Search This Blog

Showing posts with label fantasy. Show all posts
Showing posts with label fantasy. Show all posts

Sunday, 27 March 2016

The Drunken Folly


I am drunk. 
I contemplate your existence, until I can't think about it no more. 
Ah, beloved! Is it you making me drunk or is it the wine? 
Is me wanting you me being in an extase of wine or love, my dear?
Or perhaps I am in extase of love drinking my sorrow away, drowning! 
Ah, my love. Your sweet cherry mouth (I could kiss it a hundred times and a hundred times more and another hundred times).
Your sweet cherry mouth, so far away. I bite my lips to replace the innocent pleasures you give me when we are alone under the stars, God watching us, God judging us.  
Your soft silver skin against mine. 
How lonely and miserable I am! How drunk I am! 
What can I do but to take another sip to ease the pain? 
What can I do but the mimick your touch with my own clumsy hands? 
Ah, my dear, my life, my love.
No music can replace your heartwarming laughter.
Drunk and foul I fall before your porcelain feet:
"If you are the cause of my drunken state, my dear, then let me roam the streets drunk of love forever!"

Sunday, 7 June 2015

Desperation

Short Story


I have never experienced the horrors of prison, but had I; it wouldn't be any different from my current life. I hate my life, all of it, the slow pace, the ignorance that is floating around, overwhelming me, no, slowly eating me away, like a parasite. Every inch of me falling into oblivion and gradually being consumed by this tiny parasite that has manifested itself into the core of my soul, leaving nothing behind but emptiness.
Yes, life is hell, a never ending hell that has solely one torture in mind for me; as if it was specially selected for me. Iteration, endless, mindless, ignorant, oblivious iteration; forcing myself to wake up, forcing myself to sleep, doing my tasks in a continual cycle of life. Making myself get adjust to this mindset in life, although I can't discriminate myself from who I was and who I am now.
Yesterday was today and today will be tomorrow; always the same morning always the same evening, always the same dreadful night.
During the early morning, I stand once again in the kitchen and prepare food for a lazy bastard who can still not pronounce my name correctly. I cringe every time I hear him say my name in that deep grunting voice, that always seems to be short of breath, with a slight slur to finish it off. "Sedaf...my tea." I hear him moan from the other room. I close my eyes for a second. His groans and puffing make me lose my appetite. Sedaf, Sedaf, Sedaf. Indeed my slave name is Sedaf. My real name is Sadaf.
With a cup of tea filled with enough sugar to provide a whole chocolate factory, 2 eggs, bread, milk and cheese I am sit next to him. He attacks his food like a foul pig, stuffing all the ingredients in his mouth at once, turning and twisting it with excessive saliva and washing it all away with his tea. I smile tenderly at him and stroke my hair to one side. "Sweetheart, should I bring you something else? A piece of extra bread.. coffee? Perhaps a little bit more, to stuff your tummy t?" You piece of garbage.
He looks at me with empty eyes and mindlessly shakes his head. Then he takes a look at me from top to bottom. I might as well be naked by the way he looks "You ain't eating?" and I shake my head. "I..." Before I can say more, the television is turned on with the sound blasting loudly an indication for me to be quiet and leave.

Good.

I go off to the kitchen. I have accepted it. No, there is indeed no escaping from this prison. Denial is pointless. I will live here, die here and rot here. For me this home is my state and that man, whom I call ‘husband’, is my master, father, mother and brother, all at once and much more. I adore him. Yes, I love him. I love him.
Whenever I feel I have the privilege to contemplate my existence, I remind myself there is no place in my life for happiness or sadness.
Only survival.
At those rare moments I do contemplate I tell myself:
"My dear sweetheart, does it even matter whether it is you touching yourself in the shower, with the thoughts of a stranger in your head, or the forceful penetration of your husband?"
Those times, I tell myself, when the light of my cigarette is the only thing illuminating the room:
"My dear, my love, it is all the same."
And yes, that is indeed the only explanation I can give myself.
Whether it's the pain of the mind caused by a love one without her intention or the pain of the devil, who awaits to punish me some more every night,
I can see nothing, but the darkness of inner core my mind, bouncing back to me from the others due to my impure thoughts and acts.
And for some reason, even the enjoyment of this cigarette disappears and it becomes as foul and bitter as my mind.
"The better", I sigh and I inhale deeply, as tears drip from my cheeks.

