The Drunken Folly

I am drunk. 
I contemplate your existence, until I can't think about it no more. 
Ah, beloved! Is it you making me drunk or is it the wine? 
Is me wanting you me being in an extase of wine or love, my dear?
Or perhaps I am in extase of love drinking my sorrow away, drowning! 
Ah, my love. Your sweet cherry mouth (I could kiss it a hundred times and a hundred times more and another hundred times).
Your sweet cherry mouth, so far away. I bite my lips to replace the innocent pleasures you give me when we are alone under the stars, God watching us, God judging us.  
Your soft silver skin against mine. 
How lonely and miserable I am! How drunk I am! 
What can I do but to take another sip to ease the pain? 
What can I do but the mimick your touch with my own clumsy hands? 
Ah, my dear, my life, my love.
No music can replace your heartwarming laughter.
Drunk and foul I fall before your porcelain feet:
"If you are the cause of my drunken state, my dear, then let me roam the streets drunk of love forever!"

The Arrogant Loner Philosopher

If there is something that causes me unease, yet comfort at the same time it is the continuously reoccurring drive towards solitude. This feeling isn't new to me.  I became aware of this phenomenon years ago, but the fact that I paradoxically feel at ease in this loneliness is new to me. And that feeling exactly is what I want to examine more closely.
A few days ago I came home late as usual. My head felt heavy. It was pleasant, I spend the night with a loved one. Still in ecstasy I sat down in the bus after I had said goodbye. When I'm tired I usually lose the ability to clearly formulate thoughts, so thoughts just plump upon me in a stream of consciousness. I was shocked at the first thought that occurred to me the moment I had left:
´´Finally. Solitude.´´
The empty feeling afterwards felt quite warm and inviting. Its embrace felt much needed also.
It got me thinking, philosophizing, I mean. There is a void, that I see as a place of comfort. A void people normally tend to avoid. Why is this void suddenly so attractive, when it ought to be avoided?
Depressed people often say that the void sucks them of energy, that they can;t take the emptiness of the néant. I, however, experienced it differently. That doesn't mean I don't share their sentiments or at least don't understand them.
Yet, what I want to present is another side to this feeling that people tend to refer to as 'loneliness', 'emptiness' or 'nothingness'. The ambiguous side of loneliness. The feeling that this state of melancholy is a warm blanket that protects me against any impression the world tries to make on me. Escapism in nihilism. Comfort in nihilism.
In this feeling of warmth and comfort I sense that I am careless and lazy. Solitude can be best described as an empty cabin in a far away country that feels inviting after having seen, heard and felt too much. You retreat from the chaos into silence.
Certainly, the silence surrounding you can drive you insane, but it can also serve as a means to process thoughts that have been impressed in your soul.
This being the first factor that drives me to solitude. My soul is impressed by too much.
Another factor that drives me back to solitude and with that back to writing (since I haven't written in months) is me feeling restricted. All these impressions I feel, new ones and old ones, are a lot to process. They pile up and need time and energy to be thoroughly examined.
This in itself is mind numbing, but it becomes even harder when you have no clear morality to measure these impression up against, so you can't judge the position they take inside your life. You're stuck and don't know what to do with them. Yet, time passes. Days go by. The world waits for no one.
So whether I make my choice or not, there is no eternal tomorrow waiting for me to take my time.
So in the stress of time there seem two options available. Either you make up your mind and just choose already. You can either do this by investing time into the choice you're going to make and hope you will be able to triumphantly rise in the end. Or you can just choose and see whatever comes out, while being indifferent to the results and thinking that choices are a form of game you play in life to pass time.
Another option is to look at the other side of the coin and again accept that the world will not wait for you and do nothing about it.
In other words, to solitude yourself, because in the end nothing of the choices you make will matter in the long term, because in the end nothing shall last.
Or as Persian existential poet Omar Khayyam gracefully said:

''There was a water drop, it joined the sea. A speck of dust, it was fused with earth; what of your entering and leaving this world? A fly appeared and disappeared.''

I can understand that option two and three can be condemned if you are a humanist or have a positive attitude towards life. There's nothing virtuous in neglecting the will to live and life itself. Yes, simply seeing life as a game is also a way of neglect. After all, it's you being your own enemy and destroying yourself in the process, one can reason. Not a rebellion against the world, since the world doesn't care. It's you rebelling against that part that you detest in the world. That's how Camus would reason.
Yet, then I think of Kierkegaard. It doesn't matter what we choose, because in the end we will regret it anyway.
Live, don't live, you'll regret it anyway. Love, don't love, you'll regret it anyway. Study, don't study, you'll regret it anyway. Job, no job. Regret. Friendship, solitude. Regret. Fuck him, don't fuck him. Regret.
Yes, Kierkegaard meant this in another way than I am presenting right now. To him knowing we're mortal, meant living to the fullest. 
Morior, ergo sum. (I die, therefore I am.)
This is the only life you will get, this is the only chance for you to make mistakes. Love them. Since you won't be able to ever be mistaken again in the same exact way, in the same exact situation, with the exact same you.
Beautiful. What a beautiful way to turn something so fragile as life, something so uncertain as the freedom to choose into a manifestation of the self. As a way to take life with your bare hands and embrace it for the potential shithole it was, is and might become.
The problem however is, I am not Camus' Sysiphus. I am not Nietzsche's Übermensch.
I. Am. Sara.
Following whatever a philosopher said, simply for the sake of him saying it, doesn't fill my soul. I need more reason.
With this being said, I want to say that I do not wish to be an imitation of a philosopher. I wish to be a philosopher. How do I see it? Of course, inspired by other philosopher, but what is it I want? Nietzsche's position in what it means to be a philosopher is quite right in this sense. He said this.

Quote: ''The actual interest of the scholar, therefore, are generally in another direction - in the family, perhaps, in money-making, or in politics; it is, in fact, almost indifferent at what point of research his little machine is placed, and whether the hopeful young worker becomes a good philologist, a mushroom specialist, or a chemist; he is not characterized by becoming this or that. In the philosopher, on the contrary, there is absolutely nothing impersonal; and above all, hid morality furnishes a decided and a decisive testimony as to who he is, - that is to say, in what order the deepest impulses of his nature stand to each other.''
-Beyond Good and Evil, page 5

Being a philosopher means to be egocentric. It's also the only job that fully reflects the soul of the individual. In that sense, to philosophy is to exist. 
Philosopha sum ergo cogito. I am a philosopher, therefore I think.

