The Arrogant Loner Philosopher

If there is something that causes me unease, yet comfort at the same time it is the continuously reoccurring drive towards solitude. This feeling isn't new to me.  I became aware of this phenomenon years ago, but the fact that I paradoxically feel at ease in this loneliness is new to me. And that feeling exactly is what I want to examine more closely.
A few days ago I came home late as usual. My head felt heavy. It was pleasant, I spend the night with a loved one. Still in ecstasy I sat down in the bus after I had said goodbye. When I'm tired I usually lose the ability to clearly formulate thoughts, so thoughts just plump upon me in a stream of consciousness. I was shocked at the first thought that occurred to me the moment I had left:
´´Finally. Solitude.´´
The empty feeling afterwards felt quite warm and inviting. Its embrace felt much needed also.
It got me thinking, philosophizing, I mean. There is a void, that I see as a place of comfort. A void people normally tend to avoid. Why is this void suddenly so attractive, when it ought to be avoided?
Depressed people often say that the void sucks them of energy, that they can;t take the emptiness of the néant. I, however, experienced it differently. That doesn't mean I don't share their sentiments or at least don't understand them.
Yet, what I want to present is another side to this feeling that people tend to refer to as 'loneliness', 'emptiness' or 'nothingness'. The ambiguous side of loneliness. The feeling that this state of melancholy is a warm blanket that protects me against any impression the world tries to make on me. Escapism in nihilism. Comfort in nihilism.
In this feeling of warmth and comfort I sense that I am careless and lazy. Solitude can be best described as an empty cabin in a far away country that feels inviting after having seen, heard and felt too much. You retreat from the chaos into silence.
Certainly, the silence surrounding you can drive you insane, but it can also serve as a means to process thoughts that have been impressed in your soul.
This being the first factor that drives me to solitude. My soul is impressed by too much.
Another factor that drives me back to solitude and with that back to writing (since I haven't written in months) is me feeling restricted. All these impressions I feel, new ones and old ones, are a lot to process. They pile up and need time and energy to be thoroughly examined.
This in itself is mind numbing, but it becomes even harder when you have no clear morality to measure these impression up against, so you can't judge the position they take inside your life. You're stuck and don't know what to do with them. Yet, time passes. Days go by. The world waits for no one.
So whether I make my choice or not, there is no eternal tomorrow waiting for me to take my time.
So in the stress of time there seem two options available. Either you make up your mind and just choose already. You can either do this by investing time into the choice you're going to make and hope you will be able to triumphantly rise in the end. Or you can just choose and see whatever comes out, while being indifferent to the results and thinking that choices are a form of game you play in life to pass time.
Another option is to look at the other side of the coin and again accept that the world will not wait for you and do nothing about it.
In other words, to solitude yourself, because in the end nothing of the choices you make will matter in the long term, because in the end nothing shall last.
Or as Persian existential poet Omar Khayyam gracefully said:

''There was a water drop, it joined the sea. A speck of dust, it was fused with earth; what of your entering and leaving this world? A fly appeared and disappeared.''

I can understand that option two and three can be condemned if you are a humanist or have a positive attitude towards life. There's nothing virtuous in neglecting the will to live and life itself. Yes, simply seeing life as a game is also a way of neglect. After all, it's you being your own enemy and destroying yourself in the process, one can reason. Not a rebellion against the world, since the world doesn't care. It's you rebelling against that part that you detest in the world. That's how Camus would reason.
Yet, then I think of Kierkegaard. It doesn't matter what we choose, because in the end we will regret it anyway.
Live, don't live, you'll regret it anyway. Love, don't love, you'll regret it anyway. Study, don't study, you'll regret it anyway. Job, no job. Regret. Friendship, solitude. Regret. Fuck him, don't fuck him. Regret.
Yes, Kierkegaard meant this in another way than I am presenting right now. To him knowing we're mortal, meant living to the fullest. 
Morior, ergo sum. (I die, therefore I am.)
This is the only life you will get, this is the only chance for you to make mistakes. Love them. Since you won't be able to ever be mistaken again in the same exact way, in the same exact situation, with the exact same you.
Beautiful. What a beautiful way to turn something so fragile as life, something so uncertain as the freedom to choose into a manifestation of the self. As a way to take life with your bare hands and embrace it for the potential shithole it was, is and might become.
The problem however is, I am not Camus' Sysiphus. I am not Nietzsche's Übermensch.
I. Am. Sara.
Following whatever a philosopher said, simply for the sake of him saying it, doesn't fill my soul. I need more reason.
With this being said, I want to say that I do not wish to be an imitation of a philosopher. I wish to be a philosopher. How do I see it? Of course, inspired by other philosopher, but what is it I want? Nietzsche's position in what it means to be a philosopher is quite right in this sense. He said this.