Lucky for me the sound of the TV is loud enough for him to not hear me hit my head against the wall.

Thursday, 26 March 2015

Random Thoughts #3 Dreamer

Dreamer

This story begins the moment I die.
I feel cold. And uncertain. 
My body can't move, as if metal chains have strapped themselves on me. 
Where am I? 
Unable to move. 
My head is fixated to the ceiling. It is beautifully decorated with seashells, mermaids and turtles, slowly moving and swimming above me. Elegantly and gracefully. 
I can't advert my eyes. I don't want to. 
Not yet.
By my eyes feel heavy, they're slowly coming together. 
Please don't. 
The same force is pushing on my chest. I can't breath. 
I can't think.
My eyes have slowly closed, yet my mind is all conscious.
Torture, as the force keeps pushing more and more.
Heavenly grace, where to escape?
My mind is trying to come up with a plan to escape.
I’m know I am inside a room, I can hear the rain dripping against the window.
There is a storm coming up. 
Water? Coming closer indeed. 
It's coming for me.
The room is slowly filling itself up with water, everything is covered in water including me.
I can’t move. I am drowning. 
My legs and arms are solid rock, but fortunately I still have my consciousness.
Unfortunately, I mean.
It’s one of those, I sigh.
The water is filling up the entire chamber and it is slowly reaching for my face.
First my legs and arms, then my hair. Lastly face is embraced.
I take a deep last breath before I will be taken away by the rising water.
I can't breath.


When I wake up, my body is covered in sweat.
With a restless sigh I look around the room.
No water, I am not drowning.
I am concious.
Fortunately, 

Another restless night.

Sunday, 6 July 2014

Short film scenario: 'Red Lines'







Red Lines
Sara Rahimi
















Copyrights 2014
Sara Rahimi










1.Op het dak.- Namiddag

Xavier (27) een man van eind 20. Hij heeft een mager postuur, lang haar valt voor zijn ogen en hij heeft een ingevallen gezicht.
Hij staat op het dak van een vervallen gebouw.
Het is een koude herfstdag. Hij draagt enkel een dun shirt, op zijn armen zijn blauwe plekken te zien.
Hij loopt heen en weer. Over de reling ziet hij dat hij op 5 verdiepingen hoog staat.
Hij lacht en draait zich om en beweegt langzamerhand terug naar de reling.
Hij fluistert zachtjes in zichzelf:
’10 verspilde jaren.’ Hij draait zich om en loopt terug naar het begin van de reling.
‘3 kapotte relaties.’ Hij draait zich om en loopt verder.
Hij lacht. ‘5 dode goudvissen.’
Hij stopt en kijkt naar beneden. Glimlachend sluit hij zijn ogen.

‘Maar één sterveling minder.’ fluistert hij en laat zijn voet over de reling gaan.
Het wordt zwart en je hoort een hard dof geluid.  

2. In het verlaten gebouw.- Tijdstip niet duidelijk. (Waarschijnlijk middag.)
Xavier ligt op de koude vloer en hij staat op.
Hij is gekleed in het wit.
Hij loopt de ruimte in en kijkt verdwaald om zich heen.
De grond is bezaait met rode draden en spijkers die zig zag door elkaar heen lopen.
De spijkers zijn de grond in geslagen en rode draden zijn gespannen aan de top.
Deze draden lopen in elkaar over, maar zijn niet verstrikt.
Hij hoort geluid.
Hij loopt ernaartoe en ziet een gestalte spijkers uit de grond trekken met een hamer.
Enkel de rug is zichtbaar, hij is eveneens in het wit gekleed.  

X
Hallo?

Hij loopt naar voren.

X
Hallo? (nu harder)Zou je me kunnen helpen? Ik weet niet wat dit is, waar dit is.

