Search This Blog
Showing posts with label verhaal. Show all posts
Showing posts with label verhaal. Show all posts
Sunday, 27 March 2016
Sunday Brunch
In the midst of chaos and laughter
There is a void in my heart
No, let me rephrase that
My heart feels too small
Too carry all these impressions
That's it
In the corner of this café
After a lonely Sunday
My heart aches for some company
No, let me rephrase that
My heart feels too small
It needs to be filled with the presence of my beloved
That's it
Sitting by myself
Sipping overpriced coffee
The world seems to be looking at me, waiting for me to perform
No, let me rephrase that
My heart feels too small
To know that I don't matter to these people
That's it
In this little corner of the world
I am sitting, sipping, waiting, dating, contemplating
Protecting my small heart in the midst of chaos and laughter
Labels:
absurd,
loneliness,
love,
nihilism,
poem,
poems,
poetry,
psychological,
psychology,
short story,
story,
thoughts,
verhaal,
writer,
writing
The Drunken Folly
I am drunk.
I contemplate your existence, until I can't think about it no more.
Ah, beloved! Is it you making me drunk or is it the wine?
Is me wanting you me being in an extase of wine or love, my dear?
Or perhaps I am in extase of love drinking my sorrow away, drowning!
Ah, my love. Your sweet cherry mouth (I could kiss it a hundred times and a hundred times more and another hundred times).
Your sweet cherry mouth, so far away. I bite my lips to replace the innocent pleasures you give me when we are alone under the stars, God watching us, God judging us.
Your soft silver skin against mine.
How lonely and miserable I am! How drunk I am!
What can I do but to take another sip to ease the pain?
What can I do but the mimick your touch with my own clumsy hands?
Ah, my dear, my life, my love.
No music can replace your heartwarming laughter.
Drunk and foul I fall before your porcelain feet:
"If you are the cause of my drunken state, my dear, then let me roam the streets drunk of love forever!"
Labels:
fantasy,
freedom,
love,
philosophical,
philosophy,
poem,
poems,
poetry,
verhaal
Tuesday, 30 June 2015
Contemplation During a Lonely Night
''Il y a des jours où Dieu est si loin, qu'il semble absent''
There are days where God is so far that he seems absent
-Simone de Beauvoir
Unfortunately for me He never felt present. Fortunately maybe, however that's hard to tell on days where you feel like a raindrop falling from far only to be hit by the solid cold ground.
Never have I felt more alone, than realising that growing up doesn't mean solely growing up as a child, but mentally as an adult.
God would be the father figure making sure that all goes well, that I am safe.
For now I feel like I'm an orphan of life. Nothing seems to satisfy me in the slightest. Even worse, I feel empty and joyless. Sucked and drained, but most of all I am afraid.
I barely have enough energy to enjoy anything, but just enough to spend my nights contemplating and worrying. Wasteful nights if you ask me.
Some people weren't made for human interaction, I think I'm part of them,
I never am more confronted with my loneliness and angst than in the middle of the joyful crowd.
I know that escaping and isolation are meaningless, but what else is there in life?
I believe that's indeed what we see as growing up and facing the challenges of a possibly meaningless and empty life, yet giving our all to it.
Amusing if you ask me, for I can't judge whether that's genius madness or mental madness.
Even now as I am writing I can finally sense a form of peace overwhelming me; I am safe.
It has the same cosy feeling I had when mother would hug me tightly before going to sleep, the same warmth, the same isolation inside my own little world.
Growing up is leaving the safe spot from mother's nest and moving on to sharing the bed with a dozen strangers at the off chance that one might be the one for you.
Is it bad? No of course not, for who is there to judge you and your choices?
To say what is right from wrong, to comfort you when you spend your nights crying and seeking for some kind of answer to your ignorance of life.
I sense a balance between not caring at all, very nihilistic of course and on the other side a lot of fear for the unknown. Fear for mistakes I might never forgive myself.
Indeed, there is no God to judge me, but that makes it worse because I know myself.
There where He would give me comfort and salvation, I would never forgive myself. Not because I am perfect, but because I would not be able to look myself in the eyes and see nothing but filth.
And suddenly I would lose my touch for existence, because I apparently never knew what it meant to be alive as I indeed made those mistakes.
They haven't happened yet, but this would indeed be how I would reason with myself.
