The Arrogant Loner Philosopher

If there is something that causes me unease, yet comfort at the same time it is the continuously reoccurring drive towards solitude. This feeling isn't new to me.  I became aware of this phenomenon years ago, but the fact that I paradoxically feel at ease in this loneliness is new to me. And that feeling exactly is what I want to examine more closely.
A few days ago I came home late as usual. My head felt heavy. It was pleasant, I spend the night with a loved one. Still in ecstasy I sat down in the bus after I had said goodbye. When I'm tired I usually lose the ability to clearly formulate thoughts, so thoughts just plump upon me in a stream of consciousness. I was shocked at the first thought that occurred to me the moment I had left:
´´Finally. Solitude.´´
The empty feeling afterwards felt quite warm and inviting. Its embrace felt much needed also.
It got me thinking, philosophizing, I mean. There is a void, that I see as a place of comfort. A void people normally tend to avoid. Why is this void suddenly so attractive, when it ought to be avoided?
Depressed people often say that the void sucks them of energy, that they can;t take the emptiness of the néant. I, however, experienced it differently. That doesn't mean I don't share their sentiments or at least don't understand them.
Yet, what I want to present is another side to this feeling that people tend to refer to as 'loneliness', 'emptiness' or 'nothingness'. The ambiguous side of loneliness. The feeling that this state of melancholy is a warm blanket that protects me against any impression the world tries to make on me. Escapism in nihilism. Comfort in nihilism.
In this feeling of warmth and comfort I sense that I am careless and lazy. Solitude can be best described as an empty cabin in a far away country that feels inviting after having seen, heard and felt too much. You retreat from the chaos into silence.
Certainly, the silence surrounding you can drive you insane, but it can also serve as a means to process thoughts that have been impressed in your soul.
This being the first factor that drives me to solitude. My soul is impressed by too much.
Another factor that drives me back to solitude and with that back to writing (since I haven't written in months) is me feeling restricted. All these impressions I feel, new ones and old ones, are a lot to process. They pile up and need time and energy to be thoroughly examined.
This in itself is mind numbing, but it becomes even harder when you have no clear morality to measure these impression up against, so you can't judge the position they take inside your life. You're stuck and don't know what to do with them. Yet, time passes. Days go by. The world waits for no one.
So whether I make my choice or not, there is no eternal tomorrow waiting for me to take my time.
So in the stress of time there seem two options available. Either you make up your mind and just choose already. You can either do this by investing time into the choice you're going to make and hope you will be able to triumphantly rise in the end. Or you can just choose and see whatever comes out, while being indifferent to the results and thinking that choices are a form of game you play in life to pass time.
Another option is to look at the other side of the coin and again accept that the world will not wait for you and do nothing about it.
In other words, to solitude yourself, because in the end nothing of the choices you make will matter in the long term, because in the end nothing shall last.
Or as Persian existential poet Omar Khayyam gracefully said:

''There was a water drop, it joined the sea. A speck of dust, it was fused with earth; what of your entering and leaving this world? A fly appeared and disappeared.''

I can understand that option two and three can be condemned if you are a humanist or have a positive attitude towards life. There's nothing virtuous in neglecting the will to live and life itself. Yes, simply seeing life as a game is also a way of neglect. After all, it's you being your own enemy and destroying yourself in the process, one can reason. Not a rebellion against the world, since the world doesn't care. It's you rebelling against that part that you detest in the world. That's how Camus would reason.
Yet, then I think of Kierkegaard. It doesn't matter what we choose, because in the end we will regret it anyway.
Live, don't live, you'll regret it anyway. Love, don't love, you'll regret it anyway. Study, don't study, you'll regret it anyway. Job, no job. Regret. Friendship, solitude. Regret. Fuck him, don't fuck him. Regret.
Yes, Kierkegaard meant this in another way than I am presenting right now. To him knowing we're mortal, meant living to the fullest. 
Morior, ergo sum. (I die, therefore I am.)
This is the only life you will get, this is the only chance for you to make mistakes. Love them. Since you won't be able to ever be mistaken again in the same exact way, in the same exact situation, with the exact same you.
Beautiful. What a beautiful way to turn something so fragile as life, something so uncertain as the freedom to choose into a manifestation of the self. As a way to take life with your bare hands and embrace it for the potential shithole it was, is and might become.
The problem however is, I am not Camus' Sysiphus. I am not Nietzsche's Übermensch.
I. Am. Sara.
Following whatever a philosopher said, simply for the sake of him saying it, doesn't fill my soul. I need more reason.
With this being said, I want to say that I do not wish to be an imitation of a philosopher. I wish to be a philosopher. How do I see it? Of course, inspired by other philosopher, but what is it I want? Nietzsche's position in what it means to be a philosopher is quite right in this sense. He said this.

Quote: ''The actual interest of the scholar, therefore, are generally in another direction - in the family, perhaps, in money-making, or in politics; it is, in fact, almost indifferent at what point of research his little machine is placed, and whether the hopeful young worker becomes a good philologist, a mushroom specialist, or a chemist; he is not characterized by becoming this or that. In the philosopher, on the contrary, there is absolutely nothing impersonal; and above all, hid morality furnishes a decided and a decisive testimony as to who he is, - that is to say, in what order the deepest impulses of his nature stand to each other.''
-Beyond Good and Evil, page 5

Being a philosopher means to be egocentric. It's also the only job that fully reflects the soul of the individual. In that sense, to philosophy is to exist. 
Philosopha sum ergo cogito. I am a philosopher, therefore I think.

To come back to the main topic: the drive towards solitude. The third factor being pride.
Pride is a difficult state of mind, character trait, whatever you want to call it. Pride can be good. It protects you from mental harm. It can cause you transcend yourself, because you are confident enough that there is more in store for you.
Even the act of me writing this is a form of pride, I have something to say that's worth listening to. I can even say I am proud of my ability to formulate these thoughts.
However, would it be better to have no pride at all? Is there something negative to it that outweighs the positive? No pride can lead to nihilism. You have nothing worth maintaining nor anything to lose.
It also seems to me that having pride and arrogance is something that belongs to a philosopher. Do humble philosophers exist or is that a contradictio in terminis? If they exist, perhaps it's a philosopher ignorant of his or her own arrogance.
I, as a matter of fact, know that it is necessary for a philosopher to be certain over a few things. To such an extend that he or she wants to present it to the world as some new discovery the world didn't see, but the philosopher in question did. He or she knows better.
Doesn't that imply arrogance? Am I arrogant writing this? At least to the point that I feel that these words are worth writing down and remembering?
This, however, isn't the only way pride presents itself to me. It also coincides with restriction of the self.
Those two fall under the same main drive that bring me back to wanting solitude: Freedom.
It's amusing how such an empty word still has the power to drive us towards it. What I mean by that is that freedom as an abstract term doesn't carry any meaning outside our frame of reality. I can't point at it; even worse, every individual has an own interpretation of freedom.
Is my red your red? And is my freedom your freedom? The second question can immediately follow the first.
Solitude is also a form of freedom. Not freedom to of course, but freedom from. From humiliation, from labor, responsibilities, embarrassment, pain, studies, loss.
Let us all be free from! So I wish I could exclaim and make life easy. Yet, aside from being an empty word, it is also an ambiguous term.
Freedom from love, pleasure, laughter, warmth, friendship, improvement, encounters, evolution, transcendence. In this battle of overcoming yourself you will see that those words that seem to be polar opposites actually have the option to causally follow each other in a beautiful flux called life.
So in conclusion, what has writing this brought me? Am I closer to anything at all? Or did I just run in a circle?
I can fairly conclude it led to something. Something small, but significant in my eyes.
I have no answers on how to live life. I merely know the questions. At least I know what the inner battle is. That's what this stream of consciousness has brought me.
Thus again I am confronted by wanting two things at once, but wanting neither over all. Thus once again there is the phenomenon I can never seem to outrun,
Ambiguity. 

