Random Contemplations

What does it mean to be one? One, means to be undivided, to not have something before and after you, to be united in its completeness. It's one and therefore complete, because it cannot be divided into smaller. Something that is one can only be perceived from different angles, but that does not imply that those angles have separate and therefore divided ways of existence. 
What is suffering? Is suffering not getting what you want? Is it constantly having an absence of pleasure or the lack of misery. Something in that direction, yes. 
Can you use extreme suffering to cease your division. Is suffering the way to become one with whatever it is in this world in a metaphysical sense, that seems to be the underlying principles as to why things exist? 
Maybe yes. At least, from my attempt to understand the way of becoming free through a form of self-destructing manner. 
It appears that there is in the first place a form of indifference from the universe towards us. The world independent from us bases itself on the principles of either efficiency (evolutionary theory of reproduction) or indifference (lack of absolute morality/meaning etc.)
Standing in an open field, screaming at the sky for causing the difficulties you face in life, is an absurd scenario, yet interesting to investigate further. 
What is it that moves us to become angry at the world in the first place? A self-proclaimed sense of justice, that has not been met by the world? Famine, war and lack of equality, where there should be? And then anger towards the world and the universe for the injustice it lets happening?
I find that thought quite fascinating and amusing. It seems to be the root of morality, the seed of faith. To see injustice, where there should be none. To see the gateways open towards hypocrisy, misery and greed, when there should be none of that. There is a call for something. Something eternally true and one. 
It has to be there, yet if it’s not, maybe it’s us who’s not obeying its principles. Maybe there is something good out there, a higher form of justice, that we’re not noble enough to participate in. 
What seems to be the logical implication? That we are rotten creatures, who are soiling our paths towards nirvana? 
‘’Let us become free from these earthly chains by suffering. By becoming comfortably numb in our suffering, to be completely free from suffering. Only then, will we have transcended our earthly desires. Only then will we too be undivided and one.’’
I cannot recall which thinker it was, but I have to think of a saying he once quoted, that seems to reflect the human condition in these types of thoughts. 
‘’We naturally move away from chaos, towards that which is rational and in balance. Therefore, we have instinctive love for that which is rational and in balance.’’ Not meaning that humans have the same definition of rationality and balance, but that everyone shares the common instinct of wanting to be organized in a certain. To have himself and his life composed according to the symphony he wants to play to the world. 
I wonder what the drive is of wanting to be at peace with yourself and the universe. It at least carries the assumption that there is a possibility to connect mutually to the universe, meaning it has some form of existence or intellect that is adequate to that of a human. But besides that, even if the universe doesn’t respond or is indifferent to our existence, does that mean it’s impossible to connect to it?
I’ve experienced people who have failed to connect. It results in nihilism. A type of escapism. It’s screaming at the universe the first time to connect to it and when it fails, a second time to show your anger. If the universe is indifferent, then those who live their lives locked away at home in anger against the universe, are hilarious. What was there to expect? Do they not see that it doesn’t matter whether you get angry at it or not, it will continue ignoring you?
The second alternative is those who try to connect and think they’ve managed to do so. Are they running away from life? Do they dedicate themselves to a silent force, with the illusion of a connection being there? Is not like watching your own reflection in the see and then falling in love with who’s looking back? Adding something to the universe that’s not there, while it remains cold and indifferent? That too seems to be a type of escapism. 
And then there’s accepting that perhaps talking to the sky will give you cold silence back. Does that cease are drive towards wanting to be want? Liberating ourselves and being at an undivided peace?
Perhaps there’s an alternative that can be found. An alternative in which you reverse the roles. In which nor complete atheism, nor complete deism are the correct answer. In which you stop having a dialogue from your perspective and instead let the universe become a talking mirror. Staring into it, letting it give you the impressions it does, showing its perfect indifference when you are staring into the sunset, looking at the rotations the world makes, and experiencing how indifferent it is to your bad mood. Looking at the flowers and animals who seem to be endlessly reproducing, independently from what you think of it. 
Instead perhaps, that might cause a spark in which we should stop talking to the universe or about the universe and instead accept its stoic behavior. Its indifference is an open playing field in which we can create. Nothing has to be, many things can be. And then ask ourselves from the standpoint of the universe, what is it then that we are actually doing? And what does it mean to us? Instead of, what does it mean to the universe and therefore, ourselves? It keeps existing, it keeps carrying on and rotating. In its perfect nature, it keeps being. It's one, undivided in its existence and its indifference.
In the silence of mere impressions, perhaps eternity can be found.

Reflectie op Feminisme in het Midden-Oosten

Zoals wij weten is vrouwenonderdrukking een groot probleem in het Midden Oosten. Reacties daarop vanuit het Westerse ideaal van gelijkheid zijn echter niet afdoende om de problemen aldaar op te lossen. Dat heeft te maken met de aard en oorsprong van die onderdrukking. Ik zal dat duidelijk proberen te maken aan de hand van de situatie in Afghanistan, waar dit probleem het sterkste speelt. Ik zal beginnen door te schetsen welke ontwikkeling het Westen heeft doorgemaakt ten aanzien van de positie van de vrouw. . Vervolgens wil ik van daaruit tonen welke misvattingen bestaan  omtrent de mogelijkheid van  een feministische revolutie in , in dit geval, Afghanistan. Het doel is om te illustreren dat er meer aandacht besteed moet worden aan historisch relativisme om zo tot beter resultaat  te komen ten aanzien van vrouwenrechten op globaal niveau.

Het feministisch model van gelijkheid waar wij nu bekend mee zijn is  geworteld in de geschiedenis  van de Westerse beschaving. De eerste prominente verschijnselen ervan kunnen gezien worden tijdens de Industriële Revolutie. Gedurende deze tijd waren vrouwen immers bezig met het behalen van hun stemrecht. Het  sociale bewustzijn was namelijk veranderd onder invloed van  de democratisering van de maatschappij.  

Het  streven naar gelijkheid is iets wat zich manifesteerde in de Verlichting met name dankzij de Franse Revolutie, waar gelijkheid een van de drie idealen is waar men voor streed. Dit zette zich voort in de Industriële Revolutie, waar vrouwen zichzelf moesten inzetten in de fabrieken om te kunnen bijdragen aan het inkomen. De feministen die daaruit  voortkwamen waren vrouwen uit de middenklasse, die geen keus hadden, behalve te werken om te ontsnappen aan de heersende armoede. De Industriële Revolutie is zo belangrijk in de geschiedenis, omdat de mentaliteit rondom de seksen ter discussie werd gesteld. De wisseling die daar optreed komt voort vanuit het besef dat vrouwen veel van dezelfde capaciteiten bezaten als mannen, omdat de sociale situatie ze ertoe dwong om zich in bepaalde opzichten als ‘’De Man’’ te gedragen. Vrouwen die inderdaad hetzelfde werk konden verrichten als mannen waren bewijs genoeg om ervan uit te gaan dat de discriminatie op basis van geslacht puur onzin was. Niet alleen in het arbeidersleven overigens, maar ook de opkomende democratisering toonde aan dat vrouwen ook op psychologisch niveau weinig verschilden van mannen.

In de Twintigste Eeuw werd dit beeld van gelijkheid verder ontwikkeld totdat het in de jaren 60 weer een golf veroorzaakte middels de invloed die de existentialisten uitoefenden op West-Europa. De hoofdfiguur hierin was Simone de Beauvoir, die in haar ‘De Tweede Sexe’ pleitte voor de gelijkheid van vrouwen. Het hoofdthema was dat de klassieke rol van de vrouw berust op dogmatiek. Het ligt niet in de essentie van een vrouw besloten om zich op een bepaalde manier te gedragen. Dit is volgens haar door de eeuwen heen een misvatting geweest, wat nergens op gebaseerd is. In elk hoofdstuk valt ze een dogma aan en verklaart ten slotte dat vrouwen tot vrouw gemaakt zijn en niet als vrouw zijn geboren.

De ontwikkeling omtrent feminisme heeft in de hedendaagse cultuur ertoe geleid dat het merendeel van de feministen nog steeds het Beauvoiriaanse principe aanhangt. Namelijk dat veel van de eigenschappen die traditioneel als ‘’vrouwelijk’’ worden gezien in wezen onzinnig zijn.

Deze filosofie van het feminisme is niet zomaar ontstaan, maar komt voort uit een lange complexe geschiedenis, waarin de vrouw constant in een strijd tegen zichzelf en de maatschappij was. Ik vat de geschiedenis even kort samen om aan te tonen welke dialectiek zich afspeelde voordat we bij De Beauvoir’s gelijkheidsideaal konden uitkomen.