Hij raakt de rug aan van het gestalte.
Het gestalte draait zich om.

Yvan (ook 27) lijkt qua postuur en gezichtsvorm enorm op Xavier. Het enige verschil is de kleur.
Y heeft wit haar, grijze ogen en een bleke huid. Hij zit op de grond spijkers uit te trekken uit de harde vloeren. Om de spijkers zijn lange stukken rood touw gespannen. Ze lijken van ver te komen en zelfs het gebouw uit te lopen.

X verstijft en zijn ogen worden groot en het zweet staat hem op de voorhoofd van schrik.
X
Wát ben jij?
De trillingen in zijn stem zijn te horen.

Y merkt hem op en glimlacht in zijn richting. Hij heeft een warme uitstraling.
Hij trekt een spijker uit de grond en geeft een ruk aan de rode draad.
X zakt opeens in elkaar van pijn en begint te schreeuwen.
Y kijkt naar X die op de grond vergaat van de pijn.
X kijkt vol woede naar Y.
Y pakt de hamer en slaat een spijker in de grond.
Uit zijn zak haalt hij wat zilverkleurig draad en spant deze om de spijker
De uiteindes worden gebonden met het afgebroken stuk rode draad.

Y staat op en loopt naar X, bij wie de pijn is verdwenen.
X kijkt en zwijgt, hij begrijpt niks van de situatie.

Y

‘Verdween je maar in de stof waaruit je geschapen was, dan had ik mijn handen niet zo vol aan je.’
X

‘Waar heb je het over? Wat zijn die draden? En wat was die pijn? Ik wil nú antwoord.’

Y pakt X bij de arm en beiden staan ze op.
Y loopt naar het raam gevolgd door X, die hem voorzichtig achternaloopt.
Ze kijken uit het raam. Ze zien een koppel. Beiden hebben een lange draad aan hun schoenen hangen. De draad ligt in een knop tussen hen beiden.
Y
‘Het menselijk leven is erg makkelijk in elkaar te verwikkelen. Je hoeft enkel een hamer te pakken, op strategische plekken wat spijkers in te slaan en de roden draden. Ach, de rode draden. Die doen de rest.’

X kijkt verwonderd naar het stel en naar de draden die overal lijken te liggen.

X
‘Wat zijn dat?’

X wijst naar de spijkers in de vloer en de rode draden.

Y draait zich niet om meteen begrijpend wat X bedoelt.

Y

‘Dat is je begin en eindpunt. Jouw oerknal en jouw supernova.’

X
‘Mijn supernova?’


Y

‘Dat is waaruit ik of eerlijk gezegd de ik die in jou zit, het leven bepaalt. Van begin tot eind. Van oerknal tot gedoofde ster.’

X
‘Jij bent mij?’
Y

‘Nee. Enkel een deel. Het egoïstische verlangende deel, dat wil voorkomen dat je niet doet wat je wilde doen.
Dat was niet wat ik, of eerder jij wilde.’

X
‘Wat bedoel je? Wat wilde ik niet?’
Y
‘Ik bedoel de dood. Dat wil jij niet. Ik wil dat niet.
Ik moest noodgedwongen een naald uit de grond trekken die er niet uit moest.
Jij hoort niet dood te gaan, X. Wij horen te leven. Dat is hoe de draden lopen.’

X
‘Ik hoor niet dood te gaan zeg je? Wat als ik dat nu zelf wil? Wat als de verdomde draden van jou mogen verbranden voor mijn part?’

Y
‘Daarom ben ik hier. Toon me je verlangen. Laat me zien hoe graag je het wilt. Jij en niet een ander die jou zijn wil toeschrijft. ‘

Y drukt de hamer in de handen van X die er wazig naar staart.

Y
‘Trek ze eruit. Langzaam. Let erop. Wel langzaam, anders doet het pijn.’