To come back to the main topic: the drive towards solitude. The third factor being pride.
Pride is a difficult state of mind, character trait, whatever you want to call it. Pride can be good. It protects you from mental harm. It can cause you transcend yourself, because you are confident enough that there is more in store for you.
Even the act of me writing this is a form of pride, I have something to say that's worth listening to. I can even say I am proud of my ability to formulate these thoughts.
However, would it be better to have no pride at all? Is there something negative to it that outweighs the positive? No pride can lead to nihilism. You have nothing worth maintaining nor anything to lose.
It also seems to me that having pride and arrogance is something that belongs to a philosopher. Do humble philosophers exist or is that a contradictio in terminis? If they exist, perhaps it's a philosopher ignorant of his or her own arrogance.
I, as a matter of fact, know that it is necessary for a philosopher to be certain over a few things. To such an extend that he or she wants to present it to the world as some new discovery the world didn't see, but the philosopher in question did. He or she knows better.
Doesn't that imply arrogance? Am I arrogant writing this? At least to the point that I feel that these words are worth writing down and remembering?
This, however, isn't the only way pride presents itself to me. It also coincides with restriction of the self.
Those two fall under the same main drive that bring me back to wanting solitude: Freedom.
It's amusing how such an empty word still has the power to drive us towards it. What I mean by that is that freedom as an abstract term doesn't carry any meaning outside our frame of reality. I can't point at it; even worse, every individual has an own interpretation of freedom.
Is my red your red? And is my freedom your freedom? The second question can immediately follow the first.
Solitude is also a form of freedom. Not freedom to of course, but freedom from. From humiliation, from labor, responsibilities, embarrassment, pain, studies, loss.
Let us all be free from! So I wish I could exclaim and make life easy. Yet, aside from being an empty word, it is also an ambiguous term.
Freedom from love, pleasure, laughter, warmth, friendship, improvement, encounters, evolution, transcendence. In this battle of overcoming yourself you will see that those words that seem to be polar opposites actually have the option to causally follow each other in a beautiful flux called life.
So in conclusion, what has writing this brought me? Am I closer to anything at all? Or did I just run in a circle?
I can fairly conclude it led to something. Something small, but significant in my eyes.
I have no answers on how to live life. I merely know the questions. At least I know what the inner battle is. That's what this stream of consciousness has brought me.
Thus again I am confronted by wanting two things at once, but wanting neither over all. Thus once again there is the phenomenon I can never seem to outrun,
Ambiguity. 

The State III: The Process

The State III

The Process:

It is difficult to put phenomenons, that being social behavior,  into words. It is hard to be a confident writer and still produce essays or books that are completely true. I can see this in myself. I have read books and admired them, books that show no coherency to each other whatsoever, but somehow still manage to convince me that there is some truth in what the author is saying. It was in this small confrontation with myself, that I could sense the ambiguity.

How odd it was reading two completely different philosophers, who were opposites and still find yourself nodding in agreement, once you read their arguments and stream of thoughts.

With every book I read, I did not feel at all that I was being presented wisdom, rather I felt that I was being confronted with my own ignorance. With every book, conversation or lecture I became more aware of how shallow my thinking process in actuality is. The world is much bigger; the people inside it have much more going on inside their head than they show.

It struck me with every conversation and it still shows how incompetent I am when it comes to discussions, because there is always a part of me that can see the reasoning behind one's thoughts.

No matter what I say, due to the complexity of the world and its people, we are de facto wrong when it comes to choosing the way we want to life; it is difficult to evaluate which values are superior to others. Ideals in itself are brilliant and we will happily nod in agreement when one exclaims: ‘’Liberté, egalité et fraternité.’’ Yet, the methods to get there often make us blind to remember what even the ideals were we so proudly stood for.

What is the reason for the failure we go through as human species? Is it perhaps that what we see as noble, actually is a handicap of some kind?

Life is failure, without ever having had the opportunity to even see the finish line, we will never be victorious. It is always an inner struggle between wanting two things that contradict themselves, but on their own are flawless.

Individualism, socialism, chauvinism, humanism, nihilism, freedom of speech, mutual respect, values, freedom, morality, rebellion, diversity, unity, nobility, patience.

It is a harsh way to see life. One could say that, but I would object. However, there is still some small candle light at the end of the tunnel.

Even when I was confronted with my own ignorance, I had discovered that in some way there are certain truths that we all share, that instinctively feels right and just.

The idea that one becomes aware from the push and pull movements of life, is only possible when one takes a break from life itself and tries to transcendent whatever world he is living in. Seeing everything not from a biased view, but seeing the world as followed:

The realization that we are part of a big flux that connects one another, in which our existence bases itself upon the choices of the generation beyond us and that our choices form the base for the generation after us. With other words, there is a bigger picture than just that which fulfills our individual needs, but ambiguously we still need to take those individual needs into consideration.

That is such a hard task in itself and is sometimes too demanding.

Not too demanding at all if you ask me. The reason for this, is that coming to this realization takes the most essential part of human nature in question. The ability to think, to be an individual between the herd, yet be one with the herd based on your individualism.

It is true that social behavior and political movements base themselves on the idea that certain ideals are more true, because they fulfill the goal they want to achieve, but that does not mean that the ideas of the rival don’t have the same source.

They still do, there is always some truth in the other, even if it not presented in the desired way. The only way to see that we are all going after the same idea in life, is eliminating the passive thoughtless behavior that many have, that has its root in the inability or refusal to think, therefore denying one’s own individualism.

And why do they do so? The reason being that it is easier to let someone else carry you to the goal and blame it on him if the possibility is open to failure, instead of owning up to one’s own mistakes.

There is no blame in mistakes, but only in being too coward to make them and owning up to your responsibility. 

Epistemologie Paper: Objectie tegen de Cartesiaanse Demon

Epistemologie Paper 

Stelling:  ''Het is niet noodzakelijk om een onderscheid te maken tussen de noumenale en de fenomenale wereld.'' 

·         Objectie:  

Het onderscheid tussen de fenomenale en noumenale wereld is met een goede reden gemaakt. In de antieke traditie was het verschil noodzakelijk om de kennisvoorwaardes te formuleren voor ons kenvermogen. De reikwijdte van ons kennen werd gelimiteerd tot de zogeheten ''fenomenale'' wereld. Dit was de wereld zoals die zich aan ons presenteerde, wanneer men gebruik maakte van diens zintuigen. De noumenale wereld is datgene wat in de Platoonse traditie als de ware werkelijkheid gepostuleerd werd. Dit was de werkelijkheid die onafhankelijk van de zintuigen bestond. De vraag die nu noodzakelijk gevraagd moet worden is deze: 

''Hoe kan men zeker zijn dat dit onderscheid ook redelijkerwijs gemaakt mag worden?'' 

Het onderscheid werd in de antieke traditie door Plato gemaakt. Het feit dat men in het particuliere het vermogen had om het abstractere en daarbij het volmaaktere te kennen, gaf genoeg steun om aan te nemen dat het bestaan van het abstracte ook bestaansrecht had die men kon kennen, omdat hij reeds gekend was. In de anamnesis (herinnering) kreeg het subject een Aha-Erlebnis, omdat er overeenstemming kwam tussen dat wat op particuliere wijze werd waargenomen en een bepaalde eidos (Idee of Vorm) dat in het subject besloten zat. Het was dus epistemisch noodzakelijk om te spreken van twee werkelijkheden om een weg te kunnen vormen naar het ware kennen.  

Het dubium over de zintuigen is dus geplaats. De ware werkelijkheid is tot op een bepaalde hoogte via de zintuigen kenbaar, maar voor echte kennis behoort men in contemplatie te gaan naar de begrippen die het fenomenale kenbaar maken. De vraag is wederom, hoe kan je opgesloten in je eigen ik, met enkel de zintuigen tot je beschikking, überhaupt tot zekere kennis komen over de noumenale wereld? Plato zou antwoorden dat men behoort na te denken met datgene dat even los staat van de materie als de transcendente begrippen, namelijk de rede.  