Het is overigens belangrijk om in je achterhoofd te houden dat wanneer je de Westerse filosofie benadert, je altijd te maken heb met een gevolgen van het christelijke denken. Dit is cruciaal, omdat de christelijke achtergrond van de filosofie iets is wat als een rode draad telkens terugkeert in het Westerse denken. Westerse filosofie staat altijd in verhouding tot Christendom, of het nu samenkomt met het christelijke denken of het zich ervan afzet, het is belangrijk om te weten dat al het denken dat volgt op de opkomst van het Christendom, bestaat in verhouding tot het christelijke denken.

De eerste bewegingen van het feminisme in het westen zijn moeilijk exact te markeren, omdat de geschiedenis altijd mooi in hokjes aan ons gepresenteerd wordt, terwijl dit in feite interpretatie is dat pas achteraf plaatsvindt. De werkelijkheid zelf is chaotisch, meerdere visies komen samen en je kan niet een groep complexe individuen tot een tijdsgeest samenpersen, omdat je ze dan tekort schiet met betrekking tot hun denken. Dit moet je in beschouwing nemen, wanneer je een methode van denken wilt toepassen op een andere maatschappij. De complexiteit waarmee de geschiedenis zich voltrekt is niet iets waar wij grip op hebben, de interpretatie wel. Deze interpretatie is geen reële weergave van de werkelijkheid echter, maar eentje die we kunnen gebruiken om grip te krijgen op de werkelijkheid. Neem je dit niet mee in je beschouwing, dan ben je naïef in je denken, omdat je dan als moderne feminist meent dat je de stappen die door geschiedenis heen zijn gemaakt in het Westen‘’enkel’’ hoeft over de dragen naar het Oosten en dat op mechanische wijze de modernisering zich vanzelf voltrekt.

Verder is het noodzakelijk te weten dat omdat het Westerse denken zich verhoudt tot het christelijke denken, er veel nadruk ligt op transcendentie. Vanaf Plato, die zaden plantte die later zich zouden ontpoppen tot het christendom tot aan de existentialisten, lag de nadruk altijd op het idee dat je jezelf moest overstijgen.

In de Plato’s filosofie, waarin de Ideeënwereld centraal staat is dit concept van transcendentie letterlijk genomen, waarbij je jezelf los moet koppelen van het aardse naar het hogere, het pure denken, wat losstaat van de lagere werkelijkheid.

Aristoteles zet dit voort door te zeggen dat de mens per definitie zijn essentie in het denken terugvindt. ‘’Animal rationale’’, noemt hij het. Een denkend dier. Het denken is hoger en onderscheidt ons van de rest van de dieren; het is onze natuur en we behoren dit vermogen te gebruiken.

In de Middeleeuwse filosofie draait het voornamelijk in het zoeken naar verklaringen voor de verhoudingen tussen mens en God, totdat in de Renaissance men weer teruggrijpt naar het klassieke denken.

De mens is dan wel meer gericht op het leven hier en nu op aarde, maar de filosofen die daaruit voortkomen zijn nog steeds filosofen die zich bezighouden met het systematiseren van de werkelijkheid. Denk aan Descartes en Kant, die doordat ze geloven in het systematiseren van de werkelijkheid, er een bepaalde mate van perfectie aan toeschrijven, waar wij als rationeel wezen toegang toe hebben.

Zelfs de breuk met de Verlichting richting de Romantiek draagt nog steeds het aspect van jezelf transcenderen. Een goed voorbeeld hiervan is de filosofie van Nietzsche, die pleit voor de Übermensch of Kierkegaard, die de drie levenshoudingen onderscheidt, waar je als mens doorheen moet.

Al met al is er altijd een bepaald streefdoel dat behaald dient te worden, wat niet in ons ligt, door een soort innerlijke ontvouwing naar iets buiten ons op weg is. Het is die constante duw van de vorige these naar de antithese, waarbij je tevreden bent met de synthese totdat je weer in rebellie komt tegen de tijdsgeest. Die beweging is de geschiedenis van de Westerse filosofie. Het Westerse denken is jezelf afzetten van een tijdsgeest naar de volgende in een constante rebellie tegen jezelf middels je omgeving. Hieruit vormt de individu; in de strijd tegen het zelf vormt zich het zelf keer op keer in een andere gedaante.

Kan je dit soort achtergrondinformatie negeren en zomaar je gang gaan en de highlights van een geschiedenis toepassen op een totaal andere cultuur, die een totaal andere ontwikkeling doormaakt met een totaal andere tijdsgeest?

Nee. Dat is naïef en kortzichtig. Je kunt niet de conclusies van de Westerse opvattingen rondom het feminisme nemen en dat op een cultuur plakken die totaal de mentale voorbereiding mist om die opvatting van het feminisme te accepteren. Als we naar het feminisme van het Westen kijken, met die kennis in je achterhoofd, dan zal je ook inzien dat de Westerse ideeën rondom het vrouwbeeld zijn ontstaan uit die constante drijf tegen de tijdsgeest, richting iets buiten het zelf, op een hoger niveau.

Ik neem dan de Renaissance als voorbeeld, waarin vrouwen in de kunst opeens een nieuwe positie kregen. Vrouwen werden bloot afgebeeld, naar het model van de Romeins-Griekse cultuur. Deze beweging is zo uitermate cruciaal, omdat het toont hoe de vrouwbeeld van een Middeleeuwse gesluierde maatschappij, naar een meer aardse opvatting ging.

De Maria werd vervangen door de Venus. De vrouw werd bloot afgebeeld, met als achterliggende idee dat ze mooi was, dat ze begeerlijk was. In de huidige maatschappij kan men dit als objectificatie opvatten, maar daarvoor moet proberen om uit de eigen tijdsgeest te stappen en eventjes de overgang tussen die twee periodes op zichzelf te analyseren. De vrouw werd omarmd voor het vrouw-zijn, ze werd vleselijk, ze werd iets wat getoond moest worden, iets wat noodzakelijk was voor het leven op aarde.

Deze fase heeft nog steeds niet plaatsgevonden in het Midden-Oosten en dan spreek ikzelf over Afghanistan, omdat ik daar het meest bekend mee ben. Het is nog steeds schande het vrouw-zijn te omarmen, laat staan jezelf tegen de traditionele beeld van ‘’de Vrouw’’ af te zetten zoals de Beauvoir en haar volgelingen doen om vervolgens gelijkheid te eisen.

De Afghaanse cultuur kampt met een ander probleem rondom het feminisme en moet ook totaal anders benaderd worden. Gezien de geschiedenis van Afghanistan is het ook onzinnig om de Westerse opvatting van het feminisme toe te passen, omdat de onderdrukking die daar plaatsvindt juist ten dele datgene is waar De Beauvoir en de hedendaagse feministen voor pleiten.

De vrouwen worden daar juist ontdaan van de traditioneel vrouwelijke eigenschappen, zoals schoonheid, zachtheid, compassie, geduld, begrip en verdraagzaamheid om er een paar te noemen. Ook zijn de sociaal-culturele problemen die voortkomen in Afghanistan gestoeld op andere oorzaken. Afghanistan heeft geen Verlichting doorgemaakt en het gelijkheidsideaal dat kort aanwezig was tijdens de inval van de Sovjet-Unie is al snel vergeten met de komst van de islamitische regering.

Het onteigenen van de vrouwelijkheid heeft geen positieve werking overigens, omdat daarmee de vrouw nog meer misvormd gemaakt wordt dan het is.

Noch man, noch vrouw, leeft het daar als iets wat geen van beide is. Te misvormd om man te zijn, maar wel met het verlangen en Hij te worden. Ontrukt van het vrouw zijn, waardoor daarin ook geen ontplooiing mogelijk is. Onzijdig wellicht.

Erger nog, die eigenschappen, die als vrouwelijk gezien worden, raken verloren door de sociale omstandigheden of worden onderdrukt door de omgeving.

Gesluierd, de haren in een rommelige knot, kleren die alles bedekken zorgen ervoor dat alles wat ook maar een beetje duidt op de anatomie van de vrouw non-existent worden.