X kijkt in de richting van de zilveren draad dat van hem is. Verbonden met de rode draden van de mensen die hij ooit had ontmoet.
Hij denkt terug aan zijn leven.
Zijn jeugd vol ruziënde ouders.
Zijn schoolleven waarin hij alleen was.
Zijn relaties die uitliepen op vreemdgaan of die hem verlieten.
X’s tranen druppelen op de hamer.
Hij haalt diep adem en kijk naar Y die hem toelacht.
Langzamerhand legt hij de hamer weg en kijkt naar de enorme knoop.
Hij gebruikt zijn vingers om de knopen eruit te halen.
Langzamerhand komt de zilveren draad los van de rode draad totdat hij los is van de rest.
Hij stapt achteruit en kijkt naar Y.
Met rode ogen glimlacht hij naar Y.
Alles vervaagt naar zwart.







3.Op het dak- avond.

X wordt wakker op het dak, ver van de reling af.
Zijn blauwe plekken zijn verdwenen en hij stopt even om zich te herinneren wat er was gebeurt.
Hij tuurt vanaf de reling naar beneden en ziet de hoe hoog de 5 verdiepingen zijn.
Snel maakt hij zich uit de voeten en loopt voldaan weg van de reling.

Er wordt ingezoomd op de rode draden die aan zijn gympen losjes bungelen. 

Saturday, 5 July 2014

De Magische Fluit (genre: fantasy)

Fantasy - Castle  - Fantasy - Sky - Clouds Wallpaper

Bijbehorend is deze foto van het kasteel dat me heeft geïnspireerd tot dit verhaal.
Luister naar dit nummer dat me geholpen heeft het verhaal af te krijgen: https://www.youtube.com/watch?v=Ar7nVbjAsEw

(Credit photo:http://wall.alphacoders.com/big.php?i=83744)
(Credit music: Beautiful Chinese Music - Bamboo Flute 2 van TaiGekTou)


De Magische Fluit

Ik woon in het hoogst van de toren.
Ik ben geen mens, noch een schim.
Toch cirkelen altijd draken om Mij heen om te beschermen.  Hun ogen branden vol vuur en soms brandt Ik van binnen wanneer ze voorbij vliegen.
Draken doen normaal mensen kwaad, maar Mij doen ze geen kwaad.
Daarom weet Ik dat ze Me beschermen. Dat voel Ik ook wanneer hun rode schubben glanzen tegen het licht reflecterend op Mijn bleke huid.
Rood, groen en wit zijn Mijn primaire kleuren geweest.
De een van de draken, die Mij vanbinnen doen branden. Naar wat?
Dat zal later wel blijken.
Het groen van de boompjes die Me weer tot rust keren en zorgen dat Mijn bestaan en dat van de natuur een geheel vormen.
Wit is Mijn gevangenis die metershoog is.
Hoeveel? Dat kan Ik weet ik niet, hoewel Ik het kan relativeren dankzij de grijsgrauwe golven die tegen de voet van het kasteel slaan.
Ja, hier leef Ik. Wachtend om gered te worden, want dat is hoe elk verhaal verloopt.
Iemand die vastzit, zonder dat die weet waarom moet altijd gered worden.
Maar Ik wil niet gered worden, Ik hoor hier en Ik weet zelf ook dat Ik hier behoor te zijn.
Dit is Mijn wereld, Mijn huis en Mijn o zo aardse gevangenis.
De wind voelt verassend zacht aan voor zo een hoge plek; niet te hard noch te zacht.
Het is perfect. Alles hier is perfect en zoals het hoort te zijn.
De lange zuilen van Mijn vertrek staan als enorme wachters naar Me te staren en Ik loop naar ze toe.
Met een been bungel ik over de rand en kijk naar beneden. Golven slaan met losse pols tegen het kasteel.
De wind inspireert Me en Ik haal Mijn kleine fluit uit Mijn zak.
Met gesloten ogen speel Ik een melodie dat de wind doet zwijgen uit eerbied voor de zachte klanken die Mijn fluit voorbrengt.
Ik denk terug aan Mijn vroegere levens waarin het begrip zwaard gelijkstond aan Mijn arm.
Een glimlach speelt op Mijn lippen als Ik denk aan Mijn rijkdom.
Een glimlach van spot.
De wolken worden nieuwsgierig en komen met zijn allen bijeen om naar Mijn melodie te luisteren.
Een rustige, langzame, treurige melodie.
Mijn ogen laten regen neervallen en de wolken huilen met Mij mee.
Door Mijn wimpers heen zie Ik bladeren van de bomen op de grond vallen.
Dit is Mijn koninkrijk en dit is het eind ervan.