Echter, er zit een probleem in Plato’s Ideeënleer, die van te veel axioma's uitgaat, die men niet kan rechtvaardigen. Bijvoorbeeld, hoe neemt het particuliere deel aan het abstracte? Als de Ideeën intern in ons kennen besloten liggen, dan is er niet meer sprake van externe inwerking en is daarbij de voorwaarde voor een externe, abstracte werkelijkheid geëlimineerd. Aristoteles heeft de problemen verder uitgewerkt en opgelost door het kenvermogen te beperken tot datgene wat Plato ''de vergankelijke werkelijkheid'' zou noemen.  

De zoektocht naar een objectie schrijdt voort richting René Descartes. Aristoteles heeft veel problemen van de metafysica en epistemologie opgelost door het kenvermogen te verschuiven naar de materiële wereld en het daartoe te beperken. Echter, deze verandering van metafysisch wereldbeeld komt met een prijs. De axioma, die per definitie de grootste twijfel teweeg brengt, is juist die aanname, die überhaupt Aristoteles' kenwereld mogelijk maakt: de verheerlijking van de zintuigen.  

Descartes gaat als rationalist tegen dit empirisme in. Hij contempleert en komt tot een radicale conclusie, die de epistemologie deed veranderen. Volgens hem was het initieel onmogelijk zeker te zijn over wat dan ook. De meditaties brachten twijfel en vragen teweeg. Kan het zo zijn dat we dromen? Of wellicht bedrogen worden door een demon, die ons de werkelijkheid als rechtvaardig, maar onwaar doet toeschijnen? De enige toegang tot de werkelijkheid, die we hebben zijn de zintuigen. Er is immers niks wat ons in staat stelt om zeker te zijn dat ook die zintuigen niet ons bedriegen. Het is daarom meer dan noodzakelijk dat er een onderscheid wordt gemaakt tussen de noumenale en fenomenale wereld om te kunnen twijfelen. Doen we dat niet, dan laten we de optie open dat we wellicht wel tot kennis kunnen komen die te rechtvaardigen is, maar die buiten ons kenvermogen, volledig mis is. 

·          Antwoord:

De filosoof die ik moet aanhalen bij de synthese tussen het enerzijds rationele probleem van ons kenvermogen, gepostuleerd door Descartes en anderzijds de empiristische, zoals Aristoteles, is Immanuel Kant. De versmelting manifesteert zich in het idee dat twee zaken noodzakelijk zijn om van kennis te kunnen spreken, namelijk het verstand en de waarneming. Beide zijn even noodzakelijk om kennis überhaupt mogelijk te kunnen maken. In het verstand zit structuren, die voorwaardea vormen om de a posteriori kennis mogelijk te maken. Ruimte en tijd zijn bijvoorbeeld nodig voor iets om kenbaar te zijn aan het verstand. Kant refereert naar dergelijke voorwaardes voor kennis als de categorieën. De categorieën kenmerken zich verder hierin dat ze eigenschappen zijn van het verstand en niet van de noumenale wereld. De categorieën vormen de reikwijdte van ons kenvermogen; ze maken het mogelijk, dat we premièrement in staat zijn van kennis te spreken. Echter, juiste deze zelfde categorieën vormen op ambigue wijze tegelijkertijd de grens van ons kenvermogen. Alles wat buiten de categorieën valt kan niet gekend worden door het verstand. Op deze wijze is het verstand begrensd en beperkt tot de fenomenale aanblikken van de werkelijkheid. 

Enfin, het is cruciaal om in te zien dat kennis enkel bestaat in overeenstemming, niet als een ontologische waarheidsbegrip.

Of zoals hijzelf mooi formuleert in Kritik der reinen Vernunft:

Begriffe ohne Anschauung sind leer, Anschauung ohne Begriffe ist blind

We hebben dus aangenomen van Kant dat kennis beperkt is tot de overeenstemming van de werkelijkheid met het verstand en dat op deze wijze alles wat buiten het verstand valt, wat hij het Ding an Sich noemt, noodzakelijkerwijs niet gekend kan worden.

Is het nu mogelijk om een objectie te geven aan het dubium van Descartes? Zeker.

Kant heeft zekerheid weten te geven aan de zintuigen, terwijl hij tegelijkertijd de twijfel van Descartes meebrengt op elegante wijze.

Zeker, we kunnen nooit het Ding an Sich kennen, de optie is open dat we bedrogen worden. Het kan dat buiten het kenvermogen van het verstand en de werkelijkheid, de noumenale wereld een leugen is.

Echter, wat Kant wel duidelijk maakt is dat we voor zover het kenvermogen ons toelaat, we een bepaalde mate van kennis kunnen vergaren, namelijk die binnen de categorieën van het verstand vallen.

Hierdoor borrelt bij mij dan de vraag op, waarom eigenlijk het onderscheid tussen twee werkelijkheden maken? Anders dan Plato, is de scheiding van de werkelijkheden niet eentje die metafysisch bestaansrecht hebben. Kant en Descartes postuleren de mogelijkheid van een noumenale wereld enkel als concept om de reikwijdte van het kennen te kunnen begrijpen, niet als transcendente volmaakte werkelijkheid.

En wanneer dus Kant de hypothese heeft gesteld van de fenomenale wereld en de noumenale wereld en hij heeft daarbij het kennen beperkt tot de fenomenale wereld, enkel ervan uitgaand dat de noumenale bestaat uit allerlei Dingen an Sich, dan is de noumenale wereld enkel ondersteund door de redenering die uitgaat van de noodzaak van een dergelijke wereld, omdat er anders niks is wat ons fenomenaal kan toeschijnen. Als dat de reden is dat het onderscheid gemaakt moet worden tussen een conceptuele noumenale wereld en een tastbare en bovenal epistemisch kenbare ‘fenomenale’ wereld, dan lijkt het me meer dan rationeel om het kennen te beperken juist tot die fenomenale wereld, omdat de notie van een noumenale wereld enkel tot onnodige redundantie leidt. Niet omdat het alleen praktisch is, maar omdat het categoriale kenvermogen dat van ons dwingt. 

The State I: Introduction

I've caught myself thinking these days as I was walking from work to home about certain things that have been bothering me these days. These little things that have annoyed me, have all bundled up into a collective annoyance and light hatred against humanity.
What an odd claim, isn't it? To say to you hate humanity at the pathetic age of 19.
'What humanity?' one might ask. 'The three people around you? That's your representation of humanity? Oh, please. What can you know of life, choice and humanity?'
Quite a common reaction one could say, one I often even get honestly. Frankly I can't blame them and I can see where they are coming from.
Still my instant reaction out of pride would be: 'Everything! I'm dedicating my life to reading, I spend my days in reflection, I try to understand, to know, to feel and to transcendente my current existence. Logically this would mean that my opinion is of more worth, right? Since I am making the sacrifice of trying to think in nuances, with the aim to understand, not to convince. It is only logical to say that relative to all this black and white thinking, my thoughts are worth listening to. I have the answers. I know what to do. My ideals will guide us there. It's just that you don't want to listen, goddammit!'
As you see, pride plays a big role inside of me. No matter how much I twist or turn it, I can't keep myself from burning inside when I catch someone in disagreement, after I've given an opinion or a statement that I have put so much effort into.
How dares that person not see the billiance and nuances? How dares he or she still vastly want to swim inside a milky, muddy, turbid lake, when there is me, who can give them a clear and sparkly ocean?
Pride and hybris can be such a cockblock to any conversation. It causes me to loose my rationality, I grow furious, I explode in anger, I damn the humans for not wanting to understand. To say it another way, how dare they not understand me? Me and my thoughts, who just want to preserve those values, that guarantee the integrity and dignity of every single human life. Isn't it good enough that I want the best for them?
Oddly enough, pride is also something I've worked hard on gaining and keeping. On a positive note for example, I am happy I am so proud. It makes me want to transcendente whoever I am at the moment, even if that means taking distance from a statement I hold onto dearly for the sake of gaining a better understanding of the world.
I've associated pride with those thinkers who had ideals and were not afraid of persuading them. They have made their own ideals into gods they worship, ideals that I am so proud of having. Ideals unfortunately that consist out of paradoxes.