Gemutileerd in hun vrouwelijkheid kunnen de vrouwen alleen nog maar streven zichzelf te vermannelijken. Vanaf het moment dat ze geboren zijn, zijn ze enkel een object van de maatschappij en hun families, die schande kunnen brengen, wanneer ze ook iets van hun vrouwelijke kant laten zien. Dat wil zeggen bijvoorbeeld het verlangen naar seks, het verlangen naar mooier zijn, het verlangen bemind te worden, het verlangen je emoties te uiten, het verlangen vrij rond te lopen. Met andere woorden, het verlangen om jezelf in de wereld te kunnen zetten met de intentie je eigen je individualisme te tonen. Met vermannelijken bedoel ik niet in de zin dat de vrouwen ook tot mannen gemaakt worden, maar dat mannen dermate hoog in aanzien staan dat er bij vrouwen het verlangen gewekt worden om mannelijk te willen zijn; een afschuw richting alles wat vrouwelijk is. Zondig, vies, laag, nutteloos, waardeloos is vrouw zijn. Vrouwen kunnen of zichzelf haten voor het feit dat ze als vrouw zijn geboren, of de patriarchen haten voor wat ze in de maatschappij teweegbrengen. Het laatste is het lastigst, omdat je van jongs af aan al in de opvoeding een beweging wordt gemaakt richting bewondering voor het mannelijke. Zij zijn immers degene die werken, die hun ouders zullen opvangen, die vrij over straat kunnen (vergeet niet dat we met een islamitisch land te maken hebben), ze kunnen weinig doen wat onterend is voor de familie, ze kosten minder geld en ze leveren meer op.

De eerste reactie die gegeven wordt zodra men te horen krijgt dat er een meisje is geboren is zuchten. Wat zegt dat wat wel niet over hun maatschappij?

‘’De vrouw wordt opgesloten in de keuken en vervolgens verweten dat haar horizon gelimiteerd is. Haar vleugels worden eraf geknipt en men veracht haar dat ze niet kan vliegen.’’

-Simone de Beauvoir, De Tweede Sekse

Met vrouwelijk bedoel ik overigens vrouwelijk zoals in de klassieke traditie. Zoals terug te vinden is in Perzische poëzie en het postmodernisme, waar vrouwelijke dichters zoals Forough Farokhzad pleitten voor de uiting van het vrouw zijn. Vrouwen en mannen werden als ongelijk gezien, maar daar zat geen schaamte in, omdat beide seksen in hun individualisme compleet waren in zichzelf, onafhankelijk van de ander. Vrouw zijn staat voor vruchtbaarheid, zachtheid, schoonheid, emoties, natuur, ontvangend en verdraagzaam.

Het idee dat vrouwen en mannen gelijk moeten zijn in de ogen van de wet is zelfevident en daar pleit ik volledig voor, maar het probleem is juist dat in Afghanistan de vrouwen gedwongen worden te transcenderen de ander te zijn met als achterliggende gedachte dat hun vrouwelijkheid iets is om je voor te schamen.

Er wordt gezegd dat in andere landen zoals Iran en Egypte het feminisme ontwikkelend is, in Saudi-Arabië mogen vrouwen autorijden bijvoorbeeld. Dit is mooi, maar niet representatief. De reden hiertoe is dat dat de discriminatie onderling gaande in die landen gesmoord wordt doordat mensen een iets grotere gevoel van eenheid ervaren dan in Afghanistan. Ook taal en religie spelen een rol, want het is in bijvoorbeeld Egypte makkelijker  voor vrouwen om grotere saamhorigheid te ervaren. Dit mist in Afghanistan. De vrouwen in Afghanistan zijn een bijvoeglijk naamwoord.

Bijvoeglijk aan hun man, aan hun familie, hun taal, hun religie, hun cultuur, hun omgeving. Pas wanneer het idee van individualisme naar voren komt is het mogelijk om die gezamenlijk met andere individuen een groepsverband te beginnen tegen vrouwenonderdrukking.

Door deze genoemde problemen is het nu beter te begrijpen waarom de vrouwen daar zoveel moeite hebben om zichzelf te ontrukken aan de onderdrukking in de eerste plaats.

Het idee dat de vrouwen op Beauvoiriaanse manier naar gelijkheid moeten streven is absurd.

De Beauvoir heeft haar feministische principes geïntroduceerd aan de maatschappij van haar tijdsgeest. Ik heb net met mijn beschrijving van de geschiedenis aangetoond dat bepaalde idealen niet zomaar uit de lucht komen vallen, maar dat ze de som vormen van een reeks van ontwikkelingen die voor onze geboorte de weg hebben vrijgemaakt om deze opvattingen te kunnen hebben. De wereld van De Beauvoir was er mentaal beter op voorbereid. Gelijkheid was al iets wat sinds de Franse Revoluties zijn intrede had gedaan. Het was bijna onvermijdelijk dat na de industrialisatie van West-Europa en na het verwerven van stemrecht voor de vrouw, op een gegeven moment een filosofie moest komen die volledige gelijkheid eiste.

Wat het Westerse feminisme echter wil is dit zomaar spontaan op het Oosten toepassen. Daar komt het wel uit de lucht vallen, omdat die mentale voorbereiding er nooit is geweest. Het forceren heeft geen zin, omdat je geen overeenstemming bereikt. Niet in de zin dat je gelijk wordt gegeven, maar dat überhaupt de ander begrijpt waar je het over hebt.

Zonder die mentale voorbereiding die de geschiedenis ons heeft gegeven, heeft het geen zin om ook maar een poging naar volledige gelijkheid te maken, omdat niemand begrijpt waar je het over hebt.

Dit is de belangrijkste reden waarom het Westerse model van het feminisme niet toegepast kan worden in Afghanistan. De vrouw moet  eerst nog uit de Middeleeuwen gehaald worden richting de Verlichting om in  eerste instantie niet het vrouw zijn op zich als zondig te zien, maar om überhaupt haar menselijkheid te omarmen.

Wat kan de maatschappij in Afghanistan doen om dit probleem op te lossen? Allereerst ben ik van mening dathet niet enkel de schuld is van de maatschappij, maar ook ten delen aan de vrouwen zelf te wijten is. Het is weliswaar niet hun schuld dat ze in een bepaalde maatschappij opgroeien, maar waar ik ze wel van beschuldig is dat ze geen respect hebben voor zichzelf als mens, want dat is niet iets wat je van buitenaf opgelegd kan krijgen. Het feit dat de vrouwen geen besef hebben van eigen verantwoordelijkheid is geen absurditeit, wanneer je je leven lang gedragen wordt door je omgeving. Echter, die verantwoordelijkheid behoort erkend te worden om volwaardig mens te zijn. Om uit die eeuwige kinderlijke mentaliteit te treden, waarin je omgeving je ontwikkeling bepaalt. Dat besef wat in de Industriële Revolutie zo goed tot uiting kwam, is er nog niet in Afghanistan. Vrouwen zijn volwassen kinderen van de patriarchen.

Ik geef overigens toe dat het helemaal niet zo makkelijk is om daaruit te stappen. De feministische revolutie is iets wat eeuwen duurt om doorgevoerd te worden, maar de eerste stap is wel om in te zien dat je het vermogen hebt om te kunnen handelen, om in te kunnen zien dat je een individu bent dat in staat is verandering langzamerhand door te voeren. Doe je dit niet, dan vergooi je je individualisme en laat je je dragen door de maatschappij omtrent de keuzes die over jou gemaakt worden. Je vergooit je verantwoordelijkheid en je vermogen tot denken.

Een groot deel van de discriminatie komt immers ook voort uit vrouwen zelf, die dat dagelijks toepassen op hun dochters, familieleden, buurvrouwen en meisjes op straat.

De transcendentie van de vrouw daar moet niet gericht zijn om zichzelf te ontdoen van hun ‘’zondige’’ lichaam, maar om juist die te omarmen voor wat het is, omdat dat juist datgene is wat ze verboden wordt te doen. Dit is een van de problemen waar de vrouw in Afghanistan mee te kampen heeft. Een veel groter en moeilijker probleem is het taalprobleem.

Hoewel Afghanistan uit meerdere bevolkingsgroepen bestaat, zoals de Tajiks, Hazara’s, Pashutns, Uzbeken etc. om er maar een paar te noemen, is een veelal gebruikte taal het Dari, wat een variant is op het Perzisch. Dit wordt voornamelijk in Iran gesproken en het gebied eromheen.

Het Perzisch behoort tot de Indo-Europese tak en is daardoor eerder verwant aan het Frans, Duits en Nederlands dan aan het Arabisch, waar men het vaak mee verward wegens het gebruik van hetzelfde Arabische schrift.

Behorend tot een van de moeilijkste talen die momenteel gesproken wordt, is het moeilijk om het volledig grammaticaal en contextueel correct te spreken. Wanneer het correct gebruikt wordt kan het de interactie en  visie op de wereld alleen maar vergroten. Zo niet, dan heeft het juist het tegengestelde effect.