Quote: ''The actual interest of the scholar, therefore, are generally in another direction - in the family, perhaps, in money-making, or in politics; it is, in fact, almost indifferent at what point of research his little machine is placed, and whether the hopeful young worker becomes a good philologist, a mushroom specialist, or a chemist; he is not characterized by becoming this or that. In the philosopher, on the contrary, there is absolutely nothing impersonal; and above all, hid morality furnishes a decided and a decisive testimony as to who he is, - that is to say, in what order the deepest impulses of his nature stand to each other.''
-Beyond Good and Evil, page 5

Being a philosopher means to be egocentric. It's also the only job that fully reflects the soul of the individual. In that sense, to philosophy is to exist. 
Philosopha sum ergo cogito. I am a philosopher, therefore I think.

To come back to the main topic: the drive towards solitude. The third factor being pride.
Pride is a difficult state of mind, character trait, whatever you want to call it. Pride can be good. It protects you from mental harm. It can cause you transcend yourself, because you are confident enough that there is more in store for you.
Even the act of me writing this is a form of pride, I have something to say that's worth listening to. I can even say I am proud of my ability to formulate these thoughts.
However, would it be better to have no pride at all? Is there something negative to it that outweighs the positive? No pride can lead to nihilism. You have nothing worth maintaining nor anything to lose.
It also seems to me that having pride and arrogance is something that belongs to a philosopher. Do humble philosophers exist or is that a contradictio in terminis? If they exist, perhaps it's a philosopher ignorant of his or her own arrogance.
I, as a matter of fact, know that it is necessary for a philosopher to be certain over a few things. To such an extend that he or she wants to present it to the world as some new discovery the world didn't see, but the philosopher in question did. He or she knows better.
Doesn't that imply arrogance? Am I arrogant writing this? At least to the point that I feel that these words are worth writing down and remembering?
This, however, isn't the only way pride presents itself to me. It also coincides with restriction of the self.
Those two fall under the same main drive that bring me back to wanting solitude: Freedom.
It's amusing how such an empty word still has the power to drive us towards it. What I mean by that is that freedom as an abstract term doesn't carry any meaning outside our frame of reality. I can't point at it; even worse, every individual has an own interpretation of freedom.
Is my red your red? And is my freedom your freedom? The second question can immediately follow the first.
Solitude is also a form of freedom. Not freedom to of course, but freedom from. From humiliation, from labor, responsibilities, embarrassment, pain, studies, loss.
Let us all be free from! So I wish I could exclaim and make life easy. Yet, aside from being an empty word, it is also an ambiguous term.
Freedom from love, pleasure, laughter, warmth, friendship, improvement, encounters, evolution, transcendence. In this battle of overcoming yourself you will see that those words that seem to be polar opposites actually have the option to causally follow each other in a beautiful flux called life.
So in conclusion, what has writing this brought me? Am I closer to anything at all? Or did I just run in a circle?
I can fairly conclude it led to something. Something small, but significant in my eyes.
I have no answers on how to live life. I merely know the questions. At least I know what the inner battle is. That's what this stream of consciousness has brought me.
Thus again I am confronted by wanting two things at once, but wanting neither over all. Thus once again there is the phenomenon I can never seem to outrun,
Ambiguity. 

Random Thought #5

There is unease surrounding us. Unease in the form of chaos. That distinction is made with reason. When we say that we feel at unease we mean that we can still function properly, yet lack the taste to dress up properly, to eat healthy, to go to work or class. Basically to do anything that adds up to our desire to present ourselves in such a way that we consider satisfactory. It is difficult to explain just giving general ideas of what I mean, so here is an allegory. A storm is going on. It takes place in a hollow room inside our chest. The storm is one of emotions. The emotions switch from one specter to the next, but they twist and twirl; causing uneasiness in the heart, because you never know what the storm will bring next. Even worse, what if it one day loses all it energy and stops spinning all together? Whatever the case, it is difficult to enter from the outside in. We can only experience the effects, but the causes remain a mystery.

This storm also has affected us to write and sit here thinking over and over how we should type these words with the correct and confident formulation that we're slowly losing. 