Right now there is no denying that there is a clash going on in the world in terms of morality. Terms as freedom, free will, offense and justice have gotten a new understanding to them. To me it seems that these terms mostly present themselves into contradictions. Either side or interpretation of these terms clashes with the other side,  therefore making the existence überhaupt impossible.
For example, is it possible to become so free, that we become unfree? Is this a complete wrong actualisation of the Camus' quote in which he asked us to become so free that our freedom becomes an act of rebellion? Why does it feel, that every stranger I meet and see suffocates me more than ever? Is the age? Is it my character or is it our new understanding of freedom?
I have to be clear that I am a sceptical when it comes to giving generalising statements regarding a certain trend. There are always exceptions, let that be clear. I solely speak of those that fall inside the category I speak of. 
I can say that the general crowd is suffocating me, that I am afraid of speaking my mind, because I know that the complete freedom, causes some form of restriction. It is not possible to be completely free, in the sense that the existentialists meant. Freedom, in the sense that we are damned to freedom and have to create our life. The so called "My freedom begins, where yours ends"-mentality.
Is time changing and have we become so free, that we are suffocating each other? What if we need less freedom in one sense, to enlarge the freedom elsewhere?
Namely the freedom to make mistakes. It seems that our new interpretation of freedom has caused us to become more strict when it comes to respecting each and every individual. Democracy is at its peak, everyone is a part of the system. It has been celebrated enough, I am the first to rise, when it comes to applauding democracy. But isnt it also time to highlight the ambiguity? The contradictions that exist when we make certain ideals into absolutes? This can lead to serious problem, especially when the people leading the world at the moment are not leading the will of the crowd in accordance to the rationality of the politician, but that the politicians themselves are falling into peacock behaviour.
There is an illusion that saying whatever you like is performed by all. However, only in accordance to what most want. Being politically correct, but insofar as it is redeemed okay by those leading the media.
Neo-conservatism with other words, but dipped in a sauce of liberty.
Isn't that a paradox? This has made me scared of writing. I fear to make mistakes out of scare of offending someone. This so called new notion of freedom, has made me want to shut my mouth close. Never saying anything, because the term "offense" in relation to "freedom" has lost so much meaning, that I don't dare to say what I want.
I am not going to lie, I feel very detached from the world.

However, I have often seen myself as a reasonable person. Since I believe I am in a minority, I have more than enough reason to reconsider everything I said. Perhaps there is more to it. 
Maybe it is in our right to be offended. It shows progress in first world countries, since it's explication of individualism. He, who can be offended, has dignity that can be touched. He who has dinity has been acknowledged by society as an individual, who's worth existence.
Then who am I to go against this basic human right? A right that has been created in our era of Enlightenment, the right to be provided in our most basic human needs, the right to study, to have freedom of speech etc.
Me giving any form of criticism that offends society is a stab against those ideals, isn't it?
My reply to this, is a clear no. If there is anything I admire in the world, it is the progress the western civilisation has made when it comes to the notion of human rights. 
I would never say those ideals are wrong, if anything, liberté, égalité and fraternité are what I redeem one of the core principles of my ideal state. So, what is actually my concern? 
To put it clearly, I have the fear that people have become too proud. 
In the beginning I’ve stated my own pride as something I see as a restriction, but also progressive. I am glad I am proud. I am proud that I am proud in my thoughts and opinions and I don’t expect anything else from the world.
This is however the case, my pride served as an analogy as to what has angred me. The hate I carry against humanity, is a hate that I don’t oversee from a higher point. It is something that I recognize.
Not only that, but this pride ignites anger and rage, that is self destructive. And it creates the most inhumane acts known to man, the inability to think. Therefore, letting yourself get carried by those who can fulfill your need to satisfy your pride. I can only name 1939 as a number to spark your memory. 
And I know that we will go down in history as a dark age, if we do not realise the ambiguity of our pride, the ambiguity of our freedom and let ourselves be carried by egocentric pride. 

De Stoa

De Stoa. Een filosofische stroming die de weerspiegeling was van het hedonisme van Epicurus. 

Een stroming waarin de ratio menner was van de paarden der verlangens. 

Ik schrijf dit stuk omdat het me pijn doet hoe negatief geladen het beeld is van de Stoa. Machinaal en pragmatisch, waarin menselijke emoties verdrukt worden tot het niets.  Nee, ik betoog juist dat de filosoof Seneca een helder beeld had van de menselijke gewenning en gewoontes, van onze gevoelens, verlangens en idealen. Teleurstelling en zelfverwijt.

Het eerste probleem waar we mee te maken hebben is de menselijke interpretatie. Vaak een zegen, wat de sociale interactie bevordert.

Echter wanneer we te maken hebben met oude denkbeelden, wereldbeeld en ladingen die de woorden hebben, moet ik grijpen naar de filosoof Wittgenstein, die het volgende meende: Woorden zijn niet enkel woorden die sociale interactie bevorderen, ze kunnen ook scheidend werken. De mens is in zijn opvoeding geprikkeld met de betekenis achter elk woord, of het nu concreet of abstract is. Maar aangezien we de mens als individu moeten nemen, is het meer dan logisch te concluderen dat hetzelfde begrip bij twee individuen een verschillend beeld opwerkt in de hersenen. Zo kan men over hetzelfde praten in de materiële wereld, maar is de abstracte wereld met zijn gedachtes bij totaal iets anders, waardoor miscommunicatie plaatsvindt.  Natuurlijk zijn we ons hier niet bewust van, omdat we menen hetzelfde begrip te hanteren. 

Dit is wat ervoor kan zorgen dat de Stoa als zielloos en machinaal geïnterpreteerd kan worden. Plaatst men het in de context, van tweeduizend jaar geleden, dan behaalt hij helder inzicht.

Want het is in deze maatschappij waarin men het neo-romantieke beeld van gevoelens niet kent, gevoelens die wij als muze van de  bohème zien.  Romantisch en menselijk, emoties die naar buiten gedragen moeten worden om onze individualiteit te bestempelen.  

Nee, dit is niet hoe men ernaar behoort te kijken. De Romeinse maatschappij was een maatschappij waarin sociale interactie het vaste principe was. Indivualiteit kende men niet omdat men deel was van het groter geheel, de Staat.

En voordat dit dystopische beelden van  Big Brother opwekt, realiseert u zich dat men de de Staat zag als speelruimte, als mogelijkheid tot zelfverwerklijking.

Dánkzij de maatschappij ben je wie je bent, dankzij de staat en de existentie van de ander heb jij een reden om elke ochtend op te staan en je in te zitten voor het leven.

Immers zoals Seneca zegt:

"Als we alle sociale interactie opgeven en breken met de mensheid, als we enkel en alleen leven voor onszelf, zitten we in een isolement dat geen enkele betekenis meer heeft. Met als gevolg dat we ook niks zinvols te doen hebben." 