Random Thought #5

There is unease surrounding us. Unease in the form of chaos. That distinction is made with reason. When we say that we feel at unease we mean that we can still function properly, yet lack the taste to dress up properly, to eat healthy, to go to work or class. Basically to do anything that adds up to our desire to present ourselves in such a way that we consider satisfactory. It is difficult to explain just giving general ideas of what I mean, so here is an allegory. A storm is going on. It takes place in a hollow room inside our chest. The storm is one of emotions. The emotions switch from one specter to the next, but they twist and twirl; causing uneasiness in the heart, because you never know what the storm will bring next. Even worse, what if it one day loses all it energy and stops spinning all together? Whatever the case, it is difficult to enter from the outside in. We can only experience the effects, but the causes remain a mystery.

This storm also has affected us to write and sit here thinking over and over how we should type these words with the correct and confident formulation that we're slowly losing. 

It is, funny enough, in exactly this inner battle that I have found a reason to finally write something down. Ambiguity is something that always fascinated me to be honest. It forms the bridge from extremes to a golden middle of grey and nuance. This transcends the black and white thinking and reminds me again why we are so brilliant. It shows that we actually are capable of deep thought to a very far away extend. One which gives the sudden realization that there is something beyond good and evil. This awkward piece of writing has a reason. As a means to turn this inner battle into a manifestation that can be turned outwards and thus also be presented to the outer world with the aim to reflect on it. 

Why is it that I am doubting myself so much?

It is difficult to type away, to fill pages and be meaningful. Aren't essays always supposed to be long? Because it seems that complexity, depth and validity have become synonyms in the philosophical atmosphere. Not that I can blame them of course, since I myself have admitted in a few pages earlier that it is more than necessary for me to convey my thoughts to the outer world and still preserve the intention and the depth that the words carry with them. Thus it is necessary to be clear. Clearness can only be understood in terms of either an Aha-Erlebnis (insight) or a pages of paper that exhibit the long syllogisms the writer went through in an internal battle with the self to finally come to that self-evident insight. 

And perhaps it is in exactly that in which I am experiencing the inner struggle. That I want both and neither. By both and neither, I mean that I appreciate either aspects, but neither in overall. 

I despise the shallowness of short philosophies. One-Liner Philosophies as I like to call them. You can often find them on social media with the picture of a punk-philosopher like Nietzsche or Sartre put by some rebel teenager to express his or her individuality. It consists out of one line that joyfully kicks against the system, such as ''God is dead'' or ''The hell is the Other''. 

I must admit, it does annoy me, even though I try to ignore it. 

Tbe One-Liner Philosophies used by many, not only now, but by anyone with a superiority complex, as a means to overshadow their insecurities, can be quite helpful though.

If used properly, it can be used to emphasis a certain thought that is the main point of your stream of consciousness. If that's not the case, it can also be used to summarize in a few words the whole point of your story. This gives the reader clarification and the writer a reference point when he or she has to defend or explain his or her thesis. 

Another form of writing is the overly long complex writing that serves no other purpose than to convey something easy as difficult as possible to create depth where there is little. 

Depth in thought is indeed very difficult to achieve. It is quite frustrating, I know from experience and sometimes even heartbreaking, when you have the feeling that words no longer have the power to carry your emotions and thoughts to the other with all the associations you have when using those words. 

This becomes even more complex when it's written text and all the emotions have to come from cold blocky letters printed against a white background. 

So what you then do to convey your words is to repeat yourself. If that doesn't help, you resort to going way too deep into the topic, to the point where you've completely digressed from the original topic. This too is quite understandable, but a pain to read. Mind numbing even. 

However, it is necessary to be nuanced. It is true that often people resort to this type of writing, because they have to convey long thoughts concerning topics that do need all the pages filled in order for the reader to understand it. That's however not what I'm talking about. Those books who do that don't outdo themselves. Those pages are necessary, because if you took pieces out of it, it would stop making sense or lose it's literary touch that differentiates the writers from other writers. The latter is of course a subjective insight that I can't go into depth to right now, because I want to keep the focus on the battle I'm experiencing. 

For the sake of practicality, let's say that when you can leave it out, it's unnecessary to write it down.

So between these two extremes, where should I place myself?

Does my problem even posit itself in this question or should I be asking myself a whole other question all together?

The words that I can associate with my restlessness are the following:

Unease, impatience and depth.

And immediately we can behold the problem. The eternal problem of contradiction that will probably follow me into the grave. Wanting two things that seem to essentially exclude each other. 

Depth and impatience that is, which consequently concludes to uneasiness. 

The State III: The Process

The State III

The Process:

It is difficult to put phenomenons, that being social behavior,  into words. It is hard to be a confident writer and still produce essays or books that are completely true. I can see this in myself. I have read books and admired them, books that show no coherency to each other whatsoever, but somehow still manage to convince me that there is some truth in what the author is saying. It was in this small confrontation with myself, that I could sense the ambiguity.

How odd it was reading two completely different philosophers, who were opposites and still find yourself nodding in agreement, once you read their arguments and stream of thoughts.

With every book I read, I did not feel at all that I was being presented wisdom, rather I felt that I was being confronted with my own ignorance. With every book, conversation or lecture I became more aware of how shallow my thinking process in actuality is. The world is much bigger; the people inside it have much more going on inside their head than they show.

It struck me with every conversation and it still shows how incompetent I am when it comes to discussions, because there is always a part of me that can see the reasoning behind one's thoughts.

No matter what I say, due to the complexity of the world and its people, we are de facto wrong when it comes to choosing the way we want to life; it is difficult to evaluate which values are superior to others. Ideals in itself are brilliant and we will happily nod in agreement when one exclaims: ‘’Liberté, egalité et fraternité.’’ Yet, the methods to get there often make us blind to remember what even the ideals were we so proudly stood for.

What is the reason for the failure we go through as human species? Is it perhaps that what we see as noble, actually is a handicap of some kind?

