latin it means, the third is not given. Quite a helpful principle I might add. Evidently, it is either true or false that water is wet. Likewise it is either true or false whether the rose is red or not. And so on and so on. Denying such examples would be absurd too.  Could you imagine a world in which such statements would be redeemed as both true and false? In such a hypothetical sceneries the basics of logics would have fallen apart in so far that no human being could ever have access to any form of knowledge. Therefore it is safe for me to conclude that it is reasonable to think certain ideas about the world are either true or false and there is nothing in between that can validate it.
What fascinates me however is that there are certain things in life that however can not be redeemed as true or false. These are concepts that one simply takes as given. The standpoint towards them is not based on any logical research or discovery of principles. These are simply standpoints people take when they do politics. What I have discovered in the social behaviour of people, is that they have integrated this logicphilia towards those concepts in such a way that it does not apply to them, but are still reinforced. Concepts that require nuances and not the harsh discrimination given by the principles of logic, are filtered by the black and white spectrum of right and wrong.
The statement I’ve given in both introductions, is one that will be leading throughout all my contemplations. Is it possible and even justified for man to use discrimination in a life of paradoxes and ambiguity? These thoughts have not risen over night, I must say honestly. These are specks of thoughts that have been compiled into one big ball of thoughts that I decided to present. What is the reason that we keep falling back into repeat, when there should be so called progress? I’ve been trying to answer this question by looking at a specific reason. A sort of subject that I can pinpoint as the prima causa omnis. Everytime I had thought I had found an answer, whether it be in socialism, nihilism, virtue ethics or aristocracy.  Whether it be in tolerance towards others or indifference, hate or frustration, it would always lead to the same two conclusions that I had not anticipated, but badly needed. 
Firstly, life exists in paradoxes and out of ambiguity. Kierkegaard phrased it best: 

“It is quite true what philosophy says; that life must be understood backwards. But then one forgets the other principle: that it must be lived forwards.”

Due to the ambiguity of life, there are lots of things we can be uncertain of. There are lots of choices of which we can not completely know the consequences of. Ambiguity presents itself in many forms, that we experience in our daily lives. The one mentioned above by Kierkegaard is solely the first ambiguity presented to us. Besides that we have the phenomenon of conformity versus individuality, wanting to define yourself personally, but also not being stared at for being too different, the thin line between well intended critique and unjustified offense, versus unjustified critique and justified offense. We forming ideals or ideals forming us. We choosing our future or being shaped into the future. Free will or free choice. 

The ambiguity of life pierces through all these subjects, because of only one simply reason: every single one of those subjects carries an essence of truth, even if it is most minimal. And by truth, I do not mean in the same sense as when we call a proposition true or false, but in the sense that it all carries the same goal that needs to be idealised. Namely, the end of the ambiguity. This being my second conclusion. How I came these conclusions, will be discussed in the next part.  

The State I: Introduction

I've caught myself thinking these days as I was walking from work to home about certain things that have been bothering me these days. These little things that have annoyed me, have all bundled up into a collective annoyance and light hatred against humanity.
What an odd claim, isn't it? To say to you hate humanity at the pathetic age of 19.
'What humanity?' one might ask. 'The three people around you? That's your representation of humanity? Oh, please. What can you know of life, choice and humanity?'
Quite a common reaction one could say, one I often even get honestly. Frankly I can't blame them and I can see where they are coming from.
Still my instant reaction out of pride would be: 'Everything! I'm dedicating my life to reading, I spend my days in reflection, I try to understand, to know, to feel and to transcendente my current existence. Logically this would mean that my opinion is of more worth, right? Since I am making the sacrifice of trying to think in nuances, with the aim to understand, not to convince. It is only logical to say that relative to all this black and white thinking, my thoughts are worth listening to. I have the answers. I know what to do. My ideals will guide us there. It's just that you don't want to listen, goddammit!'
As you see, pride plays a big role inside of me. No matter how much I twist or turn it, I can't keep myself from burning inside when I catch someone in disagreement, after I've given an opinion or a statement that I have put so much effort into.
How dares that person not see the billiance and nuances? How dares he or she still vastly want to swim inside a milky, muddy, turbid lake, when there is me, who can give them a clear and sparkly ocean?
Pride and hybris can be such a cockblock to any conversation. It causes me to loose my rationality, I grow furious, I explode in anger, I damn the humans for not wanting to understand. To say it another way, how dare they not understand me? Me and my thoughts, who just want to preserve those values, that guarantee the integrity and dignity of every single human life. Isn't it good enough that I want the best for them?
Oddly enough, pride is also something I've worked hard on gaining and keeping. On a positive note for example, I am happy I am so proud. It makes me want to transcendente whoever I am at the moment, even if that means taking distance from a statement I hold onto dearly for the sake of gaining a better understanding of the world.
I've associated pride with those thinkers who had ideals and were not afraid of persuading them. They have made their own ideals into gods they worship, ideals that I am so proud of having. Ideals unfortunately that consist out of paradoxes.