-Seneca, Innerlijke Rust, blz.25

Op die wijze moet je de Romeinen zien als een onderdeel van de staat, mensen die constant in de gemeenschap leven en de druk ervaren van het handelen. Niet per se altijd direct voor de ander, maar wel op een zodanige wijze dat je nuttig bent voor zowel je zelf en de staat. En in die interpretatie van vrijheid zit de Stoa verscholen. Niet in onze neo - romantische beeld die enorm beïnvloed is door het existentialisme. Ik meen dus dat Seneca op een meta-niveau naar emoties kijkt en met zijn Romeinse beeld ontevreden is over de zaak. Net als veel andere Romeinen dat waren, waar ik ze geen ongelijk in kan geven. 

En ja, ongelijk kunnen we hem niet geven als we naar deze interactie kijken tussen mens, staat en innerlijke rust. Hevige emoties kunnen dan zeker averechts werken.

Seneca echter ontkent de relevantie van de emoties niet, maar soms kan men zich verliezen in zichzelf en de kijk op de zaak volledig achter laten.

Je mag zelfs je emoties ontarmen, omdat ze deel van je zijn, maar, let op, net als een schip op zee zijn er tijden waarin je in de storm je heldere verstand verliest en wild gaat handelen, terwijl juist dan je boven de storm moet stijgen om jezelf en de bemanning te redden.

Overigens is de moderne maatschappij vervallen in een soort hippie stadium, waarin verzet tegen elk vorm van discipline en richtlijnen gezien wordt als een beperking van de vrijheid, terwijl de opvatting hiervan onjuist is.

Niet is het beheersen van je emoties een beperking van de vrijheid, niet is het kunnen rationaliseren van je bestaan een beperking van vrijheid, niet is het willen zin geven aan je bestaan een beperking.

Ja, we gaan uiteindelijk allemaal dood (een vaak gebruikt argument), discipline en orde en handelen hebben dus geen zin.

Goed, nou en? 

Wil dat zeggen dat ik mijn bestaan de prullenbak in moet werpen? Wil dat zeggen dat ik moet ontkennen dat mezelf moet vervolmaken? Wellicht wel, maar dat doe ik niet. En wel om deze inspirerende uitspraak van Seneca:

"Niet durven doen wat je wilt of niet bereiken wat je wilt, blijven hopen en daar helemaal in opgaan. (...) Ja, zo krijg je mensen die hun eigen vrijheid haten. (...) En wat krijg je dan? Reizen zonder duidelijk doel, mensen die de kusten afzakken, nu eens over zee dan weer via land. (...)

Zoals Lucretius het zei:

"Op die manier vlucht ieder voor zichzelf."

We moeten dus beseffen, niet de locaties zijn ons probleem maar wijzelf. Wij zijn niet sterk genoeg om alles vol te houden. We kunnen niet langdurig tegen hard werk of leuke dingen of one zelf of wat dan ook. (...) door vaak van plan te veranderen kwamen ze weer uit op hetzelfde en hadden ze dus geen ruimte meer voor iets nieuws. Zo kregen ze weerzin van het leven, tegen de hele wereld, en rees bij hen dat decadente gevoel: "Meer van hetzelfde...Hoelang nog?"

En aangezien de wereld onze speelruimte is, onze enige kans misschien om iemand te zijn. Niet omdat het zinvol is voor de wereld,  of fuck it, zelfs voor de Staat of de Ander.

Nee, het gaat erom dat wij onszelf in dermate in waarde achten dat we onszelf en de zinloosheid ontarmen en kunnen inzien, ik mag elke kant opgaan die ik wil, want stilstaan kan ik ook na de dood. 

Losse Gedachtes #2

In De Hemel

Mijn dierbaarste vriendin heeft me ooit verteld dat wanneer je je eenzaam voelt of niet weet waar je moet zoeken in het leven, dat je altijd naar de lucht moet kijken.

‘’In de lucht zal je nooit de antwoorden vinden’’, zei ze ‘’maar je zal altijd begrijpen wat jij betekent voor de wereld.’’

Deze uitspraak heeft ervoor gezorgd dat ik op mijn meest zorgwekkende en bittere dagen naar de hemel keek en begreep hoe insignificant mijn problemen leken ten op zichten van een groter geheel dat het in het teniet deed verdwijnen.

Juist dan op die dagen, werd mijn ademhaling regelmatig en de zorgen werden weggeheven.

Mijn jeugd verging mij springend van de ene dag naar de ander met mijn vriendin aan mijn zijde.

‘’Zie elke dag alsof je opnieuw geboren wordt.’’ sprak ze me toe, wanneer we gezamenlijk naar school liepen en in elkaars gedachtes versmolten.

En zo zag ik het ook. Elke dag alsof ik alles voor het eerst weer zag en ik voelde de kinderlijke verwondering in mijn onderbuik warm worden, wanneer ik over haar balkon naar de mensen beneden keek.

‘’Wat zie je?’’ vroeg ze dan op serieuze toon.

Peinzend keek ik haar aan probeerde me te verbeelden wat er in haar hoofd omging.

Ze nam nog een trek en haar ogen vernauwden zich, terwijl ze de rook uitblies wachtend op mijn antwoord.

‘’Insecten.’’

Vanuit haar ooghoeken zag ik hoe er rook uit haar omhooggetrokken lippen kringelden, terwijl ze me met moederlijke zorg aankeek.

Dit gaf me enige mate van vrede, maar het beklemde mij ook.

We zaten stil naast elkaar, terwijl ik onze klasgenoten richting school zag lopen. De pauze was voorbij.

De stiltes waren aangenaam, niet gedwongen noch ongemakkelijk, maar erg vredig.

Wanneer er echter gesproken werd, waren het woorden van wijsheid uit haar mond terwijl ik met stotterende stem haar probeerde te volgen en te herhalen.

Glimlachend hiel ze dan haar handen door haar haar en legde mij op rustige toon uit wat ze bedoelde en ik bleef stil luisteren.

Ze was een en al charme en elegantie wanneer ze gepassioneerd sprak. Ik tuurde soms af naar haar wilde handbewegingen die ze maakte om haar woorden kracht te geven.

En na elke monoloog was er een korte stilte waarbij ik instemmend knikte om haar verhaal nogmaals te bevestigen.

Ze glimlachte wederom moederlijk naar me en zei met een hoge stem dar we naar school moesten.

De dagen vergingen en net als haar donkere kleren en asbak, werd haar humeur grimmiger.

Met geknepen ogen keek ze om haar heen. In haar handen kneep ze de uitgedoofde sigaret plat.

Spreken was een zeldzaamheid en wanneer ze sprak was het altijd formeel met veel ‘’dank je wel’’ en ‘’het vergaat je goed’’.

Wat er in haar omging durfde ik niet te vragen.

De zachte herfstdagen vervielen een koude strenge winter. De asbak rookte als de haard, terwijl de ene sigaret na de andere werd uitgerookt aan de lippen van een nors gerimpelde voorhoofd, ik deed zo af en toe gehoorzamend mee.

De eens zo fijne stiltes waren ongemakkelijk en onwennig.

Maar ik vroeg toch niks.

Een paar weken later had ik opgemerkt dat haar vaste plek naast mij leeg was.

De gebruikelijke goede vriendin zijnde, liep ik richting haar huis en opende met gemak haar altijd openstaande deur; ze zat daar met een kop thee in de woonkamer en staarde gefronst uit het raam.