Oh desperate times, lovely lonely times.
Please world, leave me at rest and I will never provoke you again. I too bear fault at being curious, but not being able to forsee and accept the consequences of my childish curiosity.
Eventhough I am very doubtful in terms of morality, I can't forgive myself for seeing the world and its people as my toys any longer.
I used to be nihilistic and an opportunist, only using the world to satisfy my own needs, but even that doesn't work as much as it should.
Therefor my subconsciousness only desires punishment of the Self.
Egocentric behaviour should be considered as a lonely act, therefor damned to a lonely existence.
And honestly, loneliness has never sounded more liberating.
Sunday, 7 June 2015
Desperation
Short Story
Yes, life is hell, a never ending hell that has solely one torture in mind for me; as if it was specially selected for me. Iteration, endless, mindless, ignorant, oblivious iteration; forcing myself to wake up, forcing myself to sleep, doing my tasks in a continual cycle of life. Making myself get adjust to this mindset in life, although I can't discriminate myself from who I was and who I am now.
Yesterday was today and today will be tomorrow; always the same morning always the same evening, always the same dreadful night.
During the early morning, I stand once again in the kitchen and prepare food for a lazy bastard who can still not pronounce my name correctly. I cringe every time I hear him say my name in that deep grunting voice, that always seems to be short of breath, with a slight slur to finish it off. "Sedaf...my tea." I hear him moan from the other room. I close my eyes for a second. His groans and puffing make me lose my appetite. Sedaf, Sedaf, Sedaf. Indeed my slave name is Sedaf. My real name is Sadaf.
With a cup of tea filled with enough sugar to provide a whole chocolate factory, 2 eggs, bread, milk and cheese I am sit next to him. He attacks his food like a foul pig, stuffing all the ingredients in his mouth at once, turning and twisting it with excessive saliva and washing it all away with his tea. I smile tenderly at him and stroke my hair to one side. "Sweetheart, should I bring you something else? A piece of extra bread.. coffee? Perhaps a little bit more, to stuff your tummy t?" You piece of garbage.
He looks at me with empty eyes and mindlessly shakes his head. Then he takes a look at me from top to bottom. I might as well be naked by the way he looks "You ain't eating?" and I shake my head. "I..." Before I can say more, the television is turned on with the sound blasting loudly an indication for me to be quiet and leave.
Good.
I go off to the kitchen. I have accepted it. No, there is indeed no escaping from this prison. Denial is pointless. I will live here, die here and rot here. For me this home is my state and that man, whom I call ‘husband’, is my master, father, mother and brother, all at once and much more. I adore him. Yes, I love him. I love him.
Whenever I feel I have the privilege to contemplate my existence, I remind myself there is no place in my life for happiness or sadness.
Only survival.
At those rare moments I do contemplate I tell myself:
"My dear sweetheart, does it even matter whether it is you touching yourself in the shower, with the thoughts of a stranger in your head, or the forceful penetration of your husband?"
Those times, I tell myself, when the light of my cigarette is the only thing illuminating the room:
"My dear, my love, it is all the same."
And yes, that is indeed the only explanation I can give myself.
Whether it's the pain of the mind caused by a love one without her intention or the pain of the devil, who awaits to punish me some more every night,
I can see nothing, but the darkness of inner core my mind, bouncing back to me from the others due to my impure thoughts and acts.
And for some reason, even the enjoyment of this cigarette disappears and it becomes as foul and bitter as my mind.
"The better", I sigh and I inhale deeply, as tears drip from my cheeks.
Lucky for me the sound of the TV is loud enough for him to not hear me hit my head against the wall.
Monday, 18 May 2015
The Student by The Bitter One (A Parody on Communistic Literature.)
The Student
By: The Bitter One
Weighed
down by misery and looking at the grey sky our hero trudges towards home to
consume the same meal that he has eaten for the last three days.
The
muscles exhausted from sleep deprivation and fingers filthy from the ash and
soot he joins the group of dreary looking students. Their shoulders are hanging
low, deeply hidden in their high collars and with grave pace they move their
cold feet, while leaving a deep trace of greyish wet snow behind.
Covered
in a cloud of steam, the school spews the students out, who, after having
served the school, will come back the next day to fulfill their mechanical
duties once more.
