Contemplation During a Lonely Night

''Il y a des jours où Dieu est si loin, qu'il semble absent''
There are days where God is so far that he seems absent
-Simone de Beauvoir

Unfortunately for me He never felt present. Fortunately maybe, however that's hard to tell on days where you feel like a raindrop falling from far only to be hit by the solid cold ground.
Never have I felt more alone, than realising that growing up doesn't mean solely growing up as a child, but mentally as an adult.
God would be the father figure making sure that all goes well, that I am safe.
For now I feel like I'm an orphan of life. Nothing seems to satisfy me in the slightest. Even worse, I feel empty and joyless. Sucked and drained, but most of all I am afraid.
I barely have enough energy to enjoy anything, but just enough to spend my nights contemplating and worrying. Wasteful nights if you ask me.
Some people weren't made for human interaction, I think I'm part of them,
I never am more confronted with my loneliness and angst than in the middle of the joyful crowd.
I know that escaping and isolation are meaningless, but what else is there in life?
I believe that's indeed what we see as growing up and facing the challenges of a possibly meaningless and empty life, yet giving our all to it.
Amusing if you ask me, for I can't judge whether that's genius madness or mental madness.
Even now as I am writing I can finally sense a form of peace overwhelming me; I am safe.
It has the same cosy feeling I had when mother would hug me tightly before going to sleep, the same warmth, the same isolation inside my own little world.
Growing up is leaving the safe spot from mother's nest and moving on to sharing the bed with a dozen strangers at the off chance that one might be the one for you.
Is it bad? No of course not, for who is there to judge you and your choices?
To say what is right from wrong, to comfort you when you spend your nights crying and seeking for some kind of answer to your ignorance of life.
I sense a balance between not caring at all, very nihilistic of course and on the other side a lot of fear for the unknown. Fear for mistakes I might never forgive myself.
Indeed, there is no God to judge me, but that makes it worse because I know myself.
There where He would give me comfort and salvation, I would never forgive myself. Not because I am perfect, but because I would not be able to look myself in the eyes and see nothing but filth.
And suddenly I would lose my touch for existence, because I apparently never knew what it meant to be alive as I indeed made those mistakes.
They haven't happened yet, but this would indeed be how I would reason with myself.

Oh desperate times, lovely lonely times.
Please world, leave me at rest and I will never provoke you again. I too bear fault at being curious, but not being able to forsee and accept the consequences of my childish curiosity.
Eventhough I am very doubtful in terms of morality, I can't forgive myself for seeing the world and its people as my toys any longer.
I used to be nihilistic and an opportunist, only using the world to satisfy my own needs, but even that doesn't work as much as it should.
Therefor my subconsciousness only desires punishment of the Self.
Egocentric behaviour should be considered as a lonely act, therefor damned to a lonely existence.
And honestly, loneliness has never sounded more liberating.

Losse Gedachtes #5: Vingers

Op deze vijf vingers
Draag ik de planeten
Met een lichte tik omlaag
Stort alles naar beneden

The Student by The Bitter One (A Parody on Communistic Literature.)

The Student

By: The Bitter One

Weighed down by misery and looking at the grey sky our hero trudges towards home to consume the same meal that he has eaten for the last three days.

The muscles exhausted from sleep deprivation and fingers filthy from the ash and soot he joins the group of dreary looking students. Their shoulders are hanging low, deeply hidden in their high collars and with grave pace they move their cold feet, while leaving a deep trace of greyish wet snow behind.

Covered in a cloud of steam, the school spews the students out, who, after having served the school, will come back the next day to fulfill their mechanical duties once more.

Irritated and contemptuous grumbles could be heard among the students as they turned their head away from the last bell that indicated their temporary freedom.

The day has ended and the sun is slowly setting. The irritated grumbles turn into warm fiddle-faddle.

The classroom has sucked all energy out of our students and with apple-red cheeks their teeth are dripping with saliva, ready to attack the few pieces of bread their family can offer.

After many years of intense labor, most students have peace with the fact that there is no denying in the grave suppression they all have to undergo and that every step they take to end the day, is a step closer to their grave.

This is also true for our hero, for years of labor have robbed him from his appetite and his desire to drink warm wine.