It is, funny enough, in exactly this inner battle that I have found a reason to finally write something down. Ambiguity is something that always fascinated me to be honest. It forms the bridge from extremes to a golden middle of grey and nuance. This transcends the black and white thinking and reminds me again why we are so brilliant. It shows that we actually are capable of deep thought to a very far away extend. One which gives the sudden realization that there is something beyond good and evil. This awkward piece of writing has a reason. As a means to turn this inner battle into a manifestation that can be turned outwards and thus also be presented to the outer world with the aim to reflect on it. 

Why is it that I am doubting myself so much?

It is difficult to type away, to fill pages and be meaningful. Aren't essays always supposed to be long? Because it seems that complexity, depth and validity have become synonyms in the philosophical atmosphere. Not that I can blame them of course, since I myself have admitted in a few pages earlier that it is more than necessary for me to convey my thoughts to the outer world and still preserve the intention and the depth that the words carry with them. Thus it is necessary to be clear. Clearness can only be understood in terms of either an Aha-Erlebnis (insight) or a pages of paper that exhibit the long syllogisms the writer went through in an internal battle with the self to finally come to that self-evident insight. 

And perhaps it is in exactly that in which I am experiencing the inner struggle. That I want both and neither. By both and neither, I mean that I appreciate either aspects, but neither in overall. 

I despise the shallowness of short philosophies. One-Liner Philosophies as I like to call them. You can often find them on social media with the picture of a punk-philosopher like Nietzsche or Sartre put by some rebel teenager to express his or her individuality. It consists out of one line that joyfully kicks against the system, such as ''God is dead'' or ''The hell is the Other''. 

I must admit, it does annoy me, even though I try to ignore it. 

Tbe One-Liner Philosophies used by many, not only now, but by anyone with a superiority complex, as a means to overshadow their insecurities, can be quite helpful though.

If used properly, it can be used to emphasis a certain thought that is the main point of your stream of consciousness. If that's not the case, it can also be used to summarize in a few words the whole point of your story. This gives the reader clarification and the writer a reference point when he or she has to defend or explain his or her thesis. 

Another form of writing is the overly long complex writing that serves no other purpose than to convey something easy as difficult as possible to create depth where there is little. 

Depth in thought is indeed very difficult to achieve. It is quite frustrating, I know from experience and sometimes even heartbreaking, when you have the feeling that words no longer have the power to carry your emotions and thoughts to the other with all the associations you have when using those words. 

This becomes even more complex when it's written text and all the emotions have to come from cold blocky letters printed against a white background. 

So what you then do to convey your words is to repeat yourself. If that doesn't help, you resort to going way too deep into the topic, to the point where you've completely digressed from the original topic. This too is quite understandable, but a pain to read. Mind numbing even. 

However, it is necessary to be nuanced. It is true that often people resort to this type of writing, because they have to convey long thoughts concerning topics that do need all the pages filled in order for the reader to understand it. That's however not what I'm talking about. Those books who do that don't outdo themselves. Those pages are necessary, because if you took pieces out of it, it would stop making sense or lose it's literary touch that differentiates the writers from other writers. The latter is of course a subjective insight that I can't go into depth to right now, because I want to keep the focus on the battle I'm experiencing. 

For the sake of practicality, let's say that when you can leave it out, it's unnecessary to write it down.

So between these two extremes, where should I place myself?

Does my problem even posit itself in this question or should I be asking myself a whole other question all together?

The words that I can associate with my restlessness are the following:

Unease, impatience and depth.

And immediately we can behold the problem. The eternal problem of contradiction that will probably follow me into the grave. Wanting two things that seem to essentially exclude each other. 

Depth and impatience that is, which consequently concludes to uneasiness. 

Epistemologie Paper: Objectie tegen de Cartesiaanse Demon

Epistemologie Paper 

Stelling:  ''Het is niet noodzakelijk om een onderscheid te maken tussen de noumenale en de fenomenale wereld.'' 

·         Objectie:  

Het onderscheid tussen de fenomenale en noumenale wereld is met een goede reden gemaakt. In de antieke traditie was het verschil noodzakelijk om de kennisvoorwaardes te formuleren voor ons kenvermogen. De reikwijdte van ons kennen werd gelimiteerd tot de zogeheten ''fenomenale'' wereld. Dit was de wereld zoals die zich aan ons presenteerde, wanneer men gebruik maakte van diens zintuigen. De noumenale wereld is datgene wat in de Platoonse traditie als de ware werkelijkheid gepostuleerd werd. Dit was de werkelijkheid die onafhankelijk van de zintuigen bestond. De vraag die nu noodzakelijk gevraagd moet worden is deze: 

''Hoe kan men zeker zijn dat dit onderscheid ook redelijkerwijs gemaakt mag worden?'' 