Irritated
and contemptuous grumbles could be heard among the students as they turned
their head away from the last bell that indicated their temporary freedom.
The day
has ended and the sun is slowly setting. The irritated grumbles turn into warm
fiddle-faddle.
The
classroom has sucked all energy out of our students and with apple-red cheeks
their teeth are dripping with saliva, ready to attack the few pieces of bread
their family can offer.
After
many years of intense labor, most students have peace with the fact that there
is no denying in the grave suppression they all have to undergo and that every step
they take to end the day, is a step closer to their grave.
This is
also true for our hero, for years of labor have robbed him from his appetite
and his desire to drink warm wine.
Other
days, when school has ended, the students speak to each other in a serious
manner.
Never
deviating from the grades and that which manifested itself the closest in their
existence: the physical labor that has to be done to the fat-stomached
schoolchiefs.
Rarely
does a smile break through their monotone mannerism of speech and when this
does happen on an unusual day, the aggression is compensated at home towards
the younger sibling or parent who dare to ask them how their day was.
And
after having lived like this for sixty-five years, they all die, knowing that
they themselves have contributed the most out of all students to society.
So too
would our hero have lived, as the most loyal worker of all.
He is
the most handsome, the strongest and the most intelligent, but also impatient
and rude towards any form of authority.
It so
happened one day, that he comes across a very moody fellow student who makes a
vile remark regarding his clothing.
Severe
and disrespectful as he is, our hero responds the surly looking young lady.
Her piercing
dark eyes look tired and she turns away from the nasty comeback our hero makes.
However,
something is still bothering him, for he has noticed that there was some truth
to her words.
There is
indeed something wrong with the way he is dressed.
And you
see, he tells himself, it’s not only me who is dressed this way, it is also the
fellow student who made the moody remark and the students walking across the
hallway.
She is
right, he claims, indeed we are all dressed horribly.
Horribly
the same.
And he
notices the students, hungry like wolves, ready to revolt against the regime. Hungrily
and impatient to feast on the corpses of their to be former schoolchiefs.
From
that moment on, our hero knows what he is ought to do.
Burning
with flames of desire, he makes a way through the thick layer of ash-grey know
and as he throws his arms into the sky he exclaims:
‘’Comrades...!’’
he has just begun his sentence or a big crowd of students gather around our
hero.
He looks
at them in aw not knowing what to expect next.
And with
grave disappointment he witnesses the most shallow act imaginable at that time
and moment when they take out their mobile cellphones to film the spectacle.
Our hero
feels at that exact moment all hope melt away and he lowers his arms in
sadness.
His
shoulders are hanging low, deeply hidden in his high collar and with grave pace
he moves his cold feet, while leaving a deep trace of greyish wet snow behind.
Friday, 10 April 2015
Haiku- Karakterloos en karaktervol
karaterloos en karatervol
hier sta ik dan weer
tussen de gelukkigen
welk masker moet nu?
Thursday, 26 March 2015
Losse Gedachtes #2
In De Hemel
Mijn dierbaarste vriendin heeft me ooit verteld dat
wanneer je je eenzaam voelt of niet weet waar je moet zoeken in het leven, dat
je altijd naar de lucht moet kijken.
‘’In de lucht zal je nooit de antwoorden vinden’’, zei ze
‘’maar je zal altijd begrijpen wat jij betekent voor de wereld.’’
Deze uitspraak heeft ervoor gezorgd dat ik op mijn meest
zorgwekkende en bittere dagen naar de hemel keek en begreep hoe insignificant
mijn problemen leken ten op zichten van een groter geheel dat het in het teniet
deed verdwijnen.
Juist dan op die dagen, werd mijn ademhaling regelmatig
en de zorgen werden weggeheven.
Mijn jeugd verging mij springend van de ene dag naar de
ander met mijn vriendin aan mijn zijde.
‘’Zie elke dag alsof je opnieuw geboren wordt.’’ sprak ze
me toe, wanneer we gezamenlijk naar school liepen en in elkaars gedachtes
versmolten.
En zo zag ik het ook. Elke dag alsof ik alles voor het
eerst weer zag en ik voelde de kinderlijke verwondering in mijn onderbuik warm
worden, wanneer ik over haar balkon naar de mensen beneden keek.
‘’Wat zie je?’’ vroeg ze dan op serieuze toon.