Life is failure, without ever having had the opportunity to even see the finish line, we will never be victorious. It is always an inner struggle between wanting two things that contradict themselves, but on their own are flawless.

Individualism, socialism, chauvinism, humanism, nihilism, freedom of speech, mutual respect, values, freedom, morality, rebellion, diversity, unity, nobility, patience.

It is a harsh way to see life. One could say that, but I would object. However, there is still some small candle light at the end of the tunnel.

Even when I was confronted with my own ignorance, I had discovered that in some way there are certain truths that we all share, that instinctively feels right and just.

The idea that one becomes aware from the push and pull movements of life, is only possible when one takes a break from life itself and tries to transcendent whatever world he is living in. Seeing everything not from a biased view, but seeing the world as followed:

The realization that we are part of a big flux that connects one another, in which our existence bases itself upon the choices of the generation beyond us and that our choices form the base for the generation after us. With other words, there is a bigger picture than just that which fulfills our individual needs, but ambiguously we still need to take those individual needs into consideration.

That is such a hard task in itself and is sometimes too demanding.

Not too demanding at all if you ask me. The reason for this, is that coming to this realization takes the most essential part of human nature in question. The ability to think, to be an individual between the herd, yet be one with the herd based on your individualism.

It is true that social behavior and political movements base themselves on the idea that certain ideals are more true, because they fulfill the goal they want to achieve, but that does not mean that the ideas of the rival don’t have the same source.

They still do, there is always some truth in the other, even if it not presented in the desired way. The only way to see that we are all going after the same idea in life, is eliminating the passive thoughtless behavior that many have, that has its root in the inability or refusal to think, therefore denying one’s own individualism.

And why do they do so? The reason being that it is easier to let someone else carry you to the goal and blame it on him if the possibility is open to failure, instead of owning up to one’s own mistakes.

There is no blame in mistakes, but only in being too coward to make them and owning up to your responsibility. 

Epistemologie Paper: Objectie tegen de Cartesiaanse Demon

Epistemologie Paper 

Stelling:  ''Het is niet noodzakelijk om een onderscheid te maken tussen de noumenale en de fenomenale wereld.'' 

·         Objectie:  

Het onderscheid tussen de fenomenale en noumenale wereld is met een goede reden gemaakt. In de antieke traditie was het verschil noodzakelijk om de kennisvoorwaardes te formuleren voor ons kenvermogen. De reikwijdte van ons kennen werd gelimiteerd tot de zogeheten ''fenomenale'' wereld. Dit was de wereld zoals die zich aan ons presenteerde, wanneer men gebruik maakte van diens zintuigen. De noumenale wereld is datgene wat in de Platoonse traditie als de ware werkelijkheid gepostuleerd werd. Dit was de werkelijkheid die onafhankelijk van de zintuigen bestond. De vraag die nu noodzakelijk gevraagd moet worden is deze: 

''Hoe kan men zeker zijn dat dit onderscheid ook redelijkerwijs gemaakt mag worden?'' 

Het onderscheid werd in de antieke traditie door Plato gemaakt. Het feit dat men in het particuliere het vermogen had om het abstractere en daarbij het volmaaktere te kennen, gaf genoeg steun om aan te nemen dat het bestaan van het abstracte ook bestaansrecht had die men kon kennen, omdat hij reeds gekend was. In de anamnesis (herinnering) kreeg het subject een Aha-Erlebnis, omdat er overeenstemming kwam tussen dat wat op particuliere wijze werd waargenomen en een bepaalde eidos (Idee of Vorm) dat in het subject besloten zat. Het was dus epistemisch noodzakelijk om te spreken van twee werkelijkheden om een weg te kunnen vormen naar het ware kennen.  

Het dubium over de zintuigen is dus geplaats. De ware werkelijkheid is tot op een bepaalde hoogte via de zintuigen kenbaar, maar voor echte kennis behoort men in contemplatie te gaan naar de begrippen die het fenomenale kenbaar maken. De vraag is wederom, hoe kan je opgesloten in je eigen ik, met enkel de zintuigen tot je beschikking, überhaupt tot zekere kennis komen over de noumenale wereld? Plato zou antwoorden dat men behoort na te denken met datgene dat even los staat van de materie als de transcendente begrippen, namelijk de rede.  

Echter, er zit een probleem in Plato’s Ideeënleer, die van te veel axioma's uitgaat, die men niet kan rechtvaardigen. Bijvoorbeeld, hoe neemt het particuliere deel aan het abstracte? Als de Ideeën intern in ons kennen besloten liggen, dan is er niet meer sprake van externe inwerking en is daarbij de voorwaarde voor een externe, abstracte werkelijkheid geëlimineerd. Aristoteles heeft de problemen verder uitgewerkt en opgelost door het kenvermogen te beperken tot datgene wat Plato ''de vergankelijke werkelijkheid'' zou noemen.  

De zoektocht naar een objectie schrijdt voort richting René Descartes. Aristoteles heeft veel problemen van de metafysica en epistemologie opgelost door het kenvermogen te verschuiven naar de materiële wereld en het daartoe te beperken. Echter, deze verandering van metafysisch wereldbeeld komt met een prijs. De axioma, die per definitie de grootste twijfel teweeg brengt, is juist die aanname, die überhaupt Aristoteles' kenwereld mogelijk maakt: de verheerlijking van de zintuigen.  

Descartes gaat als rationalist tegen dit empirisme in. Hij contempleert en komt tot een radicale conclusie, die de epistemologie deed veranderen. Volgens hem was het initieel onmogelijk zeker te zijn over wat dan ook. De meditaties brachten twijfel en vragen teweeg. Kan het zo zijn dat we dromen? Of wellicht bedrogen worden door een demon, die ons de werkelijkheid als rechtvaardig, maar onwaar doet toeschijnen? De enige toegang tot de werkelijkheid, die we hebben zijn de zintuigen. Er is immers niks wat ons in staat stelt om zeker te zijn dat ook die zintuigen niet ons bedriegen. Het is daarom meer dan noodzakelijk dat er een onderscheid wordt gemaakt tussen de noumenale en fenomenale wereld om te kunnen twijfelen. Doen we dat niet, dan laten we de optie open dat we wellicht wel tot kennis kunnen komen die te rechtvaardigen is, maar die buiten ons kenvermogen, volledig mis is. 