Het onderscheid werd in de antieke traditie door Plato gemaakt. Het feit dat men in het particuliere het vermogen had om het abstractere en daarbij het volmaaktere te kennen, gaf genoeg steun om aan te nemen dat het bestaan van het abstracte ook bestaansrecht had die men kon kennen, omdat hij reeds gekend was. In de anamnesis (herinnering) kreeg het subject een Aha-Erlebnis, omdat er overeenstemming kwam tussen dat wat op particuliere wijze werd waargenomen en een bepaalde eidos (Idee of Vorm) dat in het subject besloten zat. Het was dus epistemisch noodzakelijk om te spreken van twee werkelijkheden om een weg te kunnen vormen naar het ware kennen.  

Het dubium over de zintuigen is dus geplaats. De ware werkelijkheid is tot op een bepaalde hoogte via de zintuigen kenbaar, maar voor echte kennis behoort men in contemplatie te gaan naar de begrippen die het fenomenale kenbaar maken. De vraag is wederom, hoe kan je opgesloten in je eigen ik, met enkel de zintuigen tot je beschikking, überhaupt tot zekere kennis komen over de noumenale wereld? Plato zou antwoorden dat men behoort na te denken met datgene dat even los staat van de materie als de transcendente begrippen, namelijk de rede.  

Echter, er zit een probleem in Plato’s Ideeënleer, die van te veel axioma's uitgaat, die men niet kan rechtvaardigen. Bijvoorbeeld, hoe neemt het particuliere deel aan het abstracte? Als de Ideeën intern in ons kennen besloten liggen, dan is er niet meer sprake van externe inwerking en is daarbij de voorwaarde voor een externe, abstracte werkelijkheid geëlimineerd. Aristoteles heeft de problemen verder uitgewerkt en opgelost door het kenvermogen te beperken tot datgene wat Plato ''de vergankelijke werkelijkheid'' zou noemen.  

De zoektocht naar een objectie schrijdt voort richting René Descartes. Aristoteles heeft veel problemen van de metafysica en epistemologie opgelost door het kenvermogen te verschuiven naar de materiële wereld en het daartoe te beperken. Echter, deze verandering van metafysisch wereldbeeld komt met een prijs. De axioma, die per definitie de grootste twijfel teweeg brengt, is juist die aanname, die überhaupt Aristoteles' kenwereld mogelijk maakt: de verheerlijking van de zintuigen.  

Descartes gaat als rationalist tegen dit empirisme in. Hij contempleert en komt tot een radicale conclusie, die de epistemologie deed veranderen. Volgens hem was het initieel onmogelijk zeker te zijn over wat dan ook. De meditaties brachten twijfel en vragen teweeg. Kan het zo zijn dat we dromen? Of wellicht bedrogen worden door een demon, die ons de werkelijkheid als rechtvaardig, maar onwaar doet toeschijnen? De enige toegang tot de werkelijkheid, die we hebben zijn de zintuigen. Er is immers niks wat ons in staat stelt om zeker te zijn dat ook die zintuigen niet ons bedriegen. Het is daarom meer dan noodzakelijk dat er een onderscheid wordt gemaakt tussen de noumenale en fenomenale wereld om te kunnen twijfelen. Doen we dat niet, dan laten we de optie open dat we wellicht wel tot kennis kunnen komen die te rechtvaardigen is, maar die buiten ons kenvermogen, volledig mis is. 

·          Antwoord:

De filosoof die ik moet aanhalen bij de synthese tussen het enerzijds rationele probleem van ons kenvermogen, gepostuleerd door Descartes en anderzijds de empiristische, zoals Aristoteles, is Immanuel Kant. De versmelting manifesteert zich in het idee dat twee zaken noodzakelijk zijn om van kennis te kunnen spreken, namelijk het verstand en de waarneming. Beide zijn even noodzakelijk om kennis überhaupt mogelijk te kunnen maken. In het verstand zit structuren, die voorwaardea vormen om de a posteriori kennis mogelijk te maken. Ruimte en tijd zijn bijvoorbeeld nodig voor iets om kenbaar te zijn aan het verstand. Kant refereert naar dergelijke voorwaardes voor kennis als de categorieën. De categorieën kenmerken zich verder hierin dat ze eigenschappen zijn van het verstand en niet van de noumenale wereld. De categorieën vormen de reikwijdte van ons kenvermogen; ze maken het mogelijk, dat we premièrement in staat zijn van kennis te spreken. Echter, juiste deze zelfde categorieën vormen op ambigue wijze tegelijkertijd de grens van ons kenvermogen. Alles wat buiten de categorieën valt kan niet gekend worden door het verstand. Op deze wijze is het verstand begrensd en beperkt tot de fenomenale aanblikken van de werkelijkheid. 