Other days, when school has ended, the students speak to each other in a serious manner.

Never deviating from the grades and that which manifested itself the closest in their existence: the physical labor that has to be done to the fat-stomached schoolchiefs.

Rarely does a smile break through their monotone mannerism of speech and when this does happen on an unusual day, the aggression is compensated at home towards the younger sibling or parent who dare to ask them how their day was.

And after having lived like this for sixty-five years, they all die, knowing that they themselves have contributed the most out of all students to society.

So too would our hero have lived, as the most loyal worker of all.

He is the most handsome, the strongest and the most intelligent, but also impatient and rude towards any form of authority.

It so happened one day, that he comes across a very moody fellow student who makes a vile remark regarding his clothing.

Severe and disrespectful as he is, our hero responds the surly looking young lady.

Her piercing dark eyes look tired and she turns away from the nasty comeback our hero makes.

However, something is still bothering him, for he has noticed that there was some truth to her words.

There is indeed something wrong with the way he is dressed.

And you see, he tells himself, it’s not only me who is dressed this way, it is also the fellow student who made the moody remark and the students walking across the hallway.

She is right, he claims, indeed we are all dressed horribly.

Horribly the same.

And he notices the students, hungry like wolves, ready to revolt against the regime. Hungrily and impatient to feast on the corpses of their to be former schoolchiefs.

From that moment on, our hero knows what he is ought to do.

Burning with flames of desire, he makes a way through the thick layer of ash-grey know and as he throws his arms into the sky he exclaims:

‘’Comrades...!’’ he has just begun his sentence or a big crowd of students gather around our hero.

He looks at them in aw not knowing what to expect next.

And with grave disappointment he witnesses the most shallow act imaginable at that time and moment when they take out their mobile cellphones to film the spectacle.

Our hero feels at that exact moment all hope melt away and he lowers his arms in sadness.

His shoulders are hanging low, deeply hidden in his high collar and with grave pace he moves his cold feet, while leaving a deep trace of greyish wet snow behind.

Random Thoughts #3 Dreamer

Dreamer

This story begins the moment I die.
I feel cold. And uncertain. 
My body can't move, as if metal chains have strapped themselves on me. 
Where am I? 
Unable to move. 
My head is fixated to the ceiling. It is beautifully decorated with seashells, mermaids and turtles, slowly moving and swimming above me. Elegantly and gracefully. 
I can't advert my eyes. I don't want to. 
Not yet.
By my eyes feel heavy, they're slowly coming together. 
Please don't. 
The same force is pushing on my chest. I can't breath. 
I can't think.

My eyes have slowly closed, yet my mind is all conscious.
Torture, as the force keeps pushing more and more.
Heavenly grace, where to escape?
My mind is trying to come up with a plan to escape.

I’m know I am inside a room, I can hear the rain dripping against the window.

There is a storm coming up. 
Water? Coming closer indeed. 
It's coming for me.

The room is slowly filling itself up with water, everything is covered in water including me.

I can’t move. I am drowning. 
My legs and arms are solid rock, but fortunately I still have my consciousness.
Unfortunately, I mean.

It’s one of those, I sigh.

The water is filling up the entire chamber and it is slowly reaching for my face.

First my legs and arms, then my hair. Lastly face is embraced.

I take a deep last breath before I will be taken away by the rising water.
I can't breath.


When I wake up, my body is covered in sweat.
With a restless sigh I look around the room.
No water, I am not drowning.
I am concious.
Fortunately, 

Another restless night.

Losse Gedachtes #2

In De Hemel

Mijn dierbaarste vriendin heeft me ooit verteld dat wanneer je je eenzaam voelt of niet weet waar je moet zoeken in het leven, dat je altijd naar de lucht moet kijken.

‘’In de lucht zal je nooit de antwoorden vinden’’, zei ze ‘’maar je zal altijd begrijpen wat jij betekent voor de wereld.’’

Deze uitspraak heeft ervoor gezorgd dat ik op mijn meest zorgwekkende en bittere dagen naar de hemel keek en begreep hoe insignificant mijn problemen leken ten op zichten van een groter geheel dat het in het teniet deed verdwijnen.

Juist dan op die dagen, werd mijn ademhaling regelmatig en de zorgen werden weggeheven.