In de intellectuele kringen is er overeenstemming in taalgebruik en begrijpt men elkaar goed, maar zodra je verder van de sociale ladder afdaalt, zal je merken dat het taalgebruik exponentieel dermate slecht gebruikt wordt, dat mensen van verschillende landen van de lagere sociale klassen elkaar niet meer kunnen begrijpen.

In Afghanistan zie je dit probleem ook terug. Des te verder je afdaalt op de sociale ladder, waar de meeste vrouwenonderdrukking plaatsvindt, des te meer je inziet dat de taal op zo’n foutieve wijze gebruikt wordt, dat communicatie simpelweg soms wegvalt.

Een simpel voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld het woord ‘’عشق’’ (liefde). Hoewel het woord liefde betekent, zit er een erotische lading achter, waardoor het enkel gebruikt dient te worden tussen twee geliefdes. Echter, als je oplet, dan zal dit woord op de meest ongebruikelijke situaties toepast zien.

Een veel voorkomend voorbeeld is wanneer men het gebruikt om moederlijke liefde of vaderlandsliefde uit te drukken, terwijl daar andere woorden voor bestaan, die nooit gebruikt worden, omdat men dat ene woord zo vaak toepast op verschillende situatie, waardoor het gebruik algemeen geaccepteerd raakt.

Het is zelf evident dat iemand die een beter begrip heeft van taal ook een breder begrip van de werkelijkheid heeft en nuance verschillen bemerkt.

Natuurlijk ervaart iedereen de werkelijkheid en worden allerlei fenomenen je toegeschenen. Echter, taalvorming is niet enkel een passief gebeuren, maar iets wat interactief gebeurt.

Wanneer ik een kind op foutieve wijze aanleer dat een heel groep aan genuanceerde emoties tot een bepaald woord behoort, dan zal communiceren snel moeilijk worden.De reden hiervoor is dat wanneer iemand een bepaald woord probeert over te brengen, diegene een bepaald plaatje of gevoel in zijn of haar hoofd heeft. Als dat kind een bepaalde emotie heeft en dat aanduidt met een woord dat ik foutief aan allerlei emoties toeschrijf, dan weet ik natuurlijk niet welke emotie diegene bedoelt en kan ik daardoor een verkeerde lading in het gebruikte woord zien.

Dit zorgt er niet alleen voor dat er tussen twee of meerdere mensen geen communicatie meer mogelijk is, maar ook dat die individu zelf incompetent raakt.  Woorden en taal zijn namelijk ook nodig om te kunnen nadenken. Gedachtes formuleer je door taal correct op jezelf toe te passen. Zinnen worden in je hoofd uitgedacht en vervolgens worden de woorden aan de verkeerde begrippen gekoppeld, waarna er grote verwarring ontstaat over wat je eigenlijk bedoelt.

Wanneer dit niet op de correcte wijze wordt aangeleerd, dan heb je niet enkel slecht begrip op de werkelijkheid, omdat je niet de juiste woorden weet te gebruiken om jezelf uit te drukken, maar raak je ook nog een vervreemd van je eigen gedachtes. Het gevolg hiervan is dat omdat je jezelf niet kan uitdrukken in taal, je noodzakelijkerwijs een andere route moet kiezen. Een veel voorkomend middel is het emotioneel redeneren. Syllogismes, verbanden, redeneren, structuur, logica kunnen enkel plaatsvinden wanneer iemand het vermogen heeft om over de werkelijkheid na te denken.Gebeurt dat niet, dan ontstaat er een groep dat vol zit met impressies, gevoelens, beelden, die ze maar niet kunnen formuleren. Formuleren is immers niks anders dan het juiste begrip bij het juiste woord plaatsen.

Dit creëert, bewust of onbewust, een maatschappij die direct uit 1984 van George Orwell gekomen kan zijn, waarin Orwell duidelijk laat zien dat des te incompetenter de bevolking is in haar taalgebruik, des te makkelijker het is om die groep de overheersen.

De onderlinge discriminatie kan daardoor goed als middel gebruikt worden om het taalniveau onder de bevolking laag te houden. Het onvermogen dus om jezelf in een taal uit te kunnen drukken zorgt voor een sneeuwbaleffect.

Enfin, de Afghaanse maatschappij, voornamelijk de lagere sociale klassen, bestaat niet alleen door culturele redenen tot een groep die in zichzelf gekeerd is, maar door een onvermogen om zichzelf uit te drukken. Het niet kunnen toepassen van logische verbanden, overbrengen van gevoelens heeft zo’n negatief effect op de positie van vrouwen, omdat niemand het vermogen heeft uit die immanentie te transcenderen, om die eerste stap te maken naar kritisch redeneren over de positie van de vrouw.

De woekerende oorlog die nu al decennialang gaande is, heeft niks kunnen veranderen aan de educatie daar om deze onmondigheid op te lossen.

Dat niet alleen, maar ook de onderlinge discriminatie die gaande is over welke bevolkingsgroep het primaat vormt, voorkomt elke vorm van sociale en daarmee culturele ontwikkeling. Hierdoor blijft het taalgebruik achtergesteld, omdat er niemand is die de eerste stap kan maken om dit probleem te overstijgen, aangezien je de taal en begrip van de werkelijkheid nodig hebt om het taalprobleem überhaupt op te lossen.

Deze twee problemen moeten in beschouwing genomen worden, wil je überhaupt iets van verandering teweeg willen brengen in het Oosten rondom het feminisme. Het zal een lange strijd zijn, maar wel eentje die gaat werken. 

The Drunken Folly

I am drunk. 
I contemplate your existence, until I can't think about it no more. 
Ah, beloved! Is it you making me drunk or is it the wine? 
Is me wanting you me being in an extase of wine or love, my dear?
Or perhaps I am in extase of love drinking my sorrow away, drowning! 
Ah, my love. Your sweet cherry mouth (I could kiss it a hundred times and a hundred times more and another hundred times).
Your sweet cherry mouth, so far away. I bite my lips to replace the innocent pleasures you give me when we are alone under the stars, God watching us, God judging us.  
Your soft silver skin against mine. 
How lonely and miserable I am! How drunk I am! 
What can I do but to take another sip to ease the pain? 
What can I do but the mimick your touch with my own clumsy hands? 
Ah, my dear, my life, my love.
No music can replace your heartwarming laughter.
Drunk and foul I fall before your porcelain feet:
"If you are the cause of my drunken state, my dear, then let me roam the streets drunk of love forever!"

The Arrogant Loner Philosopher

If there is something that causes me unease, yet comfort at the same time it is the continuously reoccurring drive towards solitude. This feeling isn't new to me.  I became aware of this phenomenon years ago, but the fact that I paradoxically feel at ease in this loneliness is new to me. And that feeling exactly is what I want to examine more closely.
A few days ago I came home late as usual. My head felt heavy. It was pleasant, I spend the night with a loved one. Still in ecstasy I sat down in the bus after I had said goodbye. When I'm tired I usually lose the ability to clearly formulate thoughts, so thoughts just plump upon me in a stream of consciousness. I was shocked at the first thought that occurred to me the moment I had left:
´´Finally. Solitude.´´
The empty feeling afterwards felt quite warm and inviting. Its embrace felt much needed also.
It got me thinking, philosophizing, I mean. There is a void, that I see as a place of comfort. A void people normally tend to avoid. Why is this void suddenly so attractive, when it ought to be avoided?
Depressed people often say that the void sucks them of energy, that they can;t take the emptiness of the néant. I, however, experienced it differently. That doesn't mean I don't share their sentiments or at least don't understand them.
Yet, what I want to present is another side to this feeling that people tend to refer to as 'loneliness', 'emptiness' or 'nothingness'. The ambiguous side of loneliness. The feeling that this state of melancholy is a warm blanket that protects me against any impression the world tries to make on me. Escapism in nihilism. Comfort in nihilism.
In this feeling of warmth and comfort I sense that I am careless and lazy. Solitude can be best described as an empty cabin in a far away country that feels inviting after having seen, heard and felt too much. You retreat from the chaos into silence.
Certainly, the silence surrounding you can drive you insane, but it can also serve as a means to process thoughts that have been impressed in your soul.
This being the first factor that drives me to solitude. My soul is impressed by too much.
Another factor that drives me back to solitude and with that back to writing (since I haven't written in months) is me feeling restricted. All these impressions I feel, new ones and old ones, are a lot to process. They pile up and need time and energy to be thoroughly examined.
This in itself is mind numbing, but it becomes even harder when you have no clear morality to measure these impression up against, so you can't judge the position they take inside your life. You're stuck and don't know what to do with them. Yet, time passes. Days go by. The world waits for no one.
So whether I make my choice or not, there is no eternal tomorrow waiting for me to take my time.
So in the stress of time there seem two options available. Either you make up your mind and just choose already. You can either do this by investing time into the choice you're going to make and hope you will be able to triumphantly rise in the end. Or you can just choose and see whatever comes out, while being indifferent to the results and thinking that choices are a form of game you play in life to pass time.
Another option is to look at the other side of the coin and again accept that the world will not wait for you and do nothing about it.
In other words, to solitude yourself, because in the end nothing of the choices you make will matter in the long term, because in the end nothing shall last.
Or as Persian existential poet Omar Khayyam gracefully said:

''There was a water drop, it joined the sea. A speck of dust, it was fused with earth; what of your entering and leaving this world? A fly appeared and disappeared.''