Right now there is no denying that there is a clash going on in the world in terms of morality. Terms as freedom, free will, offense and justice have gotten a new understanding to them. To me it seems that these terms mostly present themselves into contradictions. Either side or interpretation of these terms clashes with the other side,  therefore making the existence überhaupt impossible.
For example, is it possible to become so free, that we become unfree? Is this a complete wrong actualisation of the Camus' quote in which he asked us to become so free that our freedom becomes an act of rebellion? Why does it feel, that every stranger I meet and see suffocates me more than ever? Is the age? Is it my character or is it our new understanding of freedom?
I have to be clear that I am a sceptical when it comes to giving generalising statements regarding a certain trend. There are always exceptions, let that be clear. I solely speak of those that fall inside the category I speak of. 
I can say that the general crowd is suffocating me, that I am afraid of speaking my mind, because I know that the complete freedom, causes some form of restriction. It is not possible to be completely free, in the sense that the existentialists meant. Freedom, in the sense that we are damned to freedom and have to create our life. The so called "My freedom begins, where yours ends"-mentality.
Is time changing and have we become so free, that we are suffocating each other? What if we need less freedom in one sense, to enlarge the freedom elsewhere?
Namely the freedom to make mistakes. It seems that our new interpretation of freedom has caused us to become more strict when it comes to respecting each and every individual. Democracy is at its peak, everyone is a part of the system. It has been celebrated enough, I am the first to rise, when it comes to applauding democracy. But isnt it also time to highlight the ambiguity? The contradictions that exist when we make certain ideals into absolutes? This can lead to serious problem, especially when the people leading the world at the moment are not leading the will of the crowd in accordance to the rationality of the politician, but that the politicians themselves are falling into peacock behaviour.
There is an illusion that saying whatever you like is performed by all. However, only in accordance to what most want. Being politically correct, but insofar as it is redeemed okay by those leading the media.
Neo-conservatism with other words, but dipped in a sauce of liberty.
Isn't that a paradox? This has made me scared of writing. I fear to make mistakes out of scare of offending someone. This so called new notion of freedom, has made me want to shut my mouth close. Never saying anything, because the term "offense" in relation to "freedom" has lost so much meaning, that I don't dare to say what I want.
I am not going to lie, I feel very detached from the world.

However, I have often seen myself as a reasonable person. Since I believe I am in a minority, I have more than enough reason to reconsider everything I said. Perhaps there is more to it. 
Maybe it is in our right to be offended. It shows progress in first world countries, since it's explication of individualism. He, who can be offended, has dignity that can be touched. He who has dinity has been acknowledged by society as an individual, who's worth existence.
Then who am I to go against this basic human right? A right that has been created in our era of Enlightenment, the right to be provided in our most basic human needs, the right to study, to have freedom of speech etc.
Me giving any form of criticism that offends society is a stab against those ideals, isn't it?
My reply to this, is a clear no. If there is anything I admire in the world, it is the progress the western civilisation has made when it comes to the notion of human rights. 
I would never say those ideals are wrong, if anything, liberté, égalité and fraternité are what I redeem one of the core principles of my ideal state. So, what is actually my concern? 
To put it clearly, I have the fear that people have become too proud. 
In the beginning I’ve stated my own pride as something I see as a restriction, but also progressive. I am glad I am proud. I am proud that I am proud in my thoughts and opinions and I don’t expect anything else from the world.
This is however the case, my pride served as an analogy as to what has angred me. The hate I carry against humanity, is a hate that I don’t oversee from a higher point. It is something that I recognize.
Not only that, but this pride ignites anger and rage, that is self destructive. And it creates the most inhumane acts known to man, the inability to think. Therefore, letting yourself get carried by those who can fulfill your need to satisfy your pride. I can only name 1939 as a number to spark your memory. 
And I know that we will go down in history as a dark age, if we do not realise the ambiguity of our pride, the ambiguity of our freedom and let ourselves be carried by egocentric pride. 