Enfin, het is cruciaal om in te zien dat kennis enkel bestaat in overeenstemming, niet als een ontologische waarheidsbegrip.

Of zoals hijzelf mooi formuleert in Kritik der reinen Vernunft:

Begriffe ohne Anschauung sind leer, Anschauung ohne Begriffe ist blind

We hebben dus aangenomen van Kant dat kennis beperkt is tot de overeenstemming van de werkelijkheid met het verstand en dat op deze wijze alles wat buiten het verstand valt, wat hij het Ding an Sich noemt, noodzakelijkerwijs niet gekend kan worden.

Is het nu mogelijk om een objectie te geven aan het dubium van Descartes? Zeker.

Kant heeft zekerheid weten te geven aan de zintuigen, terwijl hij tegelijkertijd de twijfel van Descartes meebrengt op elegante wijze.

Zeker, we kunnen nooit het Ding an Sich kennen, de optie is open dat we bedrogen worden. Het kan dat buiten het kenvermogen van het verstand en de werkelijkheid, de noumenale wereld een leugen is.

Echter, wat Kant wel duidelijk maakt is dat we voor zover het kenvermogen ons toelaat, we een bepaalde mate van kennis kunnen vergaren, namelijk die binnen de categorieën van het verstand vallen.

Hierdoor borrelt bij mij dan de vraag op, waarom eigenlijk het onderscheid tussen twee werkelijkheden maken? Anders dan Plato, is de scheiding van de werkelijkheden niet eentje die metafysisch bestaansrecht hebben. Kant en Descartes postuleren de mogelijkheid van een noumenale wereld enkel als concept om de reikwijdte van het kennen te kunnen begrijpen, niet als transcendente volmaakte werkelijkheid.

En wanneer dus Kant de hypothese heeft gesteld van de fenomenale wereld en de noumenale wereld en hij heeft daarbij het kennen beperkt tot de fenomenale wereld, enkel ervan uitgaand dat de noumenale bestaat uit allerlei Dingen an Sich, dan is de noumenale wereld enkel ondersteund door de redenering die uitgaat van de noodzaak van een dergelijke wereld, omdat er anders niks is wat ons fenomenaal kan toeschijnen. Als dat de reden is dat het onderscheid gemaakt moet worden tussen een conceptuele noumenale wereld en een tastbare en bovenal epistemisch kenbare ‘fenomenale’ wereld, dan lijkt het me meer dan rationeel om het kennen te beperken juist tot die fenomenale wereld, omdat de notie van een noumenale wereld enkel tot onnodige redundantie leidt. Niet omdat het alleen praktisch is, maar omdat het categoriale kenvermogen dat van ons dwingt. 

The State I: Introduction

I've caught myself thinking these days as I was walking from work to home about certain things that have been bothering me these days. These little things that have annoyed me, have all bundled up into a collective annoyance and light hatred against humanity.
What an odd claim, isn't it? To say to you hate humanity at the pathetic age of 19.
'What humanity?' one might ask. 'The three people around you? That's your representation of humanity? Oh, please. What can you know of life, choice and humanity?'
Quite a common reaction one could say, one I often even get honestly. Frankly I can't blame them and I can see where they are coming from.
Still my instant reaction out of pride would be: 'Everything! I'm dedicating my life to reading, I spend my days in reflection, I try to understand, to know, to feel and to transcendente my current existence. Logically this would mean that my opinion is of more worth, right? Since I am making the sacrifice of trying to think in nuances, with the aim to understand, not to convince. It is only logical to say that relative to all this black and white thinking, my thoughts are worth listening to. I have the answers. I know what to do. My ideals will guide us there. It's just that you don't want to listen, goddammit!'
As you see, pride plays a big role inside of me. No matter how much I twist or turn it, I can't keep myself from burning inside when I catch someone in disagreement, after I've given an opinion or a statement that I have put so much effort into.
How dares that person not see the billiance and nuances? How dares he or she still vastly want to swim inside a milky, muddy, turbid lake, when there is me, who can give them a clear and sparkly ocean?
Pride and hybris can be such a cockblock to any conversation. It causes me to loose my rationality, I grow furious, I explode in anger, I damn the humans for not wanting to understand. To say it another way, how dare they not understand me? Me and my thoughts, who just want to preserve those values, that guarantee the integrity and dignity of every single human life. Isn't it good enough that I want the best for them?
Oddly enough, pride is also something I've worked hard on gaining and keeping. On a positive note for example, I am happy I am so proud. It makes me want to transcendente whoever I am at the moment, even if that means taking distance from a statement I hold onto dearly for the sake of gaining a better understanding of the world.
I've associated pride with those thinkers who had ideals and were not afraid of persuading them. They have made their own ideals into gods they worship, ideals that I am so proud of having. Ideals unfortunately that consist out of paradoxes.