I can understand that option two and three can be condemned if you are a humanist or have a positive attitude towards life. There's nothing virtuous in neglecting the will to live and life itself. Yes, simply seeing life as a game is also a way of neglect. After all, it's you being your own enemy and destroying yourself in the process, one can reason. Not a rebellion against the world, since the world doesn't care. It's you rebelling against that part that you detest in the world. That's how Camus would reason.
Yet, then I think of Kierkegaard. It doesn't matter what we choose, because in the end we will regret it anyway.
Live, don't live, you'll regret it anyway. Love, don't love, you'll regret it anyway. Study, don't study, you'll regret it anyway. Job, no job. Regret. Friendship, solitude. Regret. Fuck him, don't fuck him. Regret.
Yes, Kierkegaard meant this in another way than I am presenting right now. To him knowing we're mortal, meant living to the fullest. 
Morior, ergo sum. (I die, therefore I am.)
This is the only life you will get, this is the only chance for you to make mistakes. Love them. Since you won't be able to ever be mistaken again in the same exact way, in the same exact situation, with the exact same you.
Beautiful. What a beautiful way to turn something so fragile as life, something so uncertain as the freedom to choose into a manifestation of the self. As a way to take life with your bare hands and embrace it for the potential shithole it was, is and might become.
The problem however is, I am not Camus' Sysiphus. I am not Nietzsche's Übermensch.
I. Am. Sara.
Following whatever a philosopher said, simply for the sake of him saying it, doesn't fill my soul. I need more reason.
With this being said, I want to say that I do not wish to be an imitation of a philosopher. I wish to be a philosopher. How do I see it? Of course, inspired by other philosopher, but what is it I want? Nietzsche's position in what it means to be a philosopher is quite right in this sense. He said this.

Quote: ''The actual interest of the scholar, therefore, are generally in another direction - in the family, perhaps, in money-making, or in politics; it is, in fact, almost indifferent at what point of research his little machine is placed, and whether the hopeful young worker becomes a good philologist, a mushroom specialist, or a chemist; he is not characterized by becoming this or that. In the philosopher, on the contrary, there is absolutely nothing impersonal; and above all, hid morality furnishes a decided and a decisive testimony as to who he is, - that is to say, in what order the deepest impulses of his nature stand to each other.''
-Beyond Good and Evil, page 5

Being a philosopher means to be egocentric. It's also the only job that fully reflects the soul of the individual. In that sense, to philosophy is to exist. 
Philosopha sum ergo cogito. I am a philosopher, therefore I think.

To come back to the main topic: the drive towards solitude. The third factor being pride.
Pride is a difficult state of mind, character trait, whatever you want to call it. Pride can be good. It protects you from mental harm. It can cause you transcend yourself, because you are confident enough that there is more in store for you.
Even the act of me writing this is a form of pride, I have something to say that's worth listening to. I can even say I am proud of my ability to formulate these thoughts.
However, would it be better to have no pride at all? Is there something negative to it that outweighs the positive? No pride can lead to nihilism. You have nothing worth maintaining nor anything to lose.
It also seems to me that having pride and arrogance is something that belongs to a philosopher. Do humble philosophers exist or is that a contradictio in terminis? If they exist, perhaps it's a philosopher ignorant of his or her own arrogance.
I, as a matter of fact, know that it is necessary for a philosopher to be certain over a few things. To such an extend that he or she wants to present it to the world as some new discovery the world didn't see, but the philosopher in question did. He or she knows better.
Doesn't that imply arrogance? Am I arrogant writing this? At least to the point that I feel that these words are worth writing down and remembering?
This, however, isn't the only way pride presents itself to me. It also coincides with restriction of the self.
Those two fall under the same main drive that bring me back to wanting solitude: Freedom.
It's amusing how such an empty word still has the power to drive us towards it. What I mean by that is that freedom as an abstract term doesn't carry any meaning outside our frame of reality. I can't point at it; even worse, every individual has an own interpretation of freedom.
Is my red your red? And is my freedom your freedom? The second question can immediately follow the first.
Solitude is also a form of freedom. Not freedom to of course, but freedom from. From humiliation, from labor, responsibilities, embarrassment, pain, studies, loss.
Let us all be free from! So I wish I could exclaim and make life easy. Yet, aside from being an empty word, it is also an ambiguous term.
Freedom from love, pleasure, laughter, warmth, friendship, improvement, encounters, evolution, transcendence. In this battle of overcoming yourself you will see that those words that seem to be polar opposites actually have the option to causally follow each other in a beautiful flux called life.
So in conclusion, what has writing this brought me? Am I closer to anything at all? Or did I just run in a circle?
I can fairly conclude it led to something. Something small, but significant in my eyes.
I have no answers on how to live life. I merely know the questions. At least I know what the inner battle is. That's what this stream of consciousness has brought me.
Thus again I am confronted by wanting two things at once, but wanting neither over all. Thus once again there is the phenomenon I can never seem to outrun,
Ambiguity. 

Painting 1: ''Lust''

''Lust''

Midnight Conversations at the Age of 19-I

Me: What are you doing? 00:46
You: Nothing. 00:46
Me: Nothing at all? 00:46
You: No. 00:46
Me: I wanna paint. 00:47
You: Oh. 00:47
Me: And leave school. 00:47
Me: And be talented as an artist, any type. 00:47
Me: And have a gallery. 00:47
Me: And sell them for thousands. 00:47
You: We all have dreams. 00:47
Me: And spend my nights in a small expensive appartment with a white cat. 00:48
Me: And only read philosophical books. 00:48
Me: And just drink tea. 00:48
Me: And only eat lunch at small cute cafes. 00:48
Me: And buy more sweaters, skirts, heels and lipstick. 00:48
Me: That's what I want. 00:48
You: Go get it then. 00:49
Me: I'll try. 00:49
Me: What do you want from life? 00:49  
You: I want a lot of things. 00:50  
You: I want to learn how to play the cello. 00:50  
You: I want to listen to more music. 00:51
You: I want to read some books. 00:51  
You: I  want to watch some great movies I didn't get to watch yet. 00:51
You: I want to go to the gym. 00:51  
You: I want to learn how to drive. 00:51  
You: I want to meet people. 00:51  
You: I want to have a special somebody. 00:51
You: I want to continue my studies and do good research. 00:52
You: I want to get an apartment for myself. 00:52
You: I want to travel the world. 00:52
You: I want to hike mountains. 00:52
You: I want to go to a polar region and see auroras. 00:53
You: I want to be alive. 00:53
Me: They're reachable. 00:55
You: Easily reachable if things were running smoothly. 00:55
Me: Yes. 1:00
Me: I know. 1:00
You: I'm off to sleep. 1:03
Me: Okay. 1:03
Me: Good night. 1:03
You: Good night. 1:03

The State III: The Process

The State III

The Process:

It is difficult to put phenomenons, that being social behavior,  into words. It is hard to be a confident writer and still produce essays or books that are completely true. I can see this in myself. I have read books and admired them, books that show no coherency to each other whatsoever, but somehow still manage to convince me that there is some truth in what the author is saying. It was in this small confrontation with myself, that I could sense the ambiguity.

How odd it was reading two completely different philosophers, who were opposites and still find yourself nodding in agreement, once you read their arguments and stream of thoughts.

With every book I read, I did not feel at all that I was being presented wisdom, rather I felt that I was being confronted with my own ignorance. With every book, conversation or lecture I became more aware of how shallow my thinking process in actuality is. The world is much bigger; the people inside it have much more going on inside their head than they show.

It struck me with every conversation and it still shows how incompetent I am when it comes to discussions, because there is always a part of me that can see the reasoning behind one's thoughts.

No matter what I say, due to the complexity of the world and its people, we are de facto wrong when it comes to choosing the way we want to life; it is difficult to evaluate which values are superior to others. Ideals in itself are brilliant and we will happily nod in agreement when one exclaims: ‘’Liberté, egalité et fraternité.’’ Yet, the methods to get there often make us blind to remember what even the ideals were we so proudly stood for.