Peinzend keek ik haar aan probeerde me te verbeelden wat
er in haar hoofd omging.
Ze nam nog een trek en haar ogen vernauwden zich, terwijl
ze de rook uitblies wachtend op mijn antwoord.
‘’Insecten.’’
Vanuit haar ooghoeken zag ik hoe er rook uit haar
omhooggetrokken lippen kringelden, terwijl ze me met moederlijke zorg aankeek.
Dit gaf me enige mate van vrede, maar het beklemde mij
ook.
We zaten stil naast elkaar, terwijl ik onze klasgenoten
richting school zag lopen. De pauze was voorbij.
De stiltes waren aangenaam, niet gedwongen noch
ongemakkelijk, maar erg vredig.
Wanneer er echter gesproken werd, waren het woorden van
wijsheid uit haar mond terwijl ik met stotterende stem haar probeerde te volgen
en te herhalen.
Glimlachend hiel ze dan haar handen door haar haar en
legde mij op rustige toon uit wat ze bedoelde en ik bleef stil luisteren.
Ze was een en al charme en elegantie wanneer ze
gepassioneerd sprak. Ik tuurde soms af naar haar wilde handbewegingen die ze
maakte om haar woorden kracht te geven.
En na elke monoloog was er een korte stilte waarbij ik
instemmend knikte om haar verhaal nogmaals te bevestigen.
Ze glimlachte wederom moederlijk naar me en zei met een
hoge stem dar we naar school moesten.
De dagen vergingen en net als haar donkere kleren en
asbak, werd haar humeur grimmiger.
Met geknepen ogen keek ze om haar heen. In haar handen
kneep ze de uitgedoofde sigaret plat.
Spreken was een zeldzaamheid en wanneer ze sprak was het
altijd formeel met veel ‘’dank je wel’’ en ‘’het vergaat je goed’’.
Wat er in haar omging durfde ik niet te vragen.
De zachte herfstdagen vervielen een koude strenge winter.
De asbak rookte als de haard, terwijl de ene sigaret na de andere werd
uitgerookt aan de lippen van een nors gerimpelde voorhoofd, ik deed zo af en
toe gehoorzamend mee.
De eens zo fijne stiltes waren ongemakkelijk en onwennig.
Maar ik vroeg toch niks.
Een paar weken later had ik opgemerkt dat haar vaste plek
naast mij leeg was.
De gebruikelijke goede vriendin zijnde, liep ik richting
haar huis en opende met gemak haar altijd openstaande deur; ze zat daar met een
kop thee in de woonkamer en staarde gefronst uit het raam.
Haar handen waren verder leeg en ze rook fris.
Ik moest glimlachen.
Speels riep ik naar haar toe en we zaten stil tegen over
elkaar terwijl ze kijkend door haar wimpers thee zette.
‘Bliss, bliss and
heaven.’ citeerde ik mezelf voor.
Eenmaal boven zaten we tegen over elkaar en sprak ze
eindelijk:
‘Je rookt niet meer?’ terwijl ze zichzelf omhulde in een
grijze sluier.
Ik staarde naar haar besneden roomkleurige huid en
verzuchtte: ‘’Nee.’’
Bedachtzaam vormde een rimpeling op haar blanke voorhoofd
en het deed me zenuwachtig haperen naar lucht.
‘’Er zit een kinderlijke onschuld in, he?’’ bracht ik er
zo zorgeloos mogelijk uit. Ik stond op, liep heen en weer en draaide op mijn
hielen met ogen vol licht.
‘’Laatst zag ik een hart.’’ en ik legde suggestief mijn
hand op mijn borst. ‘’Waarschijnlijk klaargelegd voor een donor, het werd
kunstmatig in leven gehouden.’’
De rimpel vernauwde zich en met getuite rode mond bedekte
ze zichzelf weer in een grauwe sluier van as.
Ik ging door: ‘’Ik hield mijn adem in en probeerde het
ritme te volgen van de hartslag, het ging moeizaam, maar uiteindelijk lukte
het.’’ een verdwaasde glimlach verscheen op mijn mond en ik verschoof de gekrulde
zwart krul die voor mijn oog bungelde.
‘’Op dat moment merkte ik opeens een warm gevoel, die ik
alleen kan associëren met moederlijke liefde, begrijp je?’’