Haar handen waren verder leeg en ze rook fris.

Ik moest glimlachen.

Speels riep ik naar haar toe en we zaten stil tegen over elkaar terwijl ze kijkend door haar wimpers thee zette.

‘Bliss, bliss and heaven.’ citeerde ik mezelf voor.

Eenmaal boven zaten we tegen over elkaar en sprak ze eindelijk:

‘Je rookt niet meer?’ terwijl ze zichzelf omhulde in een grijze sluier.

Ik staarde naar haar besneden roomkleurige huid en verzuchtte: ‘’Nee.’’

Bedachtzaam vormde een rimpeling op haar blanke voorhoofd en het deed me zenuwachtig haperen naar lucht.

‘’Er zit een kinderlijke onschuld in, he?’’ bracht ik er zo zorgeloos mogelijk uit. Ik stond op, liep heen en weer en draaide op mijn hielen met ogen vol licht.

‘’Laatst zag ik een hart.’’ en ik legde suggestief mijn hand op mijn borst. ‘’Waarschijnlijk klaargelegd voor een donor, het werd kunstmatig in leven gehouden.’’

De rimpel vernauwde zich en met getuite rode mond bedekte ze zichzelf weer in een grauwe sluier van as.

Ik ging door: ‘’Ik hield mijn adem in en probeerde het ritme te volgen van de hartslag, het ging moeizaam, maar uiteindelijk lukte het.’’ een verdwaasde glimlach verscheen op mijn mond en ik verschoof de gekrulde zwart krul die voor mijn oog bungelde.

‘’Op dat moment merkte ik opeens een warm gevoel, die ik alleen kan associëren met moederlijke liefde, begrijp je?’’

Ze snoof. ‘’Moederlijke liefde met een orgaan.’’

‘’Ja.’’

Ze knikte instemmend en keek naar de lucht. Nog voordat ik haar weerwoord kon geven, nam ze een pakje uit haar zwarte mantel en reikte het aan.

En nog voor ik er met mijn volle verstand bij was, reikte ik mijn hand uit.

Niet vele dagen later was ze verdwenen.

Haar ouders hadden mij opgebeld en ik kwam zo snel mogelijk aan. De zoektocht duurde niet lang aangezien ik wist waar ik moest kijken.

Ik rende met snelle tred naar het bovenste gedeelte van het huis en zakte op de bovenste tree in elkaar met mijn hoofd tegen de muur en de ogen geworpen naar de hemel.

Vaag in de verte kwam mij een bekende rooklucht tegemoet.

De hemel was grijs, mijn tranen zwart en haar lichaam bleek.

Dwang tot bestaan.

Dwang tot bestaan.

Het was nooit aan ons de keuze geweest om geboren te zijn in de eerste plaats.

En dat voornamelijk in deze wereld, waarin de afwezigheid van God meer dan ooit merkbaar, voelbaar is.

Zowel in de morele zin, waarbij Gods wil de grondbeginselen bepaalt voor onze ethiek, als in de praktische zin van het woord, waarbij hij de eeuwige waarheid met zich mee zou moeten dragen om de mensheid tot consensus te laten komen, is God of afwezig of indifferent.

Dat brengt een bepaalde sfeer van leegte met zich mee, waarbij ik niet enkel alleen op mezelf moet steunen, maar daarbij ook nog eens niet de steun bij een hogere macht kan vinden.

Eenzaam en koud, verward en leeg worden we de wereld in geworpen tussen andere soortgenoten, die het pad des levens in zoverre bewandeld hebben dat ze denken te kunnen oordelen over ons recht van bestaan.

Met andere woorden, de mens acht zich in dermate hoog genoeg om voor God te spelen en uit de weinige beschikbare middelen leven te doen ontstaan.

Of dit besluit bewust of onbewust is genomen, het zet een brandmerk op het kind waar het nooit vanaf zal komen.

Immers in deze dat hij, eenmaal geboren, gedwongen is te leven om daarna oftewel verder te leven of er al geheel een eind aan te maken.

Hoe het ook zij, mocht het kind toch een eind willen maken aan zijn leven, dan is hij in dermate impotent om daar een keuze over te maken, voordat hij zichzelf zo heeft ontwikkeld dat hij weet wie hij is en wat hij betekent voor zowel zijn omgeving als voor zichzelf.

Tegen die tijd is er enkel slaafse dwang van zijn omgeving, waar hij voor neer dient te buigen door zijn onvermogen de wereld en zichzelf te kunnen begrijpen.

Daarnaast heeft hij, geworpen in de wereld, geen andere keus dan dit te doen, omdat hij volledig vrij is geboren.

Daarmee bedoel ik dat hij de mogelijkheid heeft om zichzelf te maken tot iets wat hij later wil zijn.

Het problematische hieraan is, is dat zijn vrijheid beperkt wordt in de eerste levensjaren omdat hij nooit het vermogen had om zijn omgeving a priori tot zich te nemen en daar een keuze over te maken.

Nee, in de eerste levensjaren wordt het kind op marxistische wijze ingevuld met informatie, indrukken en geluid, gevoelens en vormen, waarna hij later een geheel kan gaan vormen.

Inderdaad is de mens vrij geboren, misschien is hij wel iets te vrij geboren waardoor het zijn indrukken aan de ander kan opleggen.

Het paradoxale hieraan is dat het kind enerzijds niet de mogelijkheid heeft zichzelf in te vullen omdat hij de wereld in is geworpen en anderzijds het noodzakelijk is dat hij ingevuld wordt omdat hij anders zichzelf niet verder kan realiseren.

Problematisch gezien levert dit het probleem op dat de mens eenmaal de keuze gemaakt hebbend in zijn leven, nooit de keuze kan keren en dus ook de consequentie ervan tot zich moet nemen omdat hij juist gedoemd is zo vrij te zijn.

Vreemd genoeg draagt de mens ook de invulling van zijn omgeving, die hij in zijn eerste levensjaren heeft verworven met zich mee en de daarbij komende consequenties.

Daar ontstaat de dubbelzinnigheid.

Enerzijds dat zijn jeugd bepalend is voor zijn latere levensjaren en voor de beperking aan keuzes die hij voorgelegd krijgt.

Anderzijds als het kind niet ingevuld wordt, , zodra de invulling van deze vrijheid niet begint, zodra de keuzes niet worden gemaakt waarmee hij zijn eigen essentie bepaalt, is hij paradoxaal genoeg een slaaf aan zijn eigen bestaan.

Hij stopt met existeren (dat wat de mens bestempelt tot mens!) en hij reduceert zichzelf tot een object.

Niet alleen jegens zijn omgeving, maar het meest jegens zichzelf.

De mens gedefinieerd

Gedwongen te bestaan leeft een mens nooit in isolatie, maar altijd te midden van andere lotgenoten.

De mens gedefinieerd hebbend als een behoeftig dier, is het er altijd op uit om zijn onderbewuste driften tot hun recht te laten komen.

Hierbij is het vaak niet bewust van zijn driften, totdat het in het bewustzijn vertaald wordt zodat het doel makkelijker behaald kan worden, niet door dierlijk instinctieve reflecties, maar door redelijk nadenken.

Tot deze behoeftes behoren de meest basale, zoals hongerdrift en seksuele ladingen dat tot hun climax moeten komen, zodat de mens weer terugkeert in een toestand van rust.