What is the reason for the failure we go through as human species? Is it perhaps that what we see as noble, actually is a handicap of some kind?

Life is failure, without ever having had the opportunity to even see the finish line, we will never be victorious. It is always an inner struggle between wanting two things that contradict themselves, but on their own are flawless.

Individualism, socialism, chauvinism, humanism, nihilism, freedom of speech, mutual respect, values, freedom, morality, rebellion, diversity, unity, nobility, patience.

It is a harsh way to see life. One could say that, but I would object. However, there is still some small candle light at the end of the tunnel.

Even when I was confronted with my own ignorance, I had discovered that in some way there are certain truths that we all share, that instinctively feels right and just.

The idea that one becomes aware from the push and pull movements of life, is only possible when one takes a break from life itself and tries to transcendent whatever world he is living in. Seeing everything not from a biased view, but seeing the world as followed:

The realization that we are part of a big flux that connects one another, in which our existence bases itself upon the choices of the generation beyond us and that our choices form the base for the generation after us. With other words, there is a bigger picture than just that which fulfills our individual needs, but ambiguously we still need to take those individual needs into consideration.

That is such a hard task in itself and is sometimes too demanding.

Not too demanding at all if you ask me. The reason for this, is that coming to this realization takes the most essential part of human nature in question. The ability to think, to be an individual between the herd, yet be one with the herd based on your individualism.

It is true that social behavior and political movements base themselves on the idea that certain ideals are more true, because they fulfill the goal they want to achieve, but that does not mean that the ideas of the rival don’t have the same source.

They still do, there is always some truth in the other, even if it not presented in the desired way. The only way to see that we are all going after the same idea in life, is eliminating the passive thoughtless behavior that many have, that has its root in the inability or refusal to think, therefore denying one’s own individualism.

And why do they do so? The reason being that it is easier to let someone else carry you to the goal and blame it on him if the possibility is open to failure, instead of owning up to one’s own mistakes.

There is no blame in mistakes, but only in being too coward to make them and owning up to your responsibility. 

Epistemologie Paper: Objectie tegen de Cartesiaanse Demon

Epistemologie Paper 

Stelling:  ''Het is niet noodzakelijk om een onderscheid te maken tussen de noumenale en de fenomenale wereld.'' 

·         Objectie:  

Het onderscheid tussen de fenomenale en noumenale wereld is met een goede reden gemaakt. In de antieke traditie was het verschil noodzakelijk om de kennisvoorwaardes te formuleren voor ons kenvermogen. De reikwijdte van ons kennen werd gelimiteerd tot de zogeheten ''fenomenale'' wereld. Dit was de wereld zoals die zich aan ons presenteerde, wanneer men gebruik maakte van diens zintuigen. De noumenale wereld is datgene wat in de Platoonse traditie als de ware werkelijkheid gepostuleerd werd. Dit was de werkelijkheid die onafhankelijk van de zintuigen bestond. De vraag die nu noodzakelijk gevraagd moet worden is deze: 

''Hoe kan men zeker zijn dat dit onderscheid ook redelijkerwijs gemaakt mag worden?'' 

Het onderscheid werd in de antieke traditie door Plato gemaakt. Het feit dat men in het particuliere het vermogen had om het abstractere en daarbij het volmaaktere te kennen, gaf genoeg steun om aan te nemen dat het bestaan van het abstracte ook bestaansrecht had die men kon kennen, omdat hij reeds gekend was. In de anamnesis (herinnering) kreeg het subject een Aha-Erlebnis, omdat er overeenstemming kwam tussen dat wat op particuliere wijze werd waargenomen en een bepaalde eidos (Idee of Vorm) dat in het subject besloten zat. Het was dus epistemisch noodzakelijk om te spreken van twee werkelijkheden om een weg te kunnen vormen naar het ware kennen.  

Het dubium over de zintuigen is dus geplaats. De ware werkelijkheid is tot op een bepaalde hoogte via de zintuigen kenbaar, maar voor echte kennis behoort men in contemplatie te gaan naar de begrippen die het fenomenale kenbaar maken. De vraag is wederom, hoe kan je opgesloten in je eigen ik, met enkel de zintuigen tot je beschikking, überhaupt tot zekere kennis komen over de noumenale wereld? Plato zou antwoorden dat men behoort na te denken met datgene dat even los staat van de materie als de transcendente begrippen, namelijk de rede.  

Echter, er zit een probleem in Plato’s Ideeënleer, die van te veel axioma's uitgaat, die men niet kan rechtvaardigen. Bijvoorbeeld, hoe neemt het particuliere deel aan het abstracte? Als de Ideeën intern in ons kennen besloten liggen, dan is er niet meer sprake van externe inwerking en is daarbij de voorwaarde voor een externe, abstracte werkelijkheid geëlimineerd. Aristoteles heeft de problemen verder uitgewerkt en opgelost door het kenvermogen te beperken tot datgene wat Plato ''de vergankelijke werkelijkheid'' zou noemen.  

De zoektocht naar een objectie schrijdt voort richting René Descartes. Aristoteles heeft veel problemen van de metafysica en epistemologie opgelost door het kenvermogen te verschuiven naar de materiële wereld en het daartoe te beperken. Echter, deze verandering van metafysisch wereldbeeld komt met een prijs. De axioma, die per definitie de grootste twijfel teweeg brengt, is juist die aanname, die überhaupt Aristoteles' kenwereld mogelijk maakt: de verheerlijking van de zintuigen.  

Descartes gaat als rationalist tegen dit empirisme in. Hij contempleert en komt tot een radicale conclusie, die de epistemologie deed veranderen. Volgens hem was het initieel onmogelijk zeker te zijn over wat dan ook. De meditaties brachten twijfel en vragen teweeg. Kan het zo zijn dat we dromen? Of wellicht bedrogen worden door een demon, die ons de werkelijkheid als rechtvaardig, maar onwaar doet toeschijnen? De enige toegang tot de werkelijkheid, die we hebben zijn de zintuigen. Er is immers niks wat ons in staat stelt om zeker te zijn dat ook die zintuigen niet ons bedriegen. Het is daarom meer dan noodzakelijk dat er een onderscheid wordt gemaakt tussen de noumenale en fenomenale wereld om te kunnen twijfelen. Doen we dat niet, dan laten we de optie open dat we wellicht wel tot kennis kunnen komen die te rechtvaardigen is, maar die buiten ons kenvermogen, volledig mis is. 

·          Antwoord:

De filosoof die ik moet aanhalen bij de synthese tussen het enerzijds rationele probleem van ons kenvermogen, gepostuleerd door Descartes en anderzijds de empiristische, zoals Aristoteles, is Immanuel Kant. De versmelting manifesteert zich in het idee dat twee zaken noodzakelijk zijn om van kennis te kunnen spreken, namelijk het verstand en de waarneming. Beide zijn even noodzakelijk om kennis überhaupt mogelijk te kunnen maken. In het verstand zit structuren, die voorwaardea vormen om de a posteriori kennis mogelijk te maken. Ruimte en tijd zijn bijvoorbeeld nodig voor iets om kenbaar te zijn aan het verstand. Kant refereert naar dergelijke voorwaardes voor kennis als de categorieën. De categorieën kenmerken zich verder hierin dat ze eigenschappen zijn van het verstand en niet van de noumenale wereld. De categorieën vormen de reikwijdte van ons kenvermogen; ze maken het mogelijk, dat we premièrement in staat zijn van kennis te spreken. Echter, juiste deze zelfde categorieën vormen op ambigue wijze tegelijkertijd de grens van ons kenvermogen. Alles wat buiten de categorieën valt kan niet gekend worden door het verstand. Op deze wijze is het verstand begrensd en beperkt tot de fenomenale aanblikken van de werkelijkheid. 

Enfin, het is cruciaal om in te zien dat kennis enkel bestaat in overeenstemming, niet als een ontologische waarheidsbegrip.

Of zoals hijzelf mooi formuleert in Kritik der reinen Vernunft:

Begriffe ohne Anschauung sind leer, Anschauung ohne Begriffe ist blind

We hebben dus aangenomen van Kant dat kennis beperkt is tot de overeenstemming van de werkelijkheid met het verstand en dat op deze wijze alles wat buiten het verstand valt, wat hij het Ding an Sich noemt, noodzakelijkerwijs niet gekend kan worden.

Is het nu mogelijk om een objectie te geven aan het dubium van Descartes? Zeker.

Kant heeft zekerheid weten te geven aan de zintuigen, terwijl hij tegelijkertijd de twijfel van Descartes meebrengt op elegante wijze.