Empirisme vs Rationalisme

Als liefhebber van Plato neig ik ernaar de rationele weg de voorkeur te geven, omdat Socrates gelijk heeft dat de vergankelijke wereld een schijnbeeld van zekerheid kan opwekken bij de individu. Denk hierbij aan een stok die je in het water steekt, waarna een deuk in de stok gevormd wordt. In wezen is de stok recht en door te rationaliseren kom je logischerwijs ook op die conclusie.  

Ik betwijfel het bestaan van een Ideeënwereld die hij poneert, maar wat ik niet kan ontkennen aan het denkvermogen van de mens is dat wij inderdaad de gewenning hebben om waarneembare zaken te bestempelen met diverse labels. Iets is Goed, iets is Mooi, iets is Rechtvaardig, enz.  

Wat de reden hiertoe ook moge zijn, deze begrippen worden in het alledaagse leven gehanteerd, om een referentiekader te vormen voor ons wereldbeeld, hoewel je het Goede of het Mooie of het Rechtvaardige niet als op zichzelf staande begrippen kan aanwijzen.  

Plato heeft in de abstracte zin van ons waarnemen zeker gelijk, zou ik zeggen. De Ideeën bestaan, zij het niet enkel in ons hoofd dat enkel in ordeningen kan nadenken.  

De empiristen daarentegen hebben een aards beeld over de werkelijkheid en kunnen op die wijze een hogerstaande werkelijkheid afwijzen, waardoor de focus ligt op datgene wat het meest prominent aan ons voorhanden ligt, namelijk de materie en de werking daarvan.  

Het nadeel van deze methode is echter wel dat je enkel kan redeneren tot aan het beginpunt van de potentieel waarneembare werkelijkheid (denk aan The Big Bang) en tot aan de begrenzing ervan, waardoor je vastzit in een kader van zintuigelijke waarnemingen. 

Voor de empirist die een oorzaak der allen dingen afwijst, zal dit geen probleem vormen en zal hij genoegen nemen met die kader van de werkelijkheid.  

Echter voor de rationalisten in de wereld, die de beweegreden en oorzaak der ontstaan van dingen willen kunnen begrijpen, is dit niet voldoende. Dit ongenoegen noemde Plato al in de Phaedo.  

Tot gevolg dat wellicht de natuurkundige wetenschap volledig wordt afgewezen om een andere richting tot onderzoek te nemen.  

(Zie citaat) 

''Ik zou heel graag in de leer gegaan zijn bij om het even wie die me kon leren hoe het met zo'n oorzaak gesteld is. Maar die oorzaak bleef me verborgen: ik was niet in staat ze zelf te ontdekken en kon ze evenmin van anderen leren. (d) En zo heb ik dan bij het zoeken naar een oorzaak het over een andere boeg gegooid.'' 

Goed, we hebben dus twee uitersten geconstateerd in het dialoog. Eentje van het ultiem empirisme dat enkel de oorzaken van de werkelijkheid op zich behandeld, dat wil zeggen een descriptieve uitleg van de wereld, dat enkel zover gaat als de waarneming toelaat.  Vervolgens eentje die de wereld omvat in een weerspiegeling van een absolute werkelijkheid, wat men rationalisme noemt.  

De voorkeur die ik geef baseer ik op het idee dat er in beide ideeën een kern van waarheid existeert, dat zichzelf op een dusdanige manier moet ontwikkelen waardoor de botsing opgeheven wordt.  