Wat de mens niet tot dier kan laten worden is het aspect dat zij door hun zelfbewustzijn een bepaalde weg kunnen afleggen om deze gedeelde driften tot ontlading te laten komen.

Dit creëert de persoonlijkheid.

Doorgaand op het zelfbewustzijn; het zelfbewustzijn is datgene wat de mens in staat stelt om zichzelf te verhouden tot zichzelf en zijn omgeving.

Sartre duidt dit aan met être-pour-soi, wat inhoudt dat de mens een zelf-creërende subject is dat zijn eigen essentie maakt door te streven naar het être-en-soi.

Het être-en-soi is datgene wat helemaal met zichzelf samenvalt, dat houdt in dat je jezelf niet meer creëert, maar zoals een God al volledig bent.

Het tegenstrijdende hieraan is dat je als mens nooit dit stadium kan bereiken omdat je gedoemd bent hierin te falen.

Deze wisselwerking vormt de speelruimte waarin de mens een subject is te midden van vele andere objecten die hij gebruikt om zichzelf te creeëren.

Er zit geen happy ending aan elk falen. De happy ending zit hierin dat je niet meer kan dan leven, punt.

Daar zit het hele leven in besloten. Namelijk dit, dat je alleen maar kan leven met zowel de goede als de slechte momenten.

Er komt geen daarna meer, er zit geen bedoeling in, omdat die bedoeling nooit in de wereld lag.

De objectieve buitenwereld functioneert enkel en alleen volgens de natuurwetten waaraan we ons niet kunnen onttrekken, het kent geen morele waardes, noch gedragsregels.  

Dit houdt in dat elke vorm van goed, slecht, mooi, lelijk of elke andere abstract begrip dat we aan de werkelijkheid toepassen enkel iets is wat binnen in onze hoofd bestaat, in onze wereld.

Voorwoord- Uitleg

Dit abstracte verhaal representeert de gewaarwording.

Het was nooit aan ons de keus geweest om in de wereld te zijn geworpen. Dat ik niet alleen een subject ben, maar dat iedereen een subject is, hoewel deze functie nooit zichtbaar tot zijn recht komt.

Zo meende ik eerst dat ik de mens zelf verafschuwde vanwege zijn objectivisering van de zelf.

Vervolgens stemde ik hiermee in en ging ik mezelf proberen objectiviseren, wat in hield dat je weigert om je eigen leven in te vullen, maar dat je jezelf bloot legt voor de wereld om te doen met je wat ze willen. Door daarbij passief te zijn in je existentie in plaats van actief en zelfbewust van elke handeling de consequenties te aanvaarden.

Oftewel stoppen met mens zijn.

Hoe hard ik toentertijd om te kunnen krioelen tussen de anderen, mijn poten waren enkel armen die konden grijpen naar een pen om de frustratie weg te schrijven.

Poëtisch braaksel noem ik dit ook wel.

Ja, ik merkte dat ik gek, gestoord, krankzinnig was, maar dat veranderde weinig aan hoe de realiteit op zichzelf was.

Alcohol kon deze fase verdrinken, maar het veranderde nog steeds weinig aan de realiteit.

Want zodra het eerste omhulsel gekraakt was (dacht je) van je medemens, wist je bij god niet welk van de twee lichamen de persoon was die zichzelf in de wereld positioneerde.

Sterker nog, weet de medemens zelf wel welk van de twee hij is of zijn ze allebei twee kanten van een mes waarmee ze in hun vleselijk bestaan snijden?

Nee het leven is niet lijden door andere mensen.

Het was lijden door de schijn van andere mensen, die zich bewogen van het mens zijn naar het dier-zijn, waarbij ze zekerheid verwierven over hun bestaan, maar steeds minder mens werden met deze dodelijk beslissing.

Had Nietzsche ooit gezegd dat God dood was, dat wij Hem hebben gedood, dan kan ik nu mededelen dat die kruistocht nooit is opgehouden, maar enkel is opgeschoven naar het uitmoorden van de mens.

De mens is stervende en dat hebben wij gedaan.

En de vraag over het nog te redden is nog maar de vraag, omdat ik me afvraag of we ooit mens waren geweest.

Het doorbreken van de pantsers zegt weinig over de echtheid van de binnenkant, waarbij de binnenkant twee kanten van dezelfde munt kunnen zijn.

En zoals ik, hebben velen onzekerheden in het leven, die ze verbergen met deze dubbelzinnigheid.

Wie ben ik echt? Wat wil ik eigenlijk? Ben ik momenteel niet gewoon een marionet die, zodra het losgeknipt wordt van de poppenspeler, uit pure wanhoop en ongemakkelijkheid zal proberen om de touwen aan elkaar vast te knopen? Wil ik keuzes maken en vrij zijn of wil ik in de zogenaamde structuur leven die ik tot vanzelfsprekend heb gemaakt, maar die wel mij een begin en eindpunt geeft in het leven?

Voor mij lijken de pantsers van de insectenlichamen waarin we onszelf opsluiten af te vallen.

Er is geen objectieve houvast, enkel de illusie van structuur in wat in onze categoriserende ogen lijkt op structuur.

Dit creëert wat ik aanduidt met het begrip neo-solipsisme. Dit is een stroming dat aansluit bij het filosofisch scepticisme, dat je nergens helemaal zeker over kan zijn.

Dit komt voort uit het idee dat niemand in de objectieve wereld leeft, maar in zijn eigen geest.

De objectieve wereld treedt door het subjectief filtertje heen en construeert hem op deze wijze. Dit toont aan dat de mens alles wat hij uit zijn omgeving haalt om zichzelf te construeren nooit waarneemt als Ding an sich, maar altijd als een Ding für sich.

Ieders leven is op die wijze geconstrueerd op indrukken, schijnen van de werkelijkheid.

Deze verschijnen zullen ook nooit en te nimmer zijn geest verlaten, maar in de bewegingsruimte van zijn vrijheid de invulling vormen voor de latere keuzes die hij zal maken in het leven.

Op die wijze leeft hij nooit in de wereld, maar altijd in zichzelf. In zijn eigen wereld.

Losse Gedachtes #1

In het leven is er niks wat enger en meer intimiderend is dan jezelf de wereld in te werpen en te kijken wat de reacties zullen zijn op jouw positie.

Niet alleen brengt het heel veel onzekerheid met zich mee, maar de dood die als een geduldige vriend op je wacht, doet mij des te meer realiseren hoe weinig tijd ik heb om mezelf te realiseren.

Daarnaast word ik diep ongelukkig van de tijdsnood, die mij dwingt tot handelen en daarentegen de omgeving die je maar in bepaalde richtingen duwt, de illusie gevend dat je enige mate van vrijheid bezit.

Kafka heeft ooit het volgende gezegd: ‘’I have the true feeling of myself when I am unbearably happy unhappy.’’

Waarin begrip voor de omgeving uitmondde in diepe droefenis wegens bedrukking en machteloosheid, maar daarnaast de noodzaak van de wisselwerking waarbij je je eigen vrijheid moet invullen en deze machteloosheid ter hand moet nemen.

Dacht ik eens de begripvolle zuster te zijn uit zijn Metamorfose, was ik eigenlijk het ongedierte zelve te midden van andere ongedierte, die of niet bewustzijn van hun insect-zijn of het wensen te negeren.

Ze krioelen en naderen mij, wanneer ze kwijlend langs en over elkaar heen kruipen.