Zeker, we kunnen nooit het Ding an Sich kennen, de optie is open dat we bedrogen worden. Het kan dat buiten het kenvermogen van het verstand en de werkelijkheid, de noumenale wereld een leugen is.

Echter, wat Kant wel duidelijk maakt is dat we voor zover het kenvermogen ons toelaat, we een bepaalde mate van kennis kunnen vergaren, namelijk die binnen de categorieën van het verstand vallen.

Hierdoor borrelt bij mij dan de vraag op, waarom eigenlijk het onderscheid tussen twee werkelijkheden maken? Anders dan Plato, is de scheiding van de werkelijkheden niet eentje die metafysisch bestaansrecht hebben. Kant en Descartes postuleren de mogelijkheid van een noumenale wereld enkel als concept om de reikwijdte van het kennen te kunnen begrijpen, niet als transcendente volmaakte werkelijkheid.

En wanneer dus Kant de hypothese heeft gesteld van de fenomenale wereld en de noumenale wereld en hij heeft daarbij het kennen beperkt tot de fenomenale wereld, enkel ervan uitgaand dat de noumenale bestaat uit allerlei Dingen an Sich, dan is de noumenale wereld enkel ondersteund door de redenering die uitgaat van de noodzaak van een dergelijke wereld, omdat er anders niks is wat ons fenomenaal kan toeschijnen. Als dat de reden is dat het onderscheid gemaakt moet worden tussen een conceptuele noumenale wereld en een tastbare en bovenal epistemisch kenbare ‘fenomenale’ wereld, dan lijkt het me meer dan rationeel om het kennen te beperken juist tot die fenomenale wereld, omdat de notie van een noumenale wereld enkel tot onnodige redundantie leidt. Niet omdat het alleen praktisch is, maar omdat het categoriale kenvermogen dat van ons dwingt. 

The State II

Subiectum:
The greatest paradox known to man is the expectations life has of us. This in itself too is a paradox. Since life essentially has no meaning. What do I mean by that and what does it have to with political and social behaviour? Those are questions for later, they’re more specific and too detailed. Right now I just wanted to highlight the area needed for me to bring another issue forward. The Idea I want to discuss is an Idea that is related to all of us, therefore it has existence in that which is most common to all of us: life. I use the word Idea in the Platonic sense to convey to you that what I want to discuss is nothing made out of matter, although it does require matter to gain existence. The Idea I want to convey in that sense is something that solely exists inside our heads, but by which we are confronted on a daily bases, hence giving it not a materialistic existence, but an abstract.  The Idea I want to introduce is one that consists out of contradictions and paradoxes. It is something that has to be examined carefully and presented delicately.  The worst thing about it, is that even the area in which it exists, namely life itself, is a huge paradox. Therefore it is utterly necessary to be patient with the following Idea. It is difficult to explain, because explaining it equals to wanting to explain the idea of a contradiction. I do however think it is profoundly necessary for us to finally accept this phenomenon and see it for what it is and its influence on our daily lives, but most importantly, in our contemplative actions.  What I want to discuss is not really a subject honestly, since the use of that terminology indicates something concrete, something that has been limited to some particular essence. The concept I want to bring forward is more complex, it is a paradox, but it exists. In one way pushing us forward, in another keeping us away from progress: the ambiguity of life.  

Life: 
The greatest paradox known to man is life. What I mean by that I will explain in a bit, but first let us look at the opposite of paradoxes, logical consequences. What I find interesting in logics is that we have the principle of tertium non datur.  A Latin term that has a very simple meaning: a proposition is either true or false. This simply means that in one and the same sentence, one can’t say anything that contridicts itself and therefore eliminates the credibility of his belief in a certain proposition. So literally translated from Latin it means, the third is not given. Quite a helpful principle I might add. Evidently, it is either true or false that water is wet. Likewise it is either true or false whether the rose is red or not. And so on and so on. Denying such examples would be absurd too.  Could you imagine a world in which such statements would be redeemed as both true and false? In such a hypothetical sceneries the basics of logics would have fallen apart in so far that no human being could ever have access to any form of knowledge. Therefore it is safe for me to conclude that it is reasonable to think certain ideas about the world are either true or false and there is nothing in between that can validate it.
What fascinates me however is that there are certain things in life that however can not be redeemed as true or false. These are concepts that one simply takes as given. The standpoint towards them is not based on any logical research or discovery of principles. These are simply standpoints people take when they do politics. What I have discovered in the social behaviour of people, is that they have integrated this logicphilia towards those concepts in such a way that it does not apply to them, but are still reinforced. Concepts that require nuances and not the harsh discrimination given by the principles of logic, are filtered by the black and white spectrum of right and wrong.
The statement I’ve given in both introductions, is one that will be leading throughout all my contemplations. Is it possible and even justified for man to use discrimination in a life of paradoxes and ambiguity? These thoughts have not risen over night, I must say honestly. These are specks of thoughts that have been compiled into one big ball of thoughts that I decided to present. What is the reason that we keep falling back into repeat, when there should be so called progress? I’ve been trying to answer this question by looking at a specific reason. A sort of subject that I can pinpoint as the prima causa omnis. Everytime I had thought I had found an answer, whether it be in socialism, nihilism, virtue ethics or aristocracy.  Whether it be in tolerance towards others or indifference, hate or frustration, it would always lead to the same two conclusions that I had not anticipated, but badly needed. 
Firstly, life exists in paradoxes and out of ambiguity. Kierkegaard phrased it best: 

“It is quite true what philosophy says; that life must be understood backwards. But then one forgets the other principle: that it must be lived forwards.”

Due to the ambiguity of life, there are lots of things we can be uncertain of. There are lots of choices of which we can not completely know the consequences of. Ambiguity presents itself in many forms, that we experience in our daily lives. The one mentioned above by Kierkegaard is solely the first ambiguity presented to us. Besides that we have the phenomenon of conformity versus individuality, wanting to define yourself personally, but also not being stared at for being too different, the thin line between well intended critique and unjustified offense, versus unjustified critique and justified offense. We forming ideals or ideals forming us. We choosing our future or being shaped into the future. Free will or free choice. 

The ambiguity of life pierces through all these subjects, because of only one simply reason: every single one of those subjects carries an essence of truth, even if it is most minimal. And by truth, I do not mean in the same sense as when we call a proposition true or false, but in the sense that it all carries the same goal that needs to be idealised. Namely, the end of the ambiguity. This being my second conclusion. How I came these conclusions, will be discussed in the next part.  

The State I: Introduction

I've caught myself thinking these days as I was walking from work to home about certain things that have been bothering me these days. These little things that have annoyed me, have all bundled up into a collective annoyance and light hatred against humanity.
What an odd claim, isn't it? To say to you hate humanity at the pathetic age of 19.
'What humanity?' one might ask. 'The three people around you? That's your representation of humanity? Oh, please. What can you know of life, choice and humanity?'
Quite a common reaction one could say, one I often even get honestly. Frankly I can't blame them and I can see where they are coming from.
Still my instant reaction out of pride would be: 'Everything! I'm dedicating my life to reading, I spend my days in reflection, I try to understand, to know, to feel and to transcendente my current existence. Logically this would mean that my opinion is of more worth, right? Since I am making the sacrifice of trying to think in nuances, with the aim to understand, not to convince. It is only logical to say that relative to all this black and white thinking, my thoughts are worth listening to. I have the answers. I know what to do. My ideals will guide us there. It's just that you don't want to listen, goddammit!'
As you see, pride plays a big role inside of me. No matter how much I twist or turn it, I can't keep myself from burning inside when I catch someone in disagreement, after I've given an opinion or a statement that I have put so much effort into.
How dares that person not see the billiance and nuances? How dares he or she still vastly want to swim inside a milky, muddy, turbid lake, when there is me, who can give them a clear and sparkly ocean?
Pride and hybris can be such a cockblock to any conversation. It causes me to loose my rationality, I grow furious, I explode in anger, I damn the humans for not wanting to understand. To say it another way, how dare they not understand me? Me and my thoughts, who just want to preserve those values, that guarantee the integrity and dignity of every single human life. Isn't it good enough that I want the best for them?
Oddly enough, pride is also something I've worked hard on gaining and keeping. On a positive note for example, I am happy I am so proud. It makes me want to transcendente whoever I am at the moment, even if that means taking distance from a statement I hold onto dearly for the sake of gaining a better understanding of the world.
I've associated pride with those thinkers who had ideals and were not afraid of persuading them. They have made their own ideals into gods they worship, ideals that I am so proud of having. Ideals unfortunately that consist out of paradoxes.