Right now there is no denying that there is a clash going on in the world in terms of morality. Terms as freedom, free will, offense and justice have gotten a new understanding to them. To me it seems that these terms mostly present themselves into contradictions. Either side or interpretation of these terms clashes with the other side,  therefore making the existence überhaupt impossible.
For example, is it possible to become so free, that we become unfree? Is this a complete wrong actualisation of the Camus' quote in which he asked us to become so free that our freedom becomes an act of rebellion? Why does it feel, that every stranger I meet and see suffocates me more than ever? Is the age? Is it my character or is it our new understanding of freedom?
I have to be clear that I am a sceptical when it comes to giving generalising statements regarding a certain trend. There are always exceptions, let that be clear. I solely speak of those that fall inside the category I speak of. 
I can say that the general crowd is suffocating me, that I am afraid of speaking my mind, because I know that the complete freedom, causes some form of restriction. It is not possible to be completely free, in the sense that the existentialists meant. Freedom, in the sense that we are damned to freedom and have to create our life. The so called "My freedom begins, where yours ends"-mentality.
Is time changing and have we become so free, that we are suffocating each other? What if we need less freedom in one sense, to enlarge the freedom elsewhere?
Namely the freedom to make mistakes. It seems that our new interpretation of freedom has caused us to become more strict when it comes to respecting each and every individual. Democracy is at its peak, everyone is a part of the system. It has been celebrated enough, I am the first to rise, when it comes to applauding democracy. But isnt it also time to highlight the ambiguity? The contradictions that exist when we make certain ideals into absolutes? This can lead to serious problem, especially when the people leading the world at the moment are not leading the will of the crowd in accordance to the rationality of the politician, but that the politicians themselves are falling into peacock behaviour.
There is an illusion that saying whatever you like is performed by all. However, only in accordance to what most want. Being politically correct, but insofar as it is redeemed okay by those leading the media.
Neo-conservatism with other words, but dipped in a sauce of liberty.
Isn't that a paradox? This has made me scared of writing. I fear to make mistakes out of scare of offending someone. This so called new notion of freedom, has made me want to shut my mouth close. Never saying anything, because the term "offense" in relation to "freedom" has lost so much meaning, that I don't dare to say what I want.
I am not going to lie, I feel very detached from the world.

However, I have often seen myself as a reasonable person. Since I believe I am in a minority, I have more than enough reason to reconsider everything I said. Perhaps there is more to it. 
Maybe it is in our right to be offended. It shows progress in first world countries, since it's explication of individualism. He, who can be offended, has dignity that can be touched. He who has dinity has been acknowledged by society as an individual, who's worth existence.
Then who am I to go against this basic human right? A right that has been created in our era of Enlightenment, the right to be provided in our most basic human needs, the right to study, to have freedom of speech etc.
Me giving any form of criticism that offends society is a stab against those ideals, isn't it?
My reply to this, is a clear no. If there is anything I admire in the world, it is the progress the western civilisation has made when it comes to the notion of human rights. 
I would never say those ideals are wrong, if anything, liberté, égalité and fraternité are what I redeem one of the core principles of my ideal state. So, what is actually my concern? 
To put it clearly, I have the fear that people have become too proud. 
In the beginning I’ve stated my own pride as something I see as a restriction, but also progressive. I am glad I am proud. I am proud that I am proud in my thoughts and opinions and I don’t expect anything else from the world.
This is however the case, my pride served as an analogy as to what has angred me. The hate I carry against humanity, is a hate that I don’t oversee from a higher point. It is something that I recognize.
Not only that, but this pride ignites anger and rage, that is self destructive. And it creates the most inhumane acts known to man, the inability to think. Therefore, letting yourself get carried by those who can fulfill your need to satisfy your pride. I can only name 1939 as a number to spark your memory. 
And I know that we will go down in history as a dark age, if we do not realise the ambiguity of our pride, the ambiguity of our freedom and let ourselves be carried by egocentric pride. 