·          Antwoord:

De filosoof die ik moet aanhalen bij de synthese tussen het enerzijds rationele probleem van ons kenvermogen, gepostuleerd door Descartes en anderzijds de empiristische, zoals Aristoteles, is Immanuel Kant. De versmelting manifesteert zich in het idee dat twee zaken noodzakelijk zijn om van kennis te kunnen spreken, namelijk het verstand en de waarneming. Beide zijn even noodzakelijk om kennis überhaupt mogelijk te kunnen maken. In het verstand zit structuren, die voorwaardea vormen om de a posteriori kennis mogelijk te maken. Ruimte en tijd zijn bijvoorbeeld nodig voor iets om kenbaar te zijn aan het verstand. Kant refereert naar dergelijke voorwaardes voor kennis als de categorieën. De categorieën kenmerken zich verder hierin dat ze eigenschappen zijn van het verstand en niet van de noumenale wereld. De categorieën vormen de reikwijdte van ons kenvermogen; ze maken het mogelijk, dat we premièrement in staat zijn van kennis te spreken. Echter, juiste deze zelfde categorieën vormen op ambigue wijze tegelijkertijd de grens van ons kenvermogen. Alles wat buiten de categorieën valt kan niet gekend worden door het verstand. Op deze wijze is het verstand begrensd en beperkt tot de fenomenale aanblikken van de werkelijkheid. 

Enfin, het is cruciaal om in te zien dat kennis enkel bestaat in overeenstemming, niet als een ontologische waarheidsbegrip.

Of zoals hijzelf mooi formuleert in Kritik der reinen Vernunft:

Begriffe ohne Anschauung sind leer, Anschauung ohne Begriffe ist blind

We hebben dus aangenomen van Kant dat kennis beperkt is tot de overeenstemming van de werkelijkheid met het verstand en dat op deze wijze alles wat buiten het verstand valt, wat hij het Ding an Sich noemt, noodzakelijkerwijs niet gekend kan worden.

Is het nu mogelijk om een objectie te geven aan het dubium van Descartes? Zeker.

Kant heeft zekerheid weten te geven aan de zintuigen, terwijl hij tegelijkertijd de twijfel van Descartes meebrengt op elegante wijze.

Zeker, we kunnen nooit het Ding an Sich kennen, de optie is open dat we bedrogen worden. Het kan dat buiten het kenvermogen van het verstand en de werkelijkheid, de noumenale wereld een leugen is.

Echter, wat Kant wel duidelijk maakt is dat we voor zover het kenvermogen ons toelaat, we een bepaalde mate van kennis kunnen vergaren, namelijk die binnen de categorieën van het verstand vallen.

Hierdoor borrelt bij mij dan de vraag op, waarom eigenlijk het onderscheid tussen twee werkelijkheden maken? Anders dan Plato, is de scheiding van de werkelijkheden niet eentje die metafysisch bestaansrecht hebben. Kant en Descartes postuleren de mogelijkheid van een noumenale wereld enkel als concept om de reikwijdte van het kennen te kunnen begrijpen, niet als transcendente volmaakte werkelijkheid.

En wanneer dus Kant de hypothese heeft gesteld van de fenomenale wereld en de noumenale wereld en hij heeft daarbij het kennen beperkt tot de fenomenale wereld, enkel ervan uitgaand dat de noumenale bestaat uit allerlei Dingen an Sich, dan is de noumenale wereld enkel ondersteund door de redenering die uitgaat van de noodzaak van een dergelijke wereld, omdat er anders niks is wat ons fenomenaal kan toeschijnen. Als dat de reden is dat het onderscheid gemaakt moet worden tussen een conceptuele noumenale wereld en een tastbare en bovenal epistemisch kenbare ‘fenomenale’ wereld, dan lijkt het me meer dan rationeel om het kennen te beperken juist tot die fenomenale wereld, omdat de notie van een noumenale wereld enkel tot onnodige redundantie leidt. Niet omdat het alleen praktisch is, maar omdat het categoriale kenvermogen dat van ons dwingt. 

The State II

Subiectum:
The greatest paradox known to man is the expectations life has of us. This in itself too is a paradox. Since life essentially has no meaning. What do I mean by that and what does it have to with political and social behaviour? Those are questions for later, they’re more specific and too detailed. Right now I just wanted to highlight the area needed for me to bring another issue forward. The Idea I want to discuss is an Idea that is related to all of us, therefore it has existence in that which is most common to all of us: life. I use the word Idea in the Platonic sense to convey to you that what I want to discuss is nothing made out of matter, although it does require matter to gain existence. The Idea I want to convey in that sense is something that solely exists inside our heads, but by which we are confronted on a daily bases, hence giving it not a materialistic existence, but an abstract.  The Idea I want to introduce is one that consists out of contradictions and paradoxes. It is something that has to be examined carefully and presented delicately.  The worst thing about it, is that even the area in which it exists, namely life itself, is a huge paradox. Therefore it is utterly necessary to be patient with the following Idea. It is difficult to explain, because explaining it equals to wanting to explain the idea of a contradiction. I do however think it is profoundly necessary for us to finally accept this phenomenon and see it for what it is and its influence on our daily lives, but most importantly, in our contemplative actions.  What I want to discuss is not really a subject honestly, since the use of that terminology indicates something concrete, something that has been limited to some particular essence. The concept I want to bring forward is more complex, it is a paradox, but it exists. In one way pushing us forward, in another keeping us away from progress: the ambiguity of life.  

Life: 
The greatest paradox known to man is life. What I mean by that I will explain in a bit, but first let us look at the opposite of paradoxes, logical consequences. What I find interesting in logics is that we have the principle of tertium non datur.  A Latin term that has a very simple meaning: a proposition is either true or false. This simply means that in one and the same sentence, one can’t say anything that contridicts itself and therefore eliminates the credibility of his belief in a certain proposition. So literally translated from Latin it means, the third is not given. Quite a helpful principle I might add. Evidently, it is either true or false that water is wet. Likewise it is either true or false whether the rose is red or not. And so on and so on. Denying such examples would be absurd too.  Could you imagine a world in which such statements would be redeemed as both true and false? In such a hypothetical sceneries the basics of logics would have fallen apart in so far that no human being could ever have access to any form of knowledge. Therefore it is safe for me to conclude that it is reasonable to think certain ideas about the world are either true or false and there is nothing in between that can validate it.
What fascinates me however is that there are certain things in life that however can not be redeemed as true or false. These are concepts that one simply takes as given. The standpoint towards them is not based on any logical research or discovery of principles. These are simply standpoints people take when they do politics. What I have discovered in the social behaviour of people, is that they have integrated this logicphilia towards those concepts in such a way that it does not apply to them, but are still reinforced. Concepts that require nuances and not the harsh discrimination given by the principles of logic, are filtered by the black and white spectrum of right and wrong.
The statement I’ve given in both introductions, is one that will be leading throughout all my contemplations. Is it possible and even justified for man to use discrimination in a life of paradoxes and ambiguity? These thoughts have not risen over night, I must say honestly. These are specks of thoughts that have been compiled into one big ball of thoughts that I decided to present. What is the reason that we keep falling back into repeat, when there should be so called progress? I’ve been trying to answer this question by looking at a specific reason. A sort of subject that I can pinpoint as the prima causa omnis. Everytime I had thought I had found an answer, whether it be in socialism, nihilism, virtue ethics or aristocracy.  Whether it be in tolerance towards others or indifference, hate or frustration, it would always lead to the same two conclusions that I had not anticipated, but badly needed. 
Firstly, life exists in paradoxes and out of ambiguity. Kierkegaard phrased it best: 

“It is quite true what philosophy says; that life must be understood backwards. But then one forgets the other principle: that it must be lived forwards.”