Ze snoof. ‘’Moederlijke liefde met een orgaan.’’
‘’Ja.’’
Ze knikte instemmend en keek naar de lucht. Nog voordat
ik haar weerwoord kon geven, nam ze een pakje uit haar zwarte mantel en reikte
het aan.
En nog voor ik er met mijn volle verstand bij was, reikte
ik mijn hand uit.
Niet vele dagen later was ze verdwenen.
Haar ouders hadden mij opgebeld en ik kwam zo snel
mogelijk aan. De zoektocht duurde niet lang aangezien ik wist waar ik moest
kijken.
Ik rende met snelle tred naar het bovenste gedeelte van
het huis en zakte op de bovenste tree in elkaar met mijn hoofd tegen de muur en
de ogen geworpen naar de hemel.
Vaag in de verte kwam mij een bekende rooklucht tegemoet.
De hemel was grijs, mijn tranen zwart en haar lichaam bleek.
Losse Gedachtes #1
In het leven is er niks wat enger en meer intimiderend is dan jezelf de
wereld in te werpen en te kijken wat de reacties zullen zijn op jouw positie.
Niet alleen brengt het heel veel onzekerheid met zich mee, maar de dood die
als een geduldige vriend op je wacht, doet mij des te meer realiseren hoe
weinig tijd ik heb om mezelf te realiseren.
Daarnaast word ik diep ongelukkig van de tijdsnood, die mij dwingt tot
handelen en daarentegen de omgeving die je maar in bepaalde richtingen duwt, de
illusie gevend dat je enige mate van vrijheid bezit.
Kafka heeft ooit het volgende gezegd: ‘’I have the true feeling of myself when I am
unbearably happy unhappy.’’
Waarin begrip voor de omgeving uitmondde in diepe droefenis wegens
bedrukking en machteloosheid, maar daarnaast de noodzaak van de wisselwerking
waarbij je je eigen vrijheid moet invullen en deze machteloosheid ter hand moet
nemen.
Dacht ik eens de begripvolle zuster te zijn uit zijn Metamorfose, was ik
eigenlijk het ongedierte zelve te midden van andere ongedierte, die of niet
bewustzijn van hun insect-zijn of het wensen te negeren.
Ze krioelen en naderen mij, wanneer ze kwijlend langs en over elkaar heen
kruipen.
Wanneer hun takvormige armen verstrengeld raken in elkaar om een
paringsdans of iets in die trant voor te stellen, kauw ik op mijn eigen armen,
niet in staat om ook maar de illusie op te kunnen wekken mijn
lichaamstemperatuur aan de ander aan te passen.
Zo ook zit ik opgesloten in mijn insectenpantser van diep ongeluk.
Nu en dan steek ik mijn hoofd naar buiten, maar de geur van de over elkaar
wrijvende schilden branden mij in de neus.
Durf ik toch mijn intrede te doen in hun insectenlegioen, dan is hun eigen
gedaante diep verborgen.
Onlangs was er echter sprake van een gesprek, die, zo dierlijk als ik toen
was, werd uitgelokt met snoep en verwennerij.
En naarmate onze kelen niet enkel gezoem en gepiep lieten horen, maar
menselijk geluid, zo scheen het dat ik een glimp van menselijkheid had gezien
in de ander.
Zowaar lukte het mij om kilo’s lichter te worden, na uit het verduvelde
insectenpak gestapt te zijn.
Mijn onwennige keel deed pijn door de frisse buitenlucht die nieuw leven in
mij blies.
Met nieuwe ogen keek ik de wereld tegemoet en ik voelde de warmte van
andermans blik door mijn schedel dringen en opvlammen in het binnenste van mijn
breinmassa.
Het eerste wat ik uit kon brengen was: ‘’La
vie, c’est pas souffrir.’’
Mijn zintuigen dwaalden meteen af naar de koude pantsers die zich een weg
baanden om en door elkaar heen.
En zo werd de vlam in mij des te groter om de pantsers te doen
verbrijzelen.
En zo deed ik dat ook.
Ze kraspten heerlijk open als knarsende herfstbladeren op een koude
oktoberdag.
En op dat moment knapte er ook iets in mij.