Right now there is no denying that there is a clash going on in the world in terms of morality. Terms as freedom, free will, offense and justice have gotten a new understanding to them. To me it seems that these terms mostly present themselves into contradictions. Either side or interpretation of these terms clashes with the other side,  therefore making the existence überhaupt impossible.
For example, is it possible to become so free, that we become unfree? Is this a complete wrong actualisation of the Camus' quote in which he asked us to become so free that our freedom becomes an act of rebellion? Why does it feel, that every stranger I meet and see suffocates me more than ever? Is the age? Is it my character or is it our new understanding of freedom?
I have to be clear that I am a sceptical when it comes to giving generalising statements regarding a certain trend. There are always exceptions, let that be clear. I solely speak of those that fall inside the category I speak of. 
I can say that the general crowd is suffocating me, that I am afraid of speaking my mind, because I know that the complete freedom, causes some form of restriction. It is not possible to be completely free, in the sense that the existentialists meant. Freedom, in the sense that we are damned to freedom and have to create our life. The so called "My freedom begins, where yours ends"-mentality.
Is time changing and have we become so free, that we are suffocating each other? What if we need less freedom in one sense, to enlarge the freedom elsewhere?
Namely the freedom to make mistakes. It seems that our new interpretation of freedom has caused us to become more strict when it comes to respecting each and every individual. Democracy is at its peak, everyone is a part of the system. It has been celebrated enough, I am the first to rise, when it comes to applauding democracy. But isnt it also time to highlight the ambiguity? The contradictions that exist when we make certain ideals into absolutes? This can lead to serious problem, especially when the people leading the world at the moment are not leading the will of the crowd in accordance to the rationality of the politician, but that the politicians themselves are falling into peacock behaviour.
There is an illusion that saying whatever you like is performed by all. However, only in accordance to what most want. Being politically correct, but insofar as it is redeemed okay by those leading the media.
Neo-conservatism with other words, but dipped in a sauce of liberty.
Isn't that a paradox? This has made me scared of writing. I fear to make mistakes out of scare of offending someone. This so called new notion of freedom, has made me want to shut my mouth close. Never saying anything, because the term "offense" in relation to "freedom" has lost so much meaning, that I don't dare to say what I want.
I am not going to lie, I feel very detached from the world.

However, I have often seen myself as a reasonable person. Since I believe I am in a minority, I have more than enough reason to reconsider everything I said. Perhaps there is more to it. 
Maybe it is in our right to be offended. It shows progress in first world countries, since it's explication of individualism. He, who can be offended, has dignity that can be touched. He who has dinity has been acknowledged by society as an individual, who's worth existence.
Then who am I to go against this basic human right? A right that has been created in our era of Enlightenment, the right to be provided in our most basic human needs, the right to study, to have freedom of speech etc.
Me giving any form of criticism that offends society is a stab against those ideals, isn't it?
My reply to this, is a clear no. If there is anything I admire in the world, it is the progress the western civilisation has made when it comes to the notion of human rights. 
I would never say those ideals are wrong, if anything, liberté, égalité and fraternité are what I redeem one of the core principles of my ideal state. So, what is actually my concern? 
To put it clearly, I have the fear that people have become too proud. 
In the beginning I’ve stated my own pride as something I see as a restriction, but also progressive. I am glad I am proud. I am proud that I am proud in my thoughts and opinions and I don’t expect anything else from the world.
This is however the case, my pride served as an analogy as to what has angred me. The hate I carry against humanity, is a hate that I don’t oversee from a higher point. It is something that I recognize.
Not only that, but this pride ignites anger and rage, that is self destructive. And it creates the most inhumane acts known to man, the inability to think. Therefore, letting yourself get carried by those who can fulfill your need to satisfy your pride. I can only name 1939 as a number to spark your memory. 
And I know that we will go down in history as a dark age, if we do not realise the ambiguity of our pride, the ambiguity of our freedom and let ourselves be carried by egocentric pride. 

On Rejection and Nihilism

There were, are and will be times in your life in which you will experience rejection. This in itself is a terrifying fact that we cannot escape, let alone know how the live with it and sharpen or norms to its bitter existence. 
And out of all states of mind, this one in particular bears a stingy feeling of discomfort with it. Just because of its so called destroying nature.
A sense of rejection is a state of mind that destroys hopes, aspirations and dreams. It is the grandfather of nihilism. The grieving mother that gave birth to a son it didn’t want. 
There's no denying every single one of humanity has faced rejection in some way or another. And how macabre it was to experience powerlessness. Trying but not achieving. That moving forward doesn’t guarantee that desired throne we wanted to sit upon while the a warm voice is saying: “You have done your best, my child. It was enough and more than worth it.”
And we, the gods of the new world, who reign over it behind our technological innovation, seem not to have accepted the power of defeat that so mercilessly has proven its existence over and over again to us through the centuries of failing. But that's no wonder, seeing our pride. 
And yet I ask you to remember, that one time in your life where you had shown the world your brilliance in the form of a talent you possess or by hard work. And how wonderful it felt to have finally talked yourself into being courageous. One final step forward and you would have reached your end. 

(I realise I am intentionally enlarging the situation, but only with the purpose that it will the more relatable. These general lines of experience are what every human goes through before the final blow)

And when the rejection finally does take place, it is not just the sense of judgment laid upon your act in itself that may stir your emotions, it is all that positive buildup from beforehand that suddenly collapses all together. And it falls and it crumbles, draining every bit of confidence and courage you had in mere seconds. And what you’re left with is angst, followed by an emotionless state of mind that’s too shocked to even comprehend what just had happened. 

This is rejection. So familiar and mind numbing it us.  This is the grandfather of nihilism. A crusher of ideals. The stone in our path that stops us from moving forward, not being able to look into the future. Yet it makes us regret looking back and hating ever having chosen this path. Imagine this for multiple times in your life. A path that stops halfway, yet being told that if you try hard enough one day you will reach your throne and you will comfortably reign over the worries of yourself and, if you’re idealistic enough, of humanity. This lie becomes the engine of your pursuit of happiness. What you’re left with is a huge nothingness. Nothing to move forward too, but to drained to even consider another way. So you sit there in the middle of the road. Stuck between two possible extremes. 

As a considerate reader you might have seen similarities to The Myth of Sysiphus by Camus, in which Sysiphus was doomed to eternally roll a rock up a mountain, just to see it tumbling down just as he reached the end. Let me elaborate on this. 
“Let us imagine Sysiphus happy”, Camus said. Let us imagine he is considering rolling up the rock as a life project in which he can still realise himself in some sort of form, by which he is not doomed to emptiness. That even in the most miserable situations it is possible to idealise oneself and to try realise that goal. 
Let me then pose the following contra-statement. Let us imagine, I say, that it is not a miserable place we live in, but that we are in paradise. That this society of empty consumption has realised itself into our paradise, in which we have no shortcomings. Complaining would be shushed. The habitants of paradise would be pointing at the damned burning in hell telling me: “But at least, you’re not them.” By which I would subject to this argumentum ad absurdum and nod in agreement. 
Imagine in this scenario that it is us living in paradise, but we are unhappy. There is little to nothing to achieve, that truly matters to our existence in the broadest sense. Things that would truly make us worse off by missing the chase of it or understanding the meaning of the word by true experience instead of false imagery. 
In this paradise everything exists before us. Clothes to the point of overproduction. Food, as much as our hearts desire to the point where obesity is our main health concern. Hostility towards our friends, because our eyes have been blinded by the bright heavenly light of wanting more and more, but not always being able to obtain it in such a human packed place. 
The voices keep telling us, that there is better to obtain, that we aren’t working hard enough, desiring hard enough, buying hard enough in order to obtain the obtainable. Namely, the thrones of the gods who are sitting above us, exclaiming that we should be grateful for the purpose they have presented in front of us. The purpose of becoming them and that rejection of this means wanting to burn in hell. 
The question that should be asked is this hypothetical scenario is, which of the places would I rather be? Is it paradise or hell? Paradise, where idealistic views will never be realised? Or hell, where you’re stepped upon for not ever being able to participate in this nonsensical game of so called self realisation? 
Having lived in paradise, having walked against many doors with false promises, rejection after rejection after rejection, it is no wonder that there would be some among us that would choose neither.
Thus stop moving forward. Letting everything drop and sigh dissatisfied over the flaws in the so immanent perfect paradise. 

Where is Sysiphus truly now that Camus has left him? Which gates have opened before him? Is Sysiphus even truly happy? But most important of all, what is he doing?  Sysiphus doesn’t live in a sort of hell, pushing the rock for eternity. He’s not happy. He’s in paradise, he’s unhappy with his rock besides him, sitting, doing nothing, but contemplating his suicide.