Contemplation During a Lonely Night

''Il y a des jours où Dieu est si loin, qu'il semble absent''
There are days where God is so far that he seems absent
-Simone de Beauvoir

Unfortunately for me He never felt present. Fortunately maybe, however that's hard to tell on days where you feel like a raindrop falling from far only to be hit by the solid cold ground.
Never have I felt more alone, than realising that growing up doesn't mean solely growing up as a child, but mentally as an adult.
God would be the father figure making sure that all goes well, that I am safe.
For now I feel like I'm an orphan of life. Nothing seems to satisfy me in the slightest. Even worse, I feel empty and joyless. Sucked and drained, but most of all I am afraid.
I barely have enough energy to enjoy anything, but just enough to spend my nights contemplating and worrying. Wasteful nights if you ask me.
Some people weren't made for human interaction, I think I'm part of them,
I never am more confronted with my loneliness and angst than in the middle of the joyful crowd.
I know that escaping and isolation are meaningless, but what else is there in life?
I believe that's indeed what we see as growing up and facing the challenges of a possibly meaningless and empty life, yet giving our all to it.
Amusing if you ask me, for I can't judge whether that's genius madness or mental madness.
Even now as I am writing I can finally sense a form of peace overwhelming me; I am safe.
It has the same cosy feeling I had when mother would hug me tightly before going to sleep, the same warmth, the same isolation inside my own little world.
Growing up is leaving the safe spot from mother's nest and moving on to sharing the bed with a dozen strangers at the off chance that one might be the one for you.
Is it bad? No of course not, for who is there to judge you and your choices?
To say what is right from wrong, to comfort you when you spend your nights crying and seeking for some kind of answer to your ignorance of life.
I sense a balance between not caring at all, very nihilistic of course and on the other side a lot of fear for the unknown. Fear for mistakes I might never forgive myself.
Indeed, there is no God to judge me, but that makes it worse because I know myself.
There where He would give me comfort and salvation, I would never forgive myself. Not because I am perfect, but because I would not be able to look myself in the eyes and see nothing but filth.
And suddenly I would lose my touch for existence, because I apparently never knew what it meant to be alive as I indeed made those mistakes.
They haven't happened yet, but this would indeed be how I would reason with myself.

Oh desperate times, lovely lonely times.
Please world, leave me at rest and I will never provoke you again. I too bear fault at being curious, but not being able to forsee and accept the consequences of my childish curiosity.
Eventhough I am very doubtful in terms of morality, I can't forgive myself for seeing the world and its people as my toys any longer.
I used to be nihilistic and an opportunist, only using the world to satisfy my own needs, but even that doesn't work as much as it should.
Therefor my subconsciousness only desires punishment of the Self.
Egocentric behaviour should be considered as a lonely act, therefor damned to a lonely existence.
And honestly, loneliness has never sounded more liberating.

Losse Gedachtes #5: Vingers

Op deze vijf vingers
Draag ik de planeten
Met een lichte tik omlaag
Stort alles naar beneden

The Student by The Bitter One (A Parody on Communistic Literature.)

The Student

By: The Bitter One

Weighed down by misery and looking at the grey sky our hero trudges towards home to consume the same meal that he has eaten for the last three days.

The muscles exhausted from sleep deprivation and fingers filthy from the ash and soot he joins the group of dreary looking students. Their shoulders are hanging low, deeply hidden in their high collars and with grave pace they move their cold feet, while leaving a deep trace of greyish wet snow behind.

Covered in a cloud of steam, the school spews the students out, who, after having served the school, will come back the next day to fulfill their mechanical duties once more.

Irritated and contemptuous grumbles could be heard among the students as they turned their head away from the last bell that indicated their temporary freedom.

The day has ended and the sun is slowly setting. The irritated grumbles turn into warm fiddle-faddle.

The classroom has sucked all energy out of our students and with apple-red cheeks their teeth are dripping with saliva, ready to attack the few pieces of bread their family can offer.

After many years of intense labor, most students have peace with the fact that there is no denying in the grave suppression they all have to undergo and that every step they take to end the day, is a step closer to their grave.

This is also true for our hero, for years of labor have robbed him from his appetite and his desire to drink warm wine.

Other days, when school has ended, the students speak to each other in a serious manner.

Never deviating from the grades and that which manifested itself the closest in their existence: the physical labor that has to be done to the fat-stomached schoolchiefs.