Due to the ambiguity of life, there are lots of things we can be uncertain of. There are lots of choices of which we can not completely know the consequences of. Ambiguity presents itself in many forms, that we experience in our daily lives. The one mentioned above by Kierkegaard is solely the first ambiguity presented to us. Besides that we have the phenomenon of conformity versus individuality, wanting to define yourself personally, but also not being stared at for being too different, the thin line between well intended critique and unjustified offense, versus unjustified critique and justified offense. We forming ideals or ideals forming us. We choosing our future or being shaped into the future. Free will or free choice. 

The ambiguity of life pierces through all these subjects, because of only one simply reason: every single one of those subjects carries an essence of truth, even if it is most minimal. And by truth, I do not mean in the same sense as when we call a proposition true or false, but in the sense that it all carries the same goal that needs to be idealised. Namely, the end of the ambiguity. This being my second conclusion. How I came these conclusions, will be discussed in the next part.  

De Stoa

De Stoa. Een filosofische stroming die de weerspiegeling was van het hedonisme van Epicurus. 

Een stroming waarin de ratio menner was van de paarden der verlangens. 

Ik schrijf dit stuk omdat het me pijn doet hoe negatief geladen het beeld is van de Stoa. Machinaal en pragmatisch, waarin menselijke emoties verdrukt worden tot het niets.  Nee, ik betoog juist dat de filosoof Seneca een helder beeld had van de menselijke gewenning en gewoontes, van onze gevoelens, verlangens en idealen. Teleurstelling en zelfverwijt.

Het eerste probleem waar we mee te maken hebben is de menselijke interpretatie. Vaak een zegen, wat de sociale interactie bevordert.

Echter wanneer we te maken hebben met oude denkbeelden, wereldbeeld en ladingen die de woorden hebben, moet ik grijpen naar de filosoof Wittgenstein, die het volgende meende: Woorden zijn niet enkel woorden die sociale interactie bevorderen, ze kunnen ook scheidend werken. De mens is in zijn opvoeding geprikkeld met de betekenis achter elk woord, of het nu concreet of abstract is. Maar aangezien we de mens als individu moeten nemen, is het meer dan logisch te concluderen dat hetzelfde begrip bij twee individuen een verschillend beeld opwerkt in de hersenen. Zo kan men over hetzelfde praten in de materiële wereld, maar is de abstracte wereld met zijn gedachtes bij totaal iets anders, waardoor miscommunicatie plaatsvindt.  Natuurlijk zijn we ons hier niet bewust van, omdat we menen hetzelfde begrip te hanteren. 

Dit is wat ervoor kan zorgen dat de Stoa als zielloos en machinaal geïnterpreteerd kan worden. Plaatst men het in de context, van tweeduizend jaar geleden, dan behaalt hij helder inzicht.

Want het is in deze maatschappij waarin men het neo-romantieke beeld van gevoelens niet kent, gevoelens die wij als muze van de  bohème zien.  Romantisch en menselijk, emoties die naar buiten gedragen moeten worden om onze individualiteit te bestempelen.  

Nee, dit is niet hoe men ernaar behoort te kijken. De Romeinse maatschappij was een maatschappij waarin sociale interactie het vaste principe was. Indivualiteit kende men niet omdat men deel was van het groter geheel, de Staat.

En voordat dit dystopische beelden van  Big Brother opwekt, realiseert u zich dat men de de Staat zag als speelruimte, als mogelijkheid tot zelfverwerklijking.

Dánkzij de maatschappij ben je wie je bent, dankzij de staat en de existentie van de ander heb jij een reden om elke ochtend op te staan en je in te zitten voor het leven.

Immers zoals Seneca zegt:

"Als we alle sociale interactie opgeven en breken met de mensheid, als we enkel en alleen leven voor onszelf, zitten we in een isolement dat geen enkele betekenis meer heeft. Met als gevolg dat we ook niks zinvols te doen hebben." 

-Seneca, Innerlijke Rust, blz.25

Op die wijze moet je de Romeinen zien als een onderdeel van de staat, mensen die constant in de gemeenschap leven en de druk ervaren van het handelen. Niet per se altijd direct voor de ander, maar wel op een zodanige wijze dat je nuttig bent voor zowel je zelf en de staat. En in die interpretatie van vrijheid zit de Stoa verscholen. Niet in onze neo - romantische beeld die enorm beïnvloed is door het existentialisme. Ik meen dus dat Seneca op een meta-niveau naar emoties kijkt en met zijn Romeinse beeld ontevreden is over de zaak. Net als veel andere Romeinen dat waren, waar ik ze geen ongelijk in kan geven. 

En ja, ongelijk kunnen we hem niet geven als we naar deze interactie kijken tussen mens, staat en innerlijke rust. Hevige emoties kunnen dan zeker averechts werken.

Seneca echter ontkent de relevantie van de emoties niet, maar soms kan men zich verliezen in zichzelf en de kijk op de zaak volledig achter laten.

Je mag zelfs je emoties ontarmen, omdat ze deel van je zijn, maar, let op, net als een schip op zee zijn er tijden waarin je in de storm je heldere verstand verliest en wild gaat handelen, terwijl juist dan je boven de storm moet stijgen om jezelf en de bemanning te redden.

Overigens is de moderne maatschappij vervallen in een soort hippie stadium, waarin verzet tegen elk vorm van discipline en richtlijnen gezien wordt als een beperking van de vrijheid, terwijl de opvatting hiervan onjuist is.

Niet is het beheersen van je emoties een beperking van de vrijheid, niet is het kunnen rationaliseren van je bestaan een beperking van vrijheid, niet is het willen zin geven aan je bestaan een beperking.

Ja, we gaan uiteindelijk allemaal dood (een vaak gebruikt argument), discipline en orde en handelen hebben dus geen zin.

Goed, nou en? 

Wil dat zeggen dat ik mijn bestaan de prullenbak in moet werpen? Wil dat zeggen dat ik moet ontkennen dat mezelf moet vervolmaken? Wellicht wel, maar dat doe ik niet. En wel om deze inspirerende uitspraak van Seneca:

"Niet durven doen wat je wilt of niet bereiken wat je wilt, blijven hopen en daar helemaal in opgaan. (...) Ja, zo krijg je mensen die hun eigen vrijheid haten. (...) En wat krijg je dan? Reizen zonder duidelijk doel, mensen die de kusten afzakken, nu eens over zee dan weer via land. (...)

Zoals Lucretius het zei:

"Op die manier vlucht ieder voor zichzelf."