Het empirisme bakent de werkelijkheid wegens natuurkundige principes af, wat logisch is wanneer je realiseert dat de mensheid zelf deel uitmaakt van die genoemde werkelijkheid. Ik zie het als gegeven dat wij binnen deze vier muren van waarneming gelimiteerd zijn om kennis te hebben over de zaken zoals ze op zich zijn. Bestaan in deze wereld staat gelijk aan deel uitmaken van deze wereld. Het overstijgen is lastig en misschien onmogelijk, want hoe hard we het proberen ook aan ons gelden de natuurkundige wetten.  

Maar daarentegen beschikt de mensen over een rijk, die zich wellicht ontleent aan de empirische werkelijkheid, maar zich niet ertoe limiteert.  

De fantasie. Een plek die ik zie als broedplaats voor de nieuwsgierigheid, waardoor de mens zich aan het dierlijke onttrekt en vormgeving geeft aan zijn individu.  

En in hier meen ik dat de rationaliteit het meest te pas komt. Het empirisme mag dan wel de werkelijkheid in formules en descripties beschrijven, het rationalisme verfijnt het op een dusdanige manier dat het aan de mens een reflectie vormt van zijn positie in de wereld en hoe hij ermee om kan gaan.  

Twee methodes die gepaard moeten gaan om ons te helpen bestaan.

De Stoa

De Stoa. Een filosofische stroming die de weerspiegeling was van het hedonisme van Epicurus. 

Een stroming waarin de ratio menner was van de paarden der verlangens. 

Ik schrijf dit stuk omdat het me pijn doet hoe negatief geladen het beeld is van de Stoa. Machinaal en pragmatisch, waarin menselijke emoties verdrukt worden tot het niets.  Nee, ik betoog juist dat de filosoof Seneca een helder beeld had van de menselijke gewenning en gewoontes, van onze gevoelens, verlangens en idealen. Teleurstelling en zelfverwijt.

Het eerste probleem waar we mee te maken hebben is de menselijke interpretatie. Vaak een zegen, wat de sociale interactie bevordert.

Echter wanneer we te maken hebben met oude denkbeelden, wereldbeeld en ladingen die de woorden hebben, moet ik grijpen naar de filosoof Wittgenstein, die het volgende meende: Woorden zijn niet enkel woorden die sociale interactie bevorderen, ze kunnen ook scheidend werken. De mens is in zijn opvoeding geprikkeld met de betekenis achter elk woord, of het nu concreet of abstract is. Maar aangezien we de mens als individu moeten nemen, is het meer dan logisch te concluderen dat hetzelfde begrip bij twee individuen een verschillend beeld opwerkt in de hersenen. Zo kan men over hetzelfde praten in de materiële wereld, maar is de abstracte wereld met zijn gedachtes bij totaal iets anders, waardoor miscommunicatie plaatsvindt.  Natuurlijk zijn we ons hier niet bewust van, omdat we menen hetzelfde begrip te hanteren. 

Dit is wat ervoor kan zorgen dat de Stoa als zielloos en machinaal geïnterpreteerd kan worden. Plaatst men het in de context, van tweeduizend jaar geleden, dan behaalt hij helder inzicht.

Want het is in deze maatschappij waarin men het neo-romantieke beeld van gevoelens niet kent, gevoelens die wij als muze van de  bohème zien.  Romantisch en menselijk, emoties die naar buiten gedragen moeten worden om onze individualiteit te bestempelen.  

Nee, dit is niet hoe men ernaar behoort te kijken. De Romeinse maatschappij was een maatschappij waarin sociale interactie het vaste principe was. Indivualiteit kende men niet omdat men deel was van het groter geheel, de Staat.

En voordat dit dystopische beelden van  Big Brother opwekt, realiseert u zich dat men de de Staat zag als speelruimte, als mogelijkheid tot zelfverwerklijking.

Dánkzij de maatschappij ben je wie je bent, dankzij de staat en de existentie van de ander heb jij een reden om elke ochtend op te staan en je in te zitten voor het leven.