Mijn jeugd verging mij springend van de ene dag naar de ander met mijn vriendin aan mijn zijde.

‘’Zie elke dag alsof je opnieuw geboren wordt.’’ sprak ze me toe, wanneer we gezamenlijk naar school liepen en in elkaars gedachtes versmolten.

En zo zag ik het ook. Elke dag alsof ik alles voor het eerst weer zag en ik voelde de kinderlijke verwondering in mijn onderbuik warm worden, wanneer ik over haar balkon naar de mensen beneden keek.

‘’Wat zie je?’’ vroeg ze dan op serieuze toon.

Peinzend keek ik haar aan probeerde me te verbeelden wat er in haar hoofd omging.

Ze nam nog een trek en haar ogen vernauwden zich, terwijl ze de rook uitblies wachtend op mijn antwoord.

‘’Insecten.’’

Vanuit haar ooghoeken zag ik hoe er rook uit haar omhooggetrokken lippen kringelden, terwijl ze me met moederlijke zorg aankeek.

Dit gaf me enige mate van vrede, maar het beklemde mij ook.

We zaten stil naast elkaar, terwijl ik onze klasgenoten richting school zag lopen. De pauze was voorbij.

De stiltes waren aangenaam, niet gedwongen noch ongemakkelijk, maar erg vredig.

Wanneer er echter gesproken werd, waren het woorden van wijsheid uit haar mond terwijl ik met stotterende stem haar probeerde te volgen en te herhalen.

Glimlachend hiel ze dan haar handen door haar haar en legde mij op rustige toon uit wat ze bedoelde en ik bleef stil luisteren.

Ze was een en al charme en elegantie wanneer ze gepassioneerd sprak. Ik tuurde soms af naar haar wilde handbewegingen die ze maakte om haar woorden kracht te geven.

En na elke monoloog was er een korte stilte waarbij ik instemmend knikte om haar verhaal nogmaals te bevestigen.

Ze glimlachte wederom moederlijk naar me en zei met een hoge stem dar we naar school moesten.

De dagen vergingen en net als haar donkere kleren en asbak, werd haar humeur grimmiger.

Met geknepen ogen keek ze om haar heen. In haar handen kneep ze de uitgedoofde sigaret plat.

Spreken was een zeldzaamheid en wanneer ze sprak was het altijd formeel met veel ‘’dank je wel’’ en ‘’het vergaat je goed’’.

Wat er in haar omging durfde ik niet te vragen.

De zachte herfstdagen vervielen een koude strenge winter. De asbak rookte als de haard, terwijl de ene sigaret na de andere werd uitgerookt aan de lippen van een nors gerimpelde voorhoofd, ik deed zo af en toe gehoorzamend mee.

De eens zo fijne stiltes waren ongemakkelijk en onwennig.

Maar ik vroeg toch niks.

Een paar weken later had ik opgemerkt dat haar vaste plek naast mij leeg was.

De gebruikelijke goede vriendin zijnde, liep ik richting haar huis en opende met gemak haar altijd openstaande deur; ze zat daar met een kop thee in de woonkamer en staarde gefronst uit het raam.

Haar handen waren verder leeg en ze rook fris.

Ik moest glimlachen.

Speels riep ik naar haar toe en we zaten stil tegen over elkaar terwijl ze kijkend door haar wimpers thee zette.

‘Bliss, bliss and heaven.’ citeerde ik mezelf voor.

Eenmaal boven zaten we tegen over elkaar en sprak ze eindelijk:

‘Je rookt niet meer?’ terwijl ze zichzelf omhulde in een grijze sluier.

Ik staarde naar haar besneden roomkleurige huid en verzuchtte: ‘’Nee.’’

Bedachtzaam vormde een rimpeling op haar blanke voorhoofd en het deed me zenuwachtig haperen naar lucht.

‘’Er zit een kinderlijke onschuld in, he?’’ bracht ik er zo zorgeloos mogelijk uit. Ik stond op, liep heen en weer en draaide op mijn hielen met ogen vol licht.

‘’Laatst zag ik een hart.’’ en ik legde suggestief mijn hand op mijn borst. ‘’Waarschijnlijk klaargelegd voor een donor, het werd kunstmatig in leven gehouden.’’