We moeten dus beseffen, niet de locaties zijn ons probleem maar wijzelf. Wij zijn niet sterk genoeg om alles vol te houden. We kunnen niet langdurig tegen hard werk of leuke dingen of one zelf of wat dan ook. (...) door vaak van plan te veranderen kwamen ze weer uit op hetzelfde en hadden ze dus geen ruimte meer voor iets nieuws. Zo kregen ze weerzin van het leven, tegen de hele wereld, en rees bij hen dat decadente gevoel: "Meer van hetzelfde...Hoelang nog?"

En aangezien de wereld onze speelruimte is, onze enige kans misschien om iemand te zijn. Niet omdat het zinvol is voor de wereld,  of fuck it, zelfs voor de Staat of de Ander.

Nee, het gaat erom dat wij onszelf in dermate in waarde achten dat we onszelf en de zinloosheid ontarmen en kunnen inzien, ik mag elke kant opgaan die ik wil, want stilstaan kan ik ook na de dood. 

Contemplation During a Lonely Night

''Il y a des jours où Dieu est si loin, qu'il semble absent''
There are days where God is so far that he seems absent
-Simone de Beauvoir

Unfortunately for me He never felt present. Fortunately maybe, however that's hard to tell on days where you feel like a raindrop falling from far only to be hit by the solid cold ground.
Never have I felt more alone, than realising that growing up doesn't mean solely growing up as a child, but mentally as an adult.
God would be the father figure making sure that all goes well, that I am safe.
For now I feel like I'm an orphan of life. Nothing seems to satisfy me in the slightest. Even worse, I feel empty and joyless. Sucked and drained, but most of all I am afraid.
I barely have enough energy to enjoy anything, but just enough to spend my nights contemplating and worrying. Wasteful nights if you ask me.
Some people weren't made for human interaction, I think I'm part of them,
I never am more confronted with my loneliness and angst than in the middle of the joyful crowd.
I know that escaping and isolation are meaningless, but what else is there in life?
I believe that's indeed what we see as growing up and facing the challenges of a possibly meaningless and empty life, yet giving our all to it.
Amusing if you ask me, for I can't judge whether that's genius madness or mental madness.
Even now as I am writing I can finally sense a form of peace overwhelming me; I am safe.
It has the same cosy feeling I had when mother would hug me tightly before going to sleep, the same warmth, the same isolation inside my own little world.
Growing up is leaving the safe spot from mother's nest and moving on to sharing the bed with a dozen strangers at the off chance that one might be the one for you.
Is it bad? No of course not, for who is there to judge you and your choices?
To say what is right from wrong, to comfort you when you spend your nights crying and seeking for some kind of answer to your ignorance of life.
I sense a balance between not caring at all, very nihilistic of course and on the other side a lot of fear for the unknown. Fear for mistakes I might never forgive myself.
Indeed, there is no God to judge me, but that makes it worse because I know myself.
There where He would give me comfort and salvation, I would never forgive myself. Not because I am perfect, but because I would not be able to look myself in the eyes and see nothing but filth.
And suddenly I would lose my touch for existence, because I apparently never knew what it meant to be alive as I indeed made those mistakes.
They haven't happened yet, but this would indeed be how I would reason with myself.

Oh desperate times, lovely lonely times.
Please world, leave me at rest and I will never provoke you again. I too bear fault at being curious, but not being able to forsee and accept the consequences of my childish curiosity.
Eventhough I am very doubtful in terms of morality, I can't forgive myself for seeing the world and its people as my toys any longer.
I used to be nihilistic and an opportunist, only using the world to satisfy my own needs, but even that doesn't work as much as it should.
Therefor my subconsciousness only desires punishment of the Self.
Egocentric behaviour should be considered as a lonely act, therefor damned to a lonely existence.
And honestly, loneliness has never sounded more liberating.

The Student by The Bitter One (A Parody on Communistic Literature.)

The Student

By: The Bitter One

Weighed down by misery and looking at the grey sky our hero trudges towards home to consume the same meal that he has eaten for the last three days.

The muscles exhausted from sleep deprivation and fingers filthy from the ash and soot he joins the group of dreary looking students. Their shoulders are hanging low, deeply hidden in their high collars and with grave pace they move their cold feet, while leaving a deep trace of greyish wet snow behind.

Covered in a cloud of steam, the school spews the students out, who, after having served the school, will come back the next day to fulfill their mechanical duties once more.

Irritated and contemptuous grumbles could be heard among the students as they turned their head away from the last bell that indicated their temporary freedom.

The day has ended and the sun is slowly setting. The irritated grumbles turn into warm fiddle-faddle.

The classroom has sucked all energy out of our students and with apple-red cheeks their teeth are dripping with saliva, ready to attack the few pieces of bread their family can offer.

After many years of intense labor, most students have peace with the fact that there is no denying in the grave suppression they all have to undergo and that every step they take to end the day, is a step closer to their grave.

This is also true for our hero, for years of labor have robbed him from his appetite and his desire to drink warm wine.

Other days, when school has ended, the students speak to each other in a serious manner.

Never deviating from the grades and that which manifested itself the closest in their existence: the physical labor that has to be done to the fat-stomached schoolchiefs.

Rarely does a smile break through their monotone mannerism of speech and when this does happen on an unusual day, the aggression is compensated at home towards the younger sibling or parent who dare to ask them how their day was.

And after having lived like this for sixty-five years, they all die, knowing that they themselves have contributed the most out of all students to society.

So too would our hero have lived, as the most loyal worker of all.

He is the most handsome, the strongest and the most intelligent, but also impatient and rude towards any form of authority.

It so happened one day, that he comes across a very moody fellow student who makes a vile remark regarding his clothing.

Severe and disrespectful as he is, our hero responds the surly looking young lady.

Her piercing dark eyes look tired and she turns away from the nasty comeback our hero makes.

However, something is still bothering him, for he has noticed that there was some truth to her words.

There is indeed something wrong with the way he is dressed.

And you see, he tells himself, it’s not only me who is dressed this way, it is also the fellow student who made the moody remark and the students walking across the hallway.

She is right, he claims, indeed we are all dressed horribly.

Horribly the same.

And he notices the students, hungry like wolves, ready to revolt against the regime. Hungrily and impatient to feast on the corpses of their to be former schoolchiefs.

From that moment on, our hero knows what he is ought to do.

Burning with flames of desire, he makes a way through the thick layer of ash-grey know and as he throws his arms into the sky he exclaims:

‘’Comrades...!’’ he has just begun his sentence or a big crowd of students gather around our hero.

He looks at them in aw not knowing what to expect next.

And with grave disappointment he witnesses the most shallow act imaginable at that time and moment when they take out their mobile cellphones to film the spectacle.

Our hero feels at that exact moment all hope melt away and he lowers his arms in sadness.

His shoulders are hanging low, deeply hidden in his high collar and with grave pace he moves his cold feet, while leaving a deep trace of greyish wet snow behind.

Essay: Helder Inzicht

Helder inzicht.

Van de kindertijd af wordt het kind in een wereld geplaatst waarin de omgeving een cruciale rol speelt in hoe het kind de wereld op latere leeftijd zal ervaren en zal beoordelen.