De dubbelzinnigheid van het bestaan werd me opeens duidelijk en met elk
gebroken insectenhuid werd de dubbelzinnigheid groter en scherper dan ooit.
Er was op dit moment niks moeilijker dan door iemand heen te kijken en te
begrijpen dat ook zij zoals jij in massale groepen de wereld in waren geworpen,
gedwongen om te leven.
‘’In elk mens heeft ooit een levenskunstenaar gezeten,’’ gonsde er door
mijn hoofd,
maar zonder het zelf te weten beschermde ze zichzelf voor henzelf.’’ maakte
ik de zin hardop af.
Gebroken en in diggelen was men naakt.
De ogen werden afgewend en ze beschermden met hun handen de roosgekleurde
gezichtsuitdrukkingen.
De mens is
volwassen geworden.
Sunday, 6 July 2014
Short film scenario: 'Red Lines'
Red Lines
Sara Rahimi
Copyrights
2014
Sara
Rahimi
1.Op
het dak.- Namiddag
Xavier
(27) een man van eind 20. Hij heeft een mager postuur, lang haar valt voor zijn
ogen en hij heeft een ingevallen gezicht.
Hij
staat op het dak van een vervallen gebouw.
Het
is een koude herfstdag. Hij draagt enkel een dun shirt, op zijn armen zijn
blauwe plekken te zien.
Hij
loopt heen en weer. Over de reling ziet hij dat hij op 5 verdiepingen hoog
staat.
Hij
lacht en draait zich om en beweegt langzamerhand terug naar de reling.
Hij
fluistert zachtjes in zichzelf:
’10
verspilde jaren.’ Hij draait zich om en loopt terug naar het begin van de
reling.
‘3
kapotte relaties.’ Hij draait zich om en loopt verder.
Hij
lacht. ‘5 dode goudvissen.’
Hij
stopt en kijkt naar beneden. Glimlachend sluit hij zijn ogen.
‘Maar
één sterveling minder.’ fluistert hij en laat zijn voet over de reling gaan.
Het
wordt zwart en je hoort een hard dof geluid.
2. In
het verlaten gebouw.- Tijdstip niet duidelijk. (Waarschijnlijk middag.)
Xavier
ligt op de koude vloer en hij staat op.
Hij
is gekleed in het wit.
Hij
loopt de ruimte in en kijkt verdwaald om zich heen.
De
grond is bezaait met rode draden en spijkers die zig zag door elkaar heen
lopen.
De spijkers
zijn de grond in geslagen en rode draden zijn gespannen aan de top.
Deze
draden lopen in elkaar over, maar zijn niet verstrikt.
Hij
hoort geluid.
Hij
loopt ernaartoe en ziet een gestalte spijkers uit de grond trekken met een
hamer.
Enkel
de rug is zichtbaar, hij is eveneens in het wit gekleed.
X
Hallo?
Hij
loopt naar voren.
X
Hallo? (nu harder)Zou je me
kunnen helpen? Ik weet niet wat dit is, waar dit is.
Hij
raakt de rug aan van het gestalte.
Het
gestalte draait zich om.
Yvan
(ook 27) lijkt qua postuur en gezichtsvorm enorm op Xavier. Het enige verschil
is de kleur.
Y
heeft wit haar, grijze ogen en een bleke huid. Hij zit op de grond spijkers uit
te trekken uit de harde vloeren. Om de spijkers zijn lange stukken rood touw
gespannen. Ze lijken van ver te komen en zelfs het gebouw uit te lopen.
X
verstijft en zijn ogen worden groot en het zweet staat hem op de voorhoofd van
schrik.
X
Wát ben jij?
De
trillingen in zijn stem zijn te horen.
Y
merkt hem op en glimlacht in zijn richting. Hij heeft een warme uitstraling.
Hij
trekt een spijker uit de grond en geeft een ruk aan de rode draad.
X
zakt opeens in elkaar van pijn en begint te schreeuwen.
Y
kijkt naar X die op de grond vergaat van de pijn.
X
kijkt vol woede naar Y.
Y pakt
de hamer en slaat een spijker in de grond.
Uit
zijn zak haalt hij wat zilverkleurig draad en spant deze om de spijker
De
uiteindes worden gebonden met het afgebroken stuk rode draad.
Y
staat op en loopt naar X, bij wie de pijn is verdwenen.