De rimpel vernauwde zich en met getuite rode mond bedekte ze zichzelf weer in een grauwe sluier van as.

Ik ging door: ‘’Ik hield mijn adem in en probeerde het ritme te volgen van de hartslag, het ging moeizaam, maar uiteindelijk lukte het.’’ een verdwaasde glimlach verscheen op mijn mond en ik verschoof de gekrulde zwart krul die voor mijn oog bungelde.

‘’Op dat moment merkte ik opeens een warm gevoel, die ik alleen kan associëren met moederlijke liefde, begrijp je?’’

Ze snoof. ‘’Moederlijke liefde met een orgaan.’’

‘’Ja.’’

Ze knikte instemmend en keek naar de lucht. Nog voordat ik haar weerwoord kon geven, nam ze een pakje uit haar zwarte mantel en reikte het aan.

En nog voor ik er met mijn volle verstand bij was, reikte ik mijn hand uit.

Niet vele dagen later was ze verdwenen.

Haar ouders hadden mij opgebeld en ik kwam zo snel mogelijk aan. De zoektocht duurde niet lang aangezien ik wist waar ik moest kijken.

Ik rende met snelle tred naar het bovenste gedeelte van het huis en zakte op de bovenste tree in elkaar met mijn hoofd tegen de muur en de ogen geworpen naar de hemel.

Vaag in de verte kwam mij een bekende rooklucht tegemoet.

De hemel was grijs, mijn tranen zwart en haar lichaam bleek.

Losse Gedachtes #1

In het leven is er niks wat enger en meer intimiderend is dan jezelf de wereld in te werpen en te kijken wat de reacties zullen zijn op jouw positie.

Niet alleen brengt het heel veel onzekerheid met zich mee, maar de dood die als een geduldige vriend op je wacht, doet mij des te meer realiseren hoe weinig tijd ik heb om mezelf te realiseren.

Daarnaast word ik diep ongelukkig van de tijdsnood, die mij dwingt tot handelen en daarentegen de omgeving die je maar in bepaalde richtingen duwt, de illusie gevend dat je enige mate van vrijheid bezit.

Kafka heeft ooit het volgende gezegd: ‘’I have the true feeling of myself when I am unbearably happy unhappy.’’

Waarin begrip voor de omgeving uitmondde in diepe droefenis wegens bedrukking en machteloosheid, maar daarnaast de noodzaak van de wisselwerking waarbij je je eigen vrijheid moet invullen en deze machteloosheid ter hand moet nemen.

Dacht ik eens de begripvolle zuster te zijn uit zijn Metamorfose, was ik eigenlijk het ongedierte zelve te midden van andere ongedierte, die of niet bewustzijn van hun insect-zijn of het wensen te negeren.

Ze krioelen en naderen mij, wanneer ze kwijlend langs en over elkaar heen kruipen.

Wanneer hun takvormige armen verstrengeld raken in elkaar om een paringsdans of iets in die trant voor te stellen, kauw ik op mijn eigen armen, niet in staat om ook maar de illusie op te kunnen wekken mijn lichaamstemperatuur aan de ander aan te passen.

Zo ook zit ik opgesloten in mijn insectenpantser van diep ongeluk.

Nu en dan steek ik mijn hoofd naar buiten, maar de geur van de over elkaar wrijvende schilden branden mij in de neus.

Durf ik toch mijn intrede te doen in hun insectenlegioen, dan is hun eigen gedaante diep verborgen.

Onlangs was er echter sprake van een gesprek, die, zo dierlijk als ik toen was, werd uitgelokt met snoep en verwennerij.

En naarmate onze kelen niet enkel gezoem en gepiep lieten horen, maar menselijk geluid, zo scheen het dat ik een glimp van menselijkheid had gezien in de ander.

Zowaar lukte het mij om kilo’s lichter te worden, na uit het verduvelde insectenpak gestapt te zijn.

Mijn onwennige keel deed pijn door de frisse buitenlucht die nieuw leven in mij blies.

Met nieuwe ogen keek ik de wereld tegemoet en ik voelde de warmte van andermans blik door mijn schedel dringen en opvlammen in het binnenste van mijn breinmassa.