De vraag die ik aan de kaak wil stellen is of je een mens het recht mag geven om te oordelen over het bestaan van een ander en hoe deze subjectieve interpretatie tot stand kan komen.

De mens komt naar mijn mening niet als een tabula rasa (een leeg blad) op aarde.

Het is een ervaren geest, afkomstig uit het meest geniale wat er aan substanties te vinden is.

Dit substantie zou ik graag de oer-wil willen noemen.

Deze oer-wil bestaat enkel en alleen in de transcendente wereld, dat wil zeggen in hetgeen wat wij niet kunnen waarnemen omdat onze visie belemmert wordt door de scheiding van de twee werelden.

Overigens kunnen op deze manier net zo min de objectieve wereld ervaren, omdat alles vanuit een subjectief bewustzijn wordt geïnterpreteerd, waardoor je je kan voorstellen dat het lichaam de tempel is en de oer-wil hetgeen is dat aanbeden wordt door onszelf, omdat het ook binnen in onszelf bestaat.

In deze oer-wil zit alle kennis die wij vergaard hebben in de levens die we hebben gehad en nog hebben.

Het is een grote massa dat enkel op zichzelf bestaat en omwille van een ding bestaat:

Ervaren.

Deze oer-wil zit in elk object dat er is te vinden.

Van de grootste ster in het universum, tot de kleinste mier die onder de stenen van de Afrikaanse jungles leven.

Het wil enkel en alleen ervaren omwille van het ervaren zelf. (Oftewel intrinsiek.)

Wij hoeven hier geen lessen te leren, maar enkel te begrijpen dat alles wat ons overkomt een manier is om onszelf te ervaren.

En in deze context staan onszelf en de oer-wil gelijk aan elkaar.

Immers, een gedaante kan nooit vanuit een ander perspectief zijn eigen gedaante en gezicht ervaren; daarvoor moet men een spiegel voor zijn gezicht houden en op deze manier zal de gedaante begrijpen hoe hij eruit ziet.

Wat gedrag betreft kan je ongeveer inschatten hoe jezelf in elkaar zit, maar is er wederom de zogenaamde ‘spiegel’ nodig, dit is dan in de vorm van de Ander die jouw kan uitleggen hoe je overkomt.

Dit is dan ook de reden waarom de oer-wil zichzelf een spiegel voorhoudt.

Zonder doel, alleen intrinsiek ervaren.

Als iemand zegt dat we hier komen om iets te leren van ons bestaan, dan redeneert hij als volgt:

We zijn geboren om iets te ervaren wat we eerst niet wisten. Het heden waarin we nu leven geeft ons de optie om iets wel te leren. Op het punt dat we dood gaan, dan hebben we het geleerd en weten we het nu ook.

De nuance wat tijd betreft is erg voelbaar in deze redenering.

Het feit dat iemand aangeeft dat je iets moet leren, geeft aan dat het er eerst niet was en daarna wel.

Dit is dus niet het geval, dus kan je ervan uitgaan dat we enkel hier zijn om ervaringen rijker te worden en het bestaan te omarmen.

Met andere woorden, schrik niet voor wat het leven je biedt, geniet ervan voor de onbenulligheid of de grootheid van wat hij op dat gegeven moment is.

Er zal immers nooit iemand op deze wereld zijn, die op dat punt dat moment met jouw subjectiviteit ervaart.

Doorgaand op de hoofdvraag, kunnen we nu met deze theorie erop verder gaan.

Een mens wordt geboren en dat geboren worden is het scheiden van die oer-wil, wat het transcendente is naar een ervaringswereld van die persoon zelf, het subjectieve.

Dit subjectieve is aan ieder gegeven en kan nooit vergeleken worden omdat we om iets te beoordelen het op gelijke maten moeten beoordelen.

Als twee mensen verschillende brillen op hebben met beide verschillend gekleurde glazen, dan zullen ze nooit het erover eens kunnen worden dat hetgeen wat ze zien hetzelfde is.

Goed ze zien beiden een stoel, maar wat ze zien is het object op zich.

De een zien de stoel als een rode stoel.

De ander ziet hem blauw.

Vergelijk je deze theorie met onze huidige samenleving, dan is er een overeenkomst te herkennen.

De conflicten en of meningsverschillen die ontstaan omdat men niet in staat is zijn subjectiviteit te overstijgen en zo een objectief oordeel te vellen over een bepaalde situatie.

Ik bedoel daar niet mee dat dit iets slechts is.

Wat er fout aan is, is het feit dat men zich er niet bewust van is dat het een gekleurde bril op heeft.

Iedereen komt met zo’n gekleurde bril ter wereld, maar de vraag is hoe dit beïnvloed kan worden.

Het moment dat het kind de witte muren van het ziekenhuis ziet en de arts die z’n navelstreng doorknipt, is het al beïnvloed door de omgeving van buitenaf.

Het subjectieve dat hij bezit wordt gestimuleerd en verdraaid door de mensen van zijn omgeving.

Een kind dat opgroeit in een familie waarin schreeuwen de beste manier is om de aandacht te krijgen, zal dit in z’n onderbewustzijn bewaren.

Hij hoeft er niet direct mee iets te doen,  later kan die zich zelfs van dit soort gedrag afzetten.

Maar het ervaart, dat is zeker en het slaat informatie op.

Langzamerhand groeit hij op en heeft tot nu toe enkel van z’n ouders informatie verkregen over een van de vele manieren om een leven te leiden en jezelf op te stellen naar de buitenwereld.

Z’n visie wordt vergroot naarmate hij meer mensen leert kennen, die hem het alternatief leren.

Hij slaat alle informatie op en ervaart het, soms probeert hij het ook uit om te kijken wat voor reactie het opwekt van de anderen en vanuit zichzelf.

Je zou kunnen zeggen dat hij als het ware in een mal wordt gegoten.

De mal dat wordt gecreëerd door de mensen om hem heen.

Hij moet echter niet vergeten, dat hij zelf de keus heeft om in een bepaalde mal te stappen of de informatie over te nemen en zo zijn eigen mal te vormen.

Deze ervaringen ziet uit vanuit zijn subjectieve.

Twee mensen die in een streng opvoeding hebben gehad, zien dit vanuit hun eigen subjectiviteit hoewel ze allebei precies hetzelfde hebben ervaren,

Het is dan aan henzelf om er iets mee te doen. Je zal nooit honderd procent in zijn ervaringswereld kunnen treden om te kunnen begrijpen op welke manier dit proces is verwerkt in de wonderlijke machine dat bekend staat als het psychologische en het subjectieve.

Short film scenario: 'Red Lines'

Red Lines

Sara Rahimi

Copyrights 2014

Sara Rahimi

1.Op het dak.- Namiddag

Xavier (27) een man van eind 20. Hij heeft een mager postuur, lang haar valt voor zijn ogen en hij heeft een ingevallen gezicht.