Immers zoals Seneca zegt:

"Als we alle sociale interactie opgeven en breken met de mensheid, als we enkel en alleen leven voor onszelf, zitten we in een isolement dat geen enkele betekenis meer heeft. Met als gevolg dat we ook niks zinvols te doen hebben." 

-Seneca, Innerlijke Rust, blz.25

Op die wijze moet je de Romeinen zien als een onderdeel van de staat, mensen die constant in de gemeenschap leven en de druk ervaren van het handelen. Niet per se altijd direct voor de ander, maar wel op een zodanige wijze dat je nuttig bent voor zowel je zelf en de staat. En in die interpretatie van vrijheid zit de Stoa verscholen. Niet in onze neo - romantische beeld die enorm beïnvloed is door het existentialisme. Ik meen dus dat Seneca op een meta-niveau naar emoties kijkt en met zijn Romeinse beeld ontevreden is over de zaak. Net als veel andere Romeinen dat waren, waar ik ze geen ongelijk in kan geven. 

En ja, ongelijk kunnen we hem niet geven als we naar deze interactie kijken tussen mens, staat en innerlijke rust. Hevige emoties kunnen dan zeker averechts werken.

Seneca echter ontkent de relevantie van de emoties niet, maar soms kan men zich verliezen in zichzelf en de kijk op de zaak volledig achter laten.

Je mag zelfs je emoties ontarmen, omdat ze deel van je zijn, maar, let op, net als een schip op zee zijn er tijden waarin je in de storm je heldere verstand verliest en wild gaat handelen, terwijl juist dan je boven de storm moet stijgen om jezelf en de bemanning te redden.

Overigens is de moderne maatschappij vervallen in een soort hippie stadium, waarin verzet tegen elk vorm van discipline en richtlijnen gezien wordt als een beperking van de vrijheid, terwijl de opvatting hiervan onjuist is.

Niet is het beheersen van je emoties een beperking van de vrijheid, niet is het kunnen rationaliseren van je bestaan een beperking van vrijheid, niet is het willen zin geven aan je bestaan een beperking.

Ja, we gaan uiteindelijk allemaal dood (een vaak gebruikt argument), discipline en orde en handelen hebben dus geen zin.

Goed, nou en? 

Wil dat zeggen dat ik mijn bestaan de prullenbak in moet werpen? Wil dat zeggen dat ik moet ontkennen dat mezelf moet vervolmaken? Wellicht wel, maar dat doe ik niet. En wel om deze inspirerende uitspraak van Seneca:

"Niet durven doen wat je wilt of niet bereiken wat je wilt, blijven hopen en daar helemaal in opgaan. (...) Ja, zo krijg je mensen die hun eigen vrijheid haten. (...) En wat krijg je dan? Reizen zonder duidelijk doel, mensen die de kusten afzakken, nu eens over zee dan weer via land. (...)

Zoals Lucretius het zei:

"Op die manier vlucht ieder voor zichzelf."

We moeten dus beseffen, niet de locaties zijn ons probleem maar wijzelf. Wij zijn niet sterk genoeg om alles vol te houden. We kunnen niet langdurig tegen hard werk of leuke dingen of one zelf of wat dan ook. (...) door vaak van plan te veranderen kwamen ze weer uit op hetzelfde en hadden ze dus geen ruimte meer voor iets nieuws. Zo kregen ze weerzin van het leven, tegen de hele wereld, en rees bij hen dat decadente gevoel: "Meer van hetzelfde...Hoelang nog?"

En aangezien de wereld onze speelruimte is, onze enige kans misschien om iemand te zijn. Niet omdat het zinvol is voor de wereld,  of fuck it, zelfs voor de Staat of de Ander.

Nee, het gaat erom dat wij onszelf in dermate in waarde achten dat we onszelf en de zinloosheid ontarmen en kunnen inzien, ik mag elke kant opgaan die ik wil, want stilstaan kan ik ook na de dood. 