Het eerste wat ik uit kon brengen was: ‘’La vie, c’est pas souffrir.’’

Mijn zintuigen dwaalden meteen af naar de koude pantsers die zich een weg baanden om en door elkaar heen.

En zo werd de vlam in mij des te groter om de pantsers te doen verbrijzelen.

En zo deed ik dat ook.

Ze kraspten heerlijk open als knarsende herfstbladeren op een koude oktoberdag.

En op dat moment knapte er ook iets in mij.

De dubbelzinnigheid van het bestaan werd me opeens duidelijk en met elk gebroken insectenhuid werd de dubbelzinnigheid groter en scherper dan ooit.

Er was op dit moment niks moeilijker dan door iemand heen te kijken en te begrijpen dat ook zij zoals jij in massale groepen de wereld in waren geworpen, gedwongen om te leven.

‘’In elk mens heeft ooit een levenskunstenaar gezeten,’’ gonsde er door mijn hoofd,

maar zonder het zelf te weten beschermde ze zichzelf voor henzelf.’’ maakte ik de zin hardop af.

Gebroken en in diggelen was men naakt.

De ogen werden afgewend en ze beschermden met hun handen de roosgekleurde gezichtsuitdrukkingen.

De mens is volwassen geworden.

Essay: Helder Inzicht

Helder inzicht.

Van de kindertijd af wordt het kind in een wereld geplaatst waarin de omgeving een cruciale rol speelt in hoe het kind de wereld op latere leeftijd zal ervaren en zal beoordelen.

De vraag die ik aan de kaak wil stellen is of je een mens het recht mag geven om te oordelen over het bestaan van een ander en hoe deze subjectieve interpretatie tot stand kan komen.

De mens komt naar mijn mening niet als een tabula rasa (een leeg blad) op aarde.

Het is een ervaren geest, afkomstig uit het meest geniale wat er aan substanties te vinden is.

Dit substantie zou ik graag de oer-wil willen noemen.

Deze oer-wil bestaat enkel en alleen in de transcendente wereld, dat wil zeggen in hetgeen wat wij niet kunnen waarnemen omdat onze visie belemmert wordt door de scheiding van de twee werelden.

Overigens kunnen op deze manier net zo min de objectieve wereld ervaren, omdat alles vanuit een subjectief bewustzijn wordt geïnterpreteerd, waardoor je je kan voorstellen dat het lichaam de tempel is en de oer-wil hetgeen is dat aanbeden wordt door onszelf, omdat het ook binnen in onszelf bestaat.

In deze oer-wil zit alle kennis die wij vergaard hebben in de levens die we hebben gehad en nog hebben.

Het is een grote massa dat enkel op zichzelf bestaat en omwille van een ding bestaat:

Ervaren.

Deze oer-wil zit in elk object dat er is te vinden.

Van de grootste ster in het universum, tot de kleinste mier die onder de stenen van de Afrikaanse jungles leven.

Het wil enkel en alleen ervaren omwille van het ervaren zelf. (Oftewel intrinsiek.)

Wij hoeven hier geen lessen te leren, maar enkel te begrijpen dat alles wat ons overkomt een manier is om onszelf te ervaren.

En in deze context staan onszelf en de oer-wil gelijk aan elkaar.

Immers, een gedaante kan nooit vanuit een ander perspectief zijn eigen gedaante en gezicht ervaren; daarvoor moet men een spiegel voor zijn gezicht houden en op deze manier zal de gedaante begrijpen hoe hij eruit ziet.

Wat gedrag betreft kan je ongeveer inschatten hoe jezelf in elkaar zit, maar is er wederom de zogenaamde ‘spiegel’ nodig, dit is dan in de vorm van de Ander die jouw kan uitleggen hoe je overkomt.

Dit is dan ook de reden waarom de oer-wil zichzelf een spiegel voorhoudt.

Zonder doel, alleen intrinsiek ervaren.

Als iemand zegt dat we hier komen om iets te leren van ons bestaan, dan redeneert hij als volgt:

We zijn geboren om iets te ervaren wat we eerst niet wisten. Het heden waarin we nu leven geeft ons de optie om iets wel te leren. Op het punt dat we dood gaan, dan hebben we het geleerd en weten we het nu ook.