Ik ben geen mens, noch ben Ik een schim.
Ik ben de God van deze wereld die geen koninkrijk meer heeft.
Ik leef, maar ook maar net.
Ik kan niet doodgaan zoals anderen omdat Ik onsterfelijk ben.
De anderen bestaan allang niet meer, zij behoren nu tot het licht waar Ik spoedig ook bij zal horen.
De melodie echoot in het kasteel en de draken dalen langzaam af.
Ik voel al dat ik meer moeite heb met spelen, maar Ik moet doorzetten.
De magie zal niet werken als Ik stop. Ik blaas door.
Mijn borst voelt steeds zwaarder aan en Ik heb moeite met doorspelen, maar door mijn tranen heen zie Ik mijn koninkrijk dat steeds ouder en ouder wordt.
De bomen verliezen hun bladeren en het kasteel zakt langzaam in elkaar. Van de verte zie Ik de draken die een rustpositie aannemen.
Ik blaas de laatste noot in Mijn fluit.
Mijn prachtige fluit die Ons heeft bevrijd.
Eindelijk.
Mijn adem stopt, Mijn ogen sluiten en Ik leg Mijn hoofd tegen de wachters aan.


6000 jaar was me meer dan genoeg fluistert de laatste God op aarde. 

Saturday, 17 May 2014

Met Gesloten Ogen (Dutch mini story by yours truly)

Tik tik.
Zo begon het eerste geluid dat ik buiten mezelf opmerkte.
Tik tik tik.
Het klonk hetzelfde als wanneer ik me afzette van de glazen bodem en mezelf de lucht inschoot.
Tik… TIK…
Soms klonk het dof, andere keren wat ruwer.
Het begon met zacht getik dat ik nauwelijks kon opvangen terwijl ik mezelf langzaam heen en weer liet slingeren in mijn glazen schommel.
Mijn voeten zetten zich zachtjes af en ik schoot de lucht in.
Weer zetten ze zich af en ik ging naar achteren.
Ik hoorde niks en ik zag niks, ik voelde enkel de tintelingen in mijn buik veroorzaakt door mijn eigen bewegingen.
Ik voelde mijn haar tegen mijn armen slaan terwijl ik me afzette en mezelf weer de lucht in lanceerde.
Tik…tak…
Naar voren…Naar achter.
Soms had ik mijn ogen open en andere keren weer gesloten, maar altijd zag ik hetzelfde.

Niks.

Ik slingerde mezelf de lucht in en voelde de tintelingen.
Net stond ik op het punt mijn voeten weer af te zetten tegen de koude bodem, totdat ik iets zachts hoorde.
Het zou aan me voorbij zijn gegaan, als ik op dat moment met mijn voeten het geluid had overstemd met mijn gestamp tegen de bodem.
Maar ik hoorde het net, weliswaar zacht, maar toch.
Tik…
Mijn hoofd schoot automatisch richting het geluid, maar het bleef verder stil.
En ik slingerde weer verder.
Mijn voeten raakten de bodem.
Tik…Tak…
En ik was weer in de lucht, niet wetend of mijn ogen open of gesloten waren.
Tik… Tak…
Daar was het weer! Het getik dat niet van mij kwam, maar van iets anders.
Ik stopte en stapte van mijn schommel af.
Dit keer kon ik het duidelijker horen, het was erg vaag, erg zacht en nauwelijks op te merken, maar ik hoorde het.
Des te dichterbij ik kwam, des te harder het werd.
Nog steeds amper te horen.
Maar toch.
Mijn armen schoten naar voren om naar het geluid te tasten, maar ik voelde enkel koud en hard materiaal tegen m’n vingertoppen aan.

Het was stil.