Wanneer hun takvormige armen verstrengeld raken in elkaar om een paringsdans of iets in die trant voor te stellen, kauw ik op mijn eigen armen, niet in staat om ook maar de illusie op te kunnen wekken mijn lichaamstemperatuur aan de ander aan te passen.

Zo ook zit ik opgesloten in mijn insectenpantser van diep ongeluk.

Nu en dan steek ik mijn hoofd naar buiten, maar de geur van de over elkaar wrijvende schilden branden mij in de neus.

Durf ik toch mijn intrede te doen in hun insectenlegioen, dan is hun eigen gedaante diep verborgen.

Onlangs was er echter sprake van een gesprek, die, zo dierlijk als ik toen was, werd uitgelokt met snoep en verwennerij.

En naarmate onze kelen niet enkel gezoem en gepiep lieten horen, maar menselijk geluid, zo scheen het dat ik een glimp van menselijkheid had gezien in de ander.

Zowaar lukte het mij om kilo’s lichter te worden, na uit het verduvelde insectenpak gestapt te zijn.

Mijn onwennige keel deed pijn door de frisse buitenlucht die nieuw leven in mij blies.

Met nieuwe ogen keek ik de wereld tegemoet en ik voelde de warmte van andermans blik door mijn schedel dringen en opvlammen in het binnenste van mijn breinmassa.

Het eerste wat ik uit kon brengen was: ‘’La vie, c’est pas souffrir.’’

Mijn zintuigen dwaalden meteen af naar de koude pantsers die zich een weg baanden om en door elkaar heen.

En zo werd de vlam in mij des te groter om de pantsers te doen verbrijzelen.

En zo deed ik dat ook.

Ze kraspten heerlijk open als knarsende herfstbladeren op een koude oktoberdag.

En op dat moment knapte er ook iets in mij.

De dubbelzinnigheid van het bestaan werd me opeens duidelijk en met elk gebroken insectenhuid werd de dubbelzinnigheid groter en scherper dan ooit.

Er was op dit moment niks moeilijker dan door iemand heen te kijken en te begrijpen dat ook zij zoals jij in massale groepen de wereld in waren geworpen, gedwongen om te leven.

‘’In elk mens heeft ooit een levenskunstenaar gezeten,’’ gonsde er door mijn hoofd,

maar zonder het zelf te weten beschermde ze zichzelf voor henzelf.’’ maakte ik de zin hardop af.

Gebroken en in diggelen was men naakt.

De ogen werden afgewend en ze beschermden met hun handen de roosgekleurde gezichtsuitdrukkingen.

De mens is volwassen geworden.

Parodie Sociaal-Realisme op Gorki

De leerling

Door: De Bittere

Gebukt onder misère met zijn ogen geworpen op de grijze hemel sjokt onze held richting huis om dezelfde maaltijd te nuttigen als de afgelopen drie dagen. 

De spieren stijf van slaaptekort en de vingers vies van de as en het roet sluit hij dicht tegen de groep somber kijkende leerlingen aan. Hun schouders hangen omlaag, diep in de kragen verscholen en met zware tred verzetten ze de ene voet na de andere hierbij een diep spoor achterlatend in de grijze natte sneeuw.

De school braakt met veel stoom de leerlingen uit, die na hun machinale functie vervuld te hebben terugkeren om de volgende dagen deze functie opnieuw te vervullen. 

Geïrriteerd en minachtend gebrom is te horen te midden van de leerlingen, nadat ze hun hoofden wegdraaien van de laatste bel, die scherp te horen is als indicatie van hun tijdelijke vrijheid.

De dag is voorbij en de zon gaat langzamerhand onder en terwijl dit gebeurt verandert het geïrriteerde gebrom in warm geroezemoes.

De schoolbanken hebben de energie van onze scholieren weggezogen en met bezwete voorhoofden tonen ze blijmoedig en hongerig elkaar hun glimmende tanden druipend van het kwijl. Het avondmaal kan genuttigd worden.

Na vele jaren intensieve arbeid, hebben de meesten scholieren er vrede mee gesloten dat er geen ontkomen aan de zware onderdrukking van de docenten is en dat elke stap die ze nemen om de dag tot een eind te brengen, een stap dichter bij het graf is.

Op enkele dagen echter, wordt de met Axe volgespoten mannenkleding vervangen door een net pak en krijgen de vrouwelijke scholieren de gelegenheid om hun haar los en charmant krullend te dragen.

De jaren in de schoolbanken hebben onze held beroofd van zijn eetlust en zin tot drank, maar wanneer die lust eenmaal werd aangewakkerd door de soms gunstig gezinde docenten, dan konden de scholieren de door woede brandende magen blussen met alcohol op eindfeesten.

Andere dagen, buiten de school om spreken de leerlingen op serieuze toon met elkaar. Nooit afwijkend van de cijfers en datgene wat zich het meest prominent manifesteert in hun bestaan: de fysieke inspanning die dag in dag uit geleverd moet worden aan de grootbuikige schooleigenaren.

Zelden doorbreekt een glimlach hun monotone manier van spreken. En wanneer dit gebeurt, is het de agressie die zich thuis afspeelt tegen de jongere broer of zus dan wel de ouders die het wagen te vragen hoe hun dag was.

En deze levenswijze volgt de volgende generatie als een schaduw achterna, onlosmakelijk verbonden met henzelf.

En na zo vijfenzestig jaar geleefd te hebben, sterft men de gelukkige scholierendood.

Zo ook zou onze held geleefd hebben, als trouwste werker van de school.

Hij is het knapst, het sterkt en het meest intelligent. Desondanks in zichzelf gekeerd en respectloos tegenover elk gezag. 

Zo gebeurt het op een dag dat hij toevalligerwijs een humeurige medescholiere tegenkomt die een snauwende opmerking maakt betreffende zijn kledingdracht.

Scherp en oneerbiedig als hij is, bijt hij deze nors kijkende dame van zich af, maar waarvan hij zich niet los weet te wrikken. is het idee van de onderdrukking dat hem is aangepraat.

Zie je, vroeg hij zo zichzelf, het is niet alleen ik die zo gekleed is en gebukt gaat onder het regime van de school. Het is het ook de medescholiere zelve die haar frustratie uit door haar tekort aan voldoening, aangezien iedereen en allen hetzelfde is gekleed. In de Abercrombie en Fitch mode.

En zo valt hem de ene nors kijkende scholier op na de ander, de scholieren die als een groep wolven klaar zijn om het gezag omver te werpen.

Onze held weet vanaf dit moment wat hem te doen staat.
Hij zal  zich ontrukken aan de schaduw die hem als achttien jaar lang volgt. Deze keer zal hij de school tonen wat het betekent om gezamenlijk het goud te onttrekken van de leraren en als een gezamenlijk genootschap erboven op te zitten.

Zo is er een vuur in hem aangewakkerd, waarna hij zich een weg baant door de dikke pak sneeuw en met gestrekte armen tot de grijze hemel roept:

‘Kameraden. . .’ hij is nog maar net begonnen met zijn zin of de medescholieren pakken hun mobiele telefoons om het spektakel te filmen.

De moed zakte hem in de schoenen en hij laat zijn schouders zuchtend omlaag hangen, diep in de kraag verscholen en met zware tred verzet hij zijn ene voet na de andere, hierbij een diep spoor achterlatend in de grijze natte sneeuw.