De nuance wat tijd betreft is erg voelbaar in deze redenering.

Het feit dat iemand aangeeft dat je iets moet leren, geeft aan dat het er eerst niet was en daarna wel.

Dit is dus niet het geval, dus kan je ervan uitgaan dat we enkel hier zijn om ervaringen rijker te worden en het bestaan te omarmen.

Met andere woorden, schrik niet voor wat het leven je biedt, geniet ervan voor de onbenulligheid of de grootheid van wat hij op dat gegeven moment is.

Er zal immers nooit iemand op deze wereld zijn, die op dat punt dat moment met jouw subjectiviteit ervaart.

Doorgaand op de hoofdvraag, kunnen we nu met deze theorie erop verder gaan.

Een mens wordt geboren en dat geboren worden is het scheiden van die oer-wil, wat het transcendente is naar een ervaringswereld van die persoon zelf, het subjectieve.

Dit subjectieve is aan ieder gegeven en kan nooit vergeleken worden omdat we om iets te beoordelen het op gelijke maten moeten beoordelen.

Als twee mensen verschillende brillen op hebben met beide verschillend gekleurde glazen, dan zullen ze nooit het erover eens kunnen worden dat hetgeen wat ze zien hetzelfde is.

Goed ze zien beiden een stoel, maar wat ze zien is het object op zich.

De een zien de stoel als een rode stoel.

De ander ziet hem blauw.

Vergelijk je deze theorie met onze huidige samenleving, dan is er een overeenkomst te herkennen.

De conflicten en of meningsverschillen die ontstaan omdat men niet in staat is zijn subjectiviteit te overstijgen en zo een objectief oordeel te vellen over een bepaalde situatie.

Ik bedoel daar niet mee dat dit iets slechts is.

Wat er fout aan is, is het feit dat men zich er niet bewust van is dat het een gekleurde bril op heeft.

Iedereen komt met zo’n gekleurde bril ter wereld, maar de vraag is hoe dit beïnvloed kan worden.

Het moment dat het kind de witte muren van het ziekenhuis ziet en de arts die z’n navelstreng doorknipt, is het al beïnvloed door de omgeving van buitenaf.

Het subjectieve dat hij bezit wordt gestimuleerd en verdraaid door de mensen van zijn omgeving.

Een kind dat opgroeit in een familie waarin schreeuwen de beste manier is om de aandacht te krijgen, zal dit in z’n onderbewustzijn bewaren.

Hij hoeft er niet direct mee iets te doen,  later kan die zich zelfs van dit soort gedrag afzetten.

Maar het ervaart, dat is zeker en het slaat informatie op.

Langzamerhand groeit hij op en heeft tot nu toe enkel van z’n ouders informatie verkregen over een van de vele manieren om een leven te leiden en jezelf op te stellen naar de buitenwereld.

Z’n visie wordt vergroot naarmate hij meer mensen leert kennen, die hem het alternatief leren.

Hij slaat alle informatie op en ervaart het, soms probeert hij het ook uit om te kijken wat voor reactie het opwekt van de anderen en vanuit zichzelf.

Je zou kunnen zeggen dat hij als het ware in een mal wordt gegoten.

De mal dat wordt gecreëerd door de mensen om hem heen.

Hij moet echter niet vergeten, dat hij zelf de keus heeft om in een bepaalde mal te stappen of de informatie over te nemen en zo zijn eigen mal te vormen.

Deze ervaringen ziet uit vanuit zijn subjectieve.

Twee mensen die in een streng opvoeding hebben gehad, zien dit vanuit hun eigen subjectiviteit hoewel ze allebei precies hetzelfde hebben ervaren,

Het is dan aan henzelf om er iets mee te doen. Je zal nooit honderd procent in zijn ervaringswereld kunnen treden om te kunnen begrijpen op welke manier dit proces is verwerkt in de wonderlijke machine dat bekend staat als het psychologische en het subjectieve.

De Magische Fluit (genre: fantasy)

Bijbehorend is deze foto van het kasteel dat me heeft geïnspireerd tot dit verhaal.
Luister naar dit nummer dat me geholpen heeft het verhaal af te krijgen: https://www.youtube.com/watch?v=Ar7nVbjAsEw

(Credit photo:http://wall.alphacoders.com/big.php?i=83744)
(Credit music: Beautiful Chinese Music - Bamboo Flute 2 van TaiGekTou)

De Magische Fluit

Ik woon in het hoogst van de toren.