X
kijkt en zwijgt, hij begrijpt niks van de situatie.
Y
‘Verdween je maar in de stof
waaruit je geschapen was, dan had ik mijn handen niet zo vol aan je.’
X
‘Waar heb je het over? Wat zijn die draden?
En wat was die pijn? Ik wil nú antwoord.’
Y
pakt X bij de arm en beiden staan ze op.
Y
loopt naar het raam gevolgd door X, die hem voorzichtig achternaloopt.
Ze
kijken uit het raam. Ze zien een koppel. Beiden hebben een lange draad aan hun
schoenen hangen. De draad ligt in een knop tussen hen beiden.
Y
‘Het menselijk leven is erg
makkelijk in elkaar te verwikkelen. Je hoeft enkel een hamer te pakken, op strategische
plekken wat spijkers in te slaan en de roden draden. Ach, de rode draden. Die
doen de rest.’
X
kijkt verwonderd naar het stel en naar de draden die overal lijken te liggen.
X
‘Wat zijn dat?’
X
wijst naar de spijkers in de vloer en de rode draden.
Y
draait zich niet om meteen begrijpend wat X bedoelt.
Y
‘Dat is je begin en eindpunt.
Jouw oerknal en jouw supernova.’
X
‘Mijn supernova?’
Y
‘Dat is waaruit ik of eerlijk
gezegd de ik die in jou zit, het leven bepaalt. Van begin tot eind. Van oerknal
tot gedoofde ster.’
X
‘Jij bent mij?’
Y
‘Nee. Enkel een deel. Het
egoïstische verlangende deel, dat wil voorkomen dat je niet doet wat je wilde
doen.
Dat was niet wat ik, of eerder
jij wilde.’
X
‘Wat bedoel je? Wat wilde ik
niet?’
Y
‘Ik bedoel de dood. Dat wil jij
niet. Ik wil dat niet.
Ik moest noodgedwongen een naald
uit de grond trekken die er niet uit moest.
Jij hoort niet dood te gaan, X.
Wij horen te leven. Dat is hoe de draden lopen.’
X
‘Ik hoor niet dood te gaan zeg je? Wat als ik
dat nu zelf wil? Wat als de verdomde draden van jou mogen verbranden voor mijn
part?’
Y
‘Daarom ben ik hier. Toon me je
verlangen. Laat me zien hoe graag je het wilt. Jij en niet een ander die jou
zijn wil toeschrijft. ‘
Y
drukt de hamer in de handen van X die er wazig naar staart.
Y
‘Trek ze eruit. Langzaam. Let
erop. Wel langzaam, anders doet het pijn.’
X
kijkt in de richting van de zilveren draad dat van hem is. Verbonden met de
rode draden van de mensen die hij ooit had ontmoet.
Hij
denkt terug aan zijn leven.
Zijn
jeugd vol ruziënde ouders.
Zijn
schoolleven waarin hij alleen was.
Zijn
relaties die uitliepen op vreemdgaan of die hem verlieten.
X’s
tranen druppelen op de hamer.
Hij
haalt diep adem en kijk naar Y die hem toelacht.
Langzamerhand
legt hij de hamer weg en kijkt naar de enorme knoop.
Hij
gebruikt zijn vingers om de knopen eruit te halen.
Langzamerhand
komt de zilveren draad los van de rode draad totdat hij los is van de rest.
Hij
stapt achteruit en kijkt naar Y.
Met
rode ogen glimlacht hij naar Y.
Alles
vervaagt naar zwart.
3.Op
het dak- avond.
X
wordt wakker op het dak, ver van de reling af.
Zijn
blauwe plekken zijn verdwenen en hij stopt even om zich te herinneren wat er
was gebeurt.
Hij
tuurt vanaf de reling naar beneden en ziet de hoe hoog de 5 verdiepingen zijn.
Snel
maakt hij zich uit de voeten en loopt voldaan weg van de reling.
Er
wordt ingezoomd op de rode draden die aan zijn gympen losjes bungelen.
Labels:
dutch,
fantasy,
film,
filosofie,
god,
het leven,
keuzes maken,
levensloop,
metafysica,
movie,
nederlands,
philosophy,
scenario,
screenplay,
story,
thinking,
verhaal,
world view,
writing
Subscribe to:
Posts (Atom)