Contemplation During a Lonely Night

''Il y a des jours où Dieu est si loin, qu'il semble absent''
There are days where God is so far that he seems absent
-Simone de Beauvoir

Unfortunately for me He never felt present. Fortunately maybe, however that's hard to tell on days where you feel like a raindrop falling from far only to be hit by the solid cold ground.
Never have I felt more alone, than realising that growing up doesn't mean solely growing up as a child, but mentally as an adult.
God would be the father figure making sure that all goes well, that I am safe.
For now I feel like I'm an orphan of life. Nothing seems to satisfy me in the slightest. Even worse, I feel empty and joyless. Sucked and drained, but most of all I am afraid.
I barely have enough energy to enjoy anything, but just enough to spend my nights contemplating and worrying. Wasteful nights if you ask me.
Some people weren't made for human interaction, I think I'm part of them,
I never am more confronted with my loneliness and angst than in the middle of the joyful crowd.
I know that escaping and isolation are meaningless, but what else is there in life?
I believe that's indeed what we see as growing up and facing the challenges of a possibly meaningless and empty life, yet giving our all to it.
Amusing if you ask me, for I can't judge whether that's genius madness or mental madness.
Even now as I am writing I can finally sense a form of peace overwhelming me; I am safe.
It has the same cosy feeling I had when mother would hug me tightly before going to sleep, the same warmth, the same isolation inside my own little world.
Growing up is leaving the safe spot from mother's nest and moving on to sharing the bed with a dozen strangers at the off chance that one might be the one for you.
Is it bad? No of course not, for who is there to judge you and your choices?
To say what is right from wrong, to comfort you when you spend your nights crying and seeking for some kind of answer to your ignorance of life.
I sense a balance between not caring at all, very nihilistic of course and on the other side a lot of fear for the unknown. Fear for mistakes I might never forgive myself.
Indeed, there is no God to judge me, but that makes it worse because I know myself.
There where He would give me comfort and salvation, I would never forgive myself. Not because I am perfect, but because I would not be able to look myself in the eyes and see nothing but filth.
And suddenly I would lose my touch for existence, because I apparently never knew what it meant to be alive as I indeed made those mistakes.
They haven't happened yet, but this would indeed be how I would reason with myself.

Oh desperate times, lovely lonely times.
Please world, leave me at rest and I will never provoke you again. I too bear fault at being curious, but not being able to forsee and accept the consequences of my childish curiosity.
Eventhough I am very doubtful in terms of morality, I can't forgive myself for seeing the world and its people as my toys any longer.
I used to be nihilistic and an opportunist, only using the world to satisfy my own needs, but even that doesn't work as much as it should.
Therefor my subconsciousness only desires punishment of the Self.
Egocentric behaviour should be considered as a lonely act, therefor damned to a lonely existence.
And honestly, loneliness has never sounded more liberating.

Losse Gedachtes #5: Vingers

Op deze vijf vingers
Draag ik de planeten
Met een lichte tik omlaag
Stort alles naar beneden

Random Thoughts #3 Dreamer

Dreamer

This story begins the moment I die.
I feel cold. And uncertain. 
My body can't move, as if metal chains have strapped themselves on me. 
Where am I? 
Unable to move. 
My head is fixated to the ceiling. It is beautifully decorated with seashells, mermaids and turtles, slowly moving and swimming above me. Elegantly and gracefully. 
I can't advert my eyes. I don't want to. 
Not yet.
By my eyes feel heavy, they're slowly coming together. 
Please don't. 
The same force is pushing on my chest. I can't breath. 
I can't think.

My eyes have slowly closed, yet my mind is all conscious.
Torture, as the force keeps pushing more and more.
Heavenly grace, where to escape?
My mind is trying to come up with a plan to escape.

I’m know I am inside a room, I can hear the rain dripping against the window.

There is a storm coming up. 
Water? Coming closer indeed. 
It's coming for me.

The room is slowly filling itself up with water, everything is covered in water including me.

I can’t move. I am drowning. 
My legs and arms are solid rock, but fortunately I still have my consciousness.
Unfortunately, I mean.

It’s one of those, I sigh.

The water is filling up the entire chamber and it is slowly reaching for my face.

First my legs and arms, then my hair. Lastly face is embraced.

I take a deep last breath before I will be taken away by the rising water.
I can't breath.


When I wake up, my body is covered in sweat.
With a restless sigh I look around the room.
No water, I am not drowning.
I am concious.
Fortunately, 

Another restless night.