Ik ben geen mens, noch een schim.

Toch cirkelen altijd draken om Mij heen om te beschermen.  Hun ogen branden vol vuur en soms brandt Ik van binnen wanneer ze voorbij vliegen.

Draken doen normaal mensen kwaad, maar Mij doen ze geen kwaad.

Daarom weet Ik dat ze Me beschermen. Dat voel Ik ook wanneer hun rode schubben glanzen tegen het licht reflecterend op Mijn bleke huid.

Rood, groen en wit zijn Mijn primaire kleuren geweest.

De een van de draken, die Mij vanbinnen doen branden. Naar wat?

Dat zal later wel blijken.

Het groen van de boompjes die Me weer tot rust keren en zorgen dat Mijn bestaan en dat van de natuur een geheel vormen.

Wit is Mijn gevangenis die metershoog is.

Hoeveel? Dat kan Ik weet ik niet, hoewel Ik het kan relativeren dankzij de grijsgrauwe golven die tegen de voet van het kasteel slaan.

Ja, hier leef Ik. Wachtend om gered te worden, want dat is hoe elk verhaal verloopt.

Iemand die vastzit, zonder dat die weet waarom moet altijd gered worden.

Maar Ik wil niet gered worden, Ik hoor hier en Ik weet zelf ook dat Ik hier behoor te zijn.

Dit is Mijn wereld, Mijn huis en Mijn o zo aardse gevangenis.

De wind voelt verassend zacht aan voor zo een hoge plek; niet te hard noch te zacht.

Het is perfect. Alles hier is perfect en zoals het hoort te zijn.

De lange zuilen van Mijn vertrek staan als enorme wachters naar Me te staren en Ik loop naar ze toe.

Met een been bungel ik over de rand en kijk naar beneden. Golven slaan met losse pols tegen het kasteel.

De wind inspireert Me en Ik haal Mijn kleine fluit uit Mijn zak.

Met gesloten ogen speel Ik een melodie dat de wind doet zwijgen uit eerbied voor de zachte klanken die Mijn fluit voorbrengt.

Ik denk terug aan Mijn vroegere levens waarin het begrip zwaard gelijkstond aan Mijn arm.

Een glimlach speelt op Mijn lippen als Ik denk aan Mijn rijkdom.

Een glimlach van spot.

De wolken worden nieuwsgierig en komen met zijn allen bijeen om naar Mijn melodie te luisteren.

Een rustige, langzame, treurige melodie.

Mijn ogen laten regen neervallen en de wolken huilen met Mij mee.

Door Mijn wimpers heen zie Ik bladeren van de bomen op de grond vallen.

Dit is Mijn koninkrijk en dit is het eind ervan.

Ik ben geen mens, noch ben Ik een schim.

Ik ben de God van deze wereld die geen koninkrijk meer heeft.

Ik leef, maar ook maar net.

Ik kan niet doodgaan zoals anderen omdat Ik onsterfelijk ben.

De anderen bestaan allang niet meer, zij behoren nu tot het licht waar Ik spoedig ook bij zal horen.

De melodie echoot in het kasteel en de draken dalen langzaam af.

Ik voel al dat ik meer moeite heb met spelen, maar Ik moet doorzetten.

De magie zal niet werken als Ik stop. Ik blaas door.

Mijn borst voelt steeds zwaarder aan en Ik heb moeite met doorspelen, maar door mijn tranen heen zie Ik mijn koninkrijk dat steeds ouder en ouder wordt.

De bomen verliezen hun bladeren en het kasteel zakt langzaam in elkaar. Van de verte zie Ik de draken die een rustpositie aannemen.

Ik blaas de laatste noot in Mijn fluit.

Mijn prachtige fluit die Ons heeft bevrijd.

Eindelijk.

Mijn adem stopt, Mijn ogen sluiten en Ik leg Mijn hoofd tegen de wachters aan.

6000 jaar was me meer dan genoeg fluistert de laatste God op aarde.