Mijn voeten maakten een snelle pirouette en ik wilde terugkeren naar mijn veilige schommel.
Ik hunkerde er al naar om mijn voeten met snelle passen af te zetten van de koude bodem.
Eventjes niet opgesloten zijn.
Eventjes vrij zijn.

Tik. Tak.
Ik hoorde het geklop weer, alleen had het dit keer een andere toon.
Veel dwingender dan eerst.
Ik zette mijn handen tegen de koude muren en mijn oor ertegen aan.
Het geluid werd harder en harder.
Tik. Tak.
Met korte scherpe slagen drong het door de koude muur heen.
Ik kon het nu duidelijk en helder horen.
Het was niet enkel hier, ik hoorde het overal.
Tik.TAK.
De korte klop klonk nu als een vuistslag hard tegen de muur aan.
Ik schrok van het geluid en deinsde achteruit.
TIK. TAK.
Ik hoorde het nu overal bonzen, luid en duidelijk liet het monster zijn stem horen.
Dieper en krachtiger sloeg het tegen de koude glazen wanden van mijn wereld aan.
Ik sloeg mijn handen over mijn oren en begon te schreeuwen.
Nee! Stop! Alsjeblieft, laat het ophouden.
Maar het eens zo zachte getik ging onverbiddelijk over in zware slagen.
Ik voelde warm vocht uit mijn oren komen en mijn handen voelden nat aan.
Met eigen kracht probeerde ik het te stoppen door terug te slaan.
Mijn armen werden week en moe.
Mijn vingers voelden dun en slap aan.
En mijn nagels leken met elke slag steeds verder af te breken.
Maar het lawaai was zo oorverdovend hard dat mij geen andere keus restte dan zelf de bron van het geluid op te zoeken en uit te schakelen.

Opeens was er gekraak.
Ik voelde scherpe stukken door mijn vingers dringen, maar dat weerhield me er niet van om er een triomfantelijk gevoel op na te houden.
De muur brak langzamerhand.
Scherven vielen op de harde bodem en spleten in duizend kleine kristallen.
De scherven vielen en het getik ging door.
Ik dacht terug aan de momenten waarop ik heen en weer schommelde.
Tik.
Afzetten en naar voren.
Tak.
Afzetten en naar achter.
Mijn gedachtestroom werd opeens stopgezet door een fel licht.
Ik vergat de pijn in mijn oren en hield mijn handen voor mijn ogen.
Het licht was sterk en drong tot de achterkant van mijn schedel door, maar ik wilde aanschouwen wat het getik veroorzaakte.
Ik keek naar de grond en zag mijn handen met een vreemde felle kleur, die erg afstak van mijn huidskleur die te vergelijken was met het felle licht.
Beiden even bleek en even helder.
Ik keek langzaam omhoog en keek naar een goudkleurig licht en voor mijn voeten de scherven kristallen.
Het licht gaf het duizend kleuren.
Tik… Tak…
Zo traden mijn voeten over de scherven richting het licht.
Het was fel en ik richtte mijn ogen naar de grond, maar langzamerhand durfde ik mijn blik omhoog te werpen.
Ik zag wit.
Ik zag licht.
Ik zag een wit licht dat mij de tranen in de ogen deed springen.
Dit gevoel wilde ik koesteren.
Nog eventjes dit gevoel koesteren.
Nog heel eventjes…

Ik draaide me om en keek terug naar mijn oude schommel.
Mijn pupillen vergrootten en ik sloeg een hand voor de mond.
Ik zag een zwart gedierte onder mijn schommel rusten.
De armen waren dikker dan het lijf waar mijn schommel op stond en de ogen waren teruggerold in de kassen.
Het was stil.
Doodstil.
Niet bang zijn, zei ik tegen mezelf.
Het is dood.
Met het breken van deze bol is het dood.
Dánkzij het breken van mijn bol is het dood.
Ik ben nu veilig.
Tik…
Tak…
Mijn voeten stapten over de nieuwe bodem.
Tik.
Tak.
Mijn gestalte verliet de glazen wereld naar het licht.