Hij staat op het dak van een vervallen gebouw.

Het is een koude herfstdag. Hij draagt enkel een dun shirt, op zijn armen zijn blauwe plekken te zien.

Hij loopt heen en weer. Over de reling ziet hij dat hij op 5 verdiepingen hoog staat.

Hij lacht en draait zich om en beweegt langzamerhand terug naar de reling.

Hij fluistert zachtjes in zichzelf:

’10 verspilde jaren.’ Hij draait zich om en loopt terug naar het begin van de reling.

‘3 kapotte relaties.’ Hij draait zich om en loopt verder.

Hij lacht. ‘5 dode goudvissen.’

Hij stopt en kijkt naar beneden. Glimlachend sluit hij zijn ogen.

‘Maar één sterveling minder.’ fluistert hij en laat zijn voet over de reling gaan.

Het wordt zwart en je hoort een hard dof geluid.  

2. In het verlaten gebouw.- Tijdstip niet duidelijk. (Waarschijnlijk middag.)

Xavier ligt op de koude vloer en hij staat op.

Hij is gekleed in het wit.

Hij loopt de ruimte in en kijkt verdwaald om zich heen.

De grond is bezaait met rode draden en spijkers die zig zag door elkaar heen lopen.

De spijkers zijn de grond in geslagen en rode draden zijn gespannen aan de top.

Deze draden lopen in elkaar over, maar zijn niet verstrikt.

Hij hoort geluid.

Hij loopt ernaartoe en ziet een gestalte spijkers uit de grond trekken met een hamer.

Enkel de rug is zichtbaar, hij is eveneens in het wit gekleed.  

X

Hallo?

Hij loopt naar voren.

X

Hallo? (nu harder)Zou je me kunnen helpen? Ik weet niet wat dit is, waar dit is.

Hij raakt de rug aan van het gestalte.

Het gestalte draait zich om.

Yvan (ook 27) lijkt qua postuur en gezichtsvorm enorm op Xavier. Het enige verschil is de kleur.

Y heeft wit haar, grijze ogen en een bleke huid. Hij zit op de grond spijkers uit te trekken uit de harde vloeren. Om de spijkers zijn lange stukken rood touw gespannen. Ze lijken van ver te komen en zelfs het gebouw uit te lopen.

X verstijft en zijn ogen worden groot en het zweet staat hem op de voorhoofd van schrik.

X

Wát ben jij?

De trillingen in zijn stem zijn te horen.

Y merkt hem op en glimlacht in zijn richting. Hij heeft een warme uitstraling.

Hij trekt een spijker uit de grond en geeft een ruk aan de rode draad.

X zakt opeens in elkaar van pijn en begint te schreeuwen.

Y kijkt naar X die op de grond vergaat van de pijn.

X kijkt vol woede naar Y.

Y pakt de hamer en slaat een spijker in de grond.

Uit zijn zak haalt hij wat zilverkleurig draad en spant deze om de spijker

De uiteindes worden gebonden met het afgebroken stuk rode draad.

Y staat op en loopt naar X, bij wie de pijn is verdwenen.

X kijkt en zwijgt, hij begrijpt niks van de situatie.

Y

‘Verdween je maar in de stof waaruit je geschapen was, dan had ik mijn handen niet zo vol aan je.’

X

‘Waar heb je het over? Wat zijn die draden? En wat was die pijn? Ik wil nú antwoord.’

Y pakt X bij de arm en beiden staan ze op.

Y loopt naar het raam gevolgd door X, die hem voorzichtig achternaloopt.

Ze kijken uit het raam. Ze zien een koppel. Beiden hebben een lange draad aan hun schoenen hangen. De draad ligt in een knop tussen hen beiden.

Y

‘Het menselijk leven is erg makkelijk in elkaar te verwikkelen. Je hoeft enkel een hamer te pakken, op strategische plekken wat spijkers in te slaan en de roden draden. Ach, de rode draden. Die doen de rest.’

X kijkt verwonderd naar het stel en naar de draden die overal lijken te liggen.

X

‘Wat zijn dat?’

X wijst naar de spijkers in de vloer en de rode draden.

Y draait zich niet om meteen begrijpend wat X bedoelt.

Y

‘Dat is je begin en eindpunt. Jouw oerknal en jouw supernova.’

X

‘Mijn supernova?’

Y

‘Dat is waaruit ik of eerlijk gezegd de ik die in jou zit, het leven bepaalt. Van begin tot eind. Van oerknal tot gedoofde ster.’

X

‘Jij bent mij?’

Y

‘Nee. Enkel een deel. Het egoïstische verlangende deel, dat wil voorkomen dat je niet doet wat je wilde doen.

Dat was niet wat ik, of eerder jij wilde.’

X

‘Wat bedoel je? Wat wilde ik niet?’

Y

‘Ik bedoel de dood. Dat wil jij niet. Ik wil dat niet.

Ik moest noodgedwongen een naald uit de grond trekken die er niet uit moest.

Jij hoort niet dood te gaan, X. Wij horen te leven. Dat is hoe de draden lopen.’

X

‘Ik hoor niet dood te gaan zeg je? Wat als ik dat nu zelf wil? Wat als de verdomde draden van jou mogen verbranden voor mijn part?’

Y

‘Daarom ben ik hier. Toon me je verlangen. Laat me zien hoe graag je het wilt. Jij en niet een ander die jou zijn wil toeschrijft. ‘

Y drukt de hamer in de handen van X die er wazig naar staart.

Y

‘Trek ze eruit. Langzaam. Let erop. Wel langzaam, anders doet het pijn.’

X kijkt in de richting van de zilveren draad dat van hem is. Verbonden met de rode draden van de mensen die hij ooit had ontmoet.

Hij denkt terug aan zijn leven.

Zijn jeugd vol ruziënde ouders.

Zijn schoolleven waarin hij alleen was.

Zijn relaties die uitliepen op vreemdgaan of die hem verlieten.

X’s tranen druppelen op de hamer.

Hij haalt diep adem en kijk naar Y die hem toelacht.

Langzamerhand legt hij de hamer weg en kijkt naar de enorme knoop.

Hij gebruikt zijn vingers om de knopen eruit te halen.

Langzamerhand komt de zilveren draad los van de rode draad totdat hij los is van de rest.

Hij stapt achteruit en kijkt naar Y.

Met rode ogen glimlacht hij naar Y.

Alles vervaagt naar zwart.

3.Op het dak- avond.

X wordt wakker op het dak, ver van de reling af.

Zijn blauwe plekken zijn verdwenen en hij stopt even om zich te herinneren wat er was gebeurt.

Hij tuurt vanaf de reling naar beneden en ziet de hoe hoog de 5 verdiepingen zijn.

Snel maakt hij zich uit de voeten en loopt voldaan weg van de reling.

Er wordt ingezoomd op de rode draden die aan zijn gympen losjes bungelen.