Rarely does a smile break through their monotone mannerism of speech and when this does happen on an unusual day, the aggression is compensated at home towards the younger sibling or parent who dare to ask them how their day was.

And after having lived like this for sixty-five years, they all die, knowing that they themselves have contributed the most out of all students to society.

So too would our hero have lived, as the most loyal worker of all.

He is the most handsome, the strongest and the most intelligent, but also impatient and rude towards any form of authority.

It so happened one day, that he comes across a very moody fellow student who makes a vile remark regarding his clothing.

Severe and disrespectful as he is, our hero responds the surly looking young lady.

Her piercing dark eyes look tired and she turns away from the nasty comeback our hero makes.

However, something is still bothering him, for he has noticed that there was some truth to her words.

There is indeed something wrong with the way he is dressed.

And you see, he tells himself, it’s not only me who is dressed this way, it is also the fellow student who made the moody remark and the students walking across the hallway.

She is right, he claims, indeed we are all dressed horribly.

Horribly the same.

And he notices the students, hungry like wolves, ready to revolt against the regime. Hungrily and impatient to feast on the corpses of their to be former schoolchiefs.

From that moment on, our hero knows what he is ought to do.

Burning with flames of desire, he makes a way through the thick layer of ash-grey know and as he throws his arms into the sky he exclaims:

‘’Comrades...!’’ he has just begun his sentence or a big crowd of students gather around our hero.

He looks at them in aw not knowing what to expect next.

And with grave disappointment he witnesses the most shallow act imaginable at that time and moment when they take out their mobile cellphones to film the spectacle.

Our hero feels at that exact moment all hope melt away and he lowers his arms in sadness.

His shoulders are hanging low, deeply hidden in his high collar and with grave pace he moves his cold feet, while leaving a deep trace of greyish wet snow behind.

Haiku- Karakterloos en karaktervol

karaterloos en karatervol

hier sta ik dan weer

tussen de gelukkigen

welk masker moet nu?

Parodie Sociaal-Realisme op Gorki

De leerling

Door: De Bittere

Gebukt onder misère met zijn ogen geworpen op de grijze hemel sjokt onze held richting huis om dezelfde maaltijd te nuttigen als de afgelopen drie dagen. 

De spieren stijf van slaaptekort en de vingers vies van de as en het roet sluit hij dicht tegen de groep somber kijkende leerlingen aan. Hun schouders hangen omlaag, diep in de kragen verscholen en met zware tred verzetten ze de ene voet na de andere hierbij een diep spoor achterlatend in de grijze natte sneeuw.

De school braakt met veel stoom de leerlingen uit, die na hun machinale functie vervuld te hebben terugkeren om de volgende dagen deze functie opnieuw te vervullen. 

Geïrriteerd en minachtend gebrom is te horen te midden van de leerlingen, nadat ze hun hoofden wegdraaien van de laatste bel, die scherp te horen is als indicatie van hun tijdelijke vrijheid.

De dag is voorbij en de zon gaat langzamerhand onder en terwijl dit gebeurt verandert het geïrriteerde gebrom in warm geroezemoes.

De schoolbanken hebben de energie van onze scholieren weggezogen en met bezwete voorhoofden tonen ze blijmoedig en hongerig elkaar hun glimmende tanden druipend van het kwijl. Het avondmaal kan genuttigd worden.

Na vele jaren intensieve arbeid, hebben de meesten scholieren er vrede mee gesloten dat er geen ontkomen aan de zware onderdrukking van de docenten is en dat elke stap die ze nemen om de dag tot een eind te brengen, een stap dichter bij het graf is.

Op enkele dagen echter, wordt de met Axe volgespoten mannenkleding vervangen door een net pak en krijgen de vrouwelijke scholieren de gelegenheid om hun haar los en charmant krullend te dragen.

De jaren in de schoolbanken hebben onze held beroofd van zijn eetlust en zin tot drank, maar wanneer die lust eenmaal werd aangewakkerd door de soms gunstig gezinde docenten, dan konden de scholieren de door woede brandende magen blussen met alcohol op eindfeesten.

Andere dagen, buiten de school om spreken de leerlingen op serieuze toon met elkaar. Nooit afwijkend van de cijfers en datgene wat zich het meest prominent manifesteert in hun bestaan: de fysieke inspanning die dag in dag uit geleverd moet worden aan de grootbuikige schooleigenaren.

Zelden doorbreekt een glimlach hun monotone manier van spreken. En wanneer dit gebeurt, is het de agressie die zich thuis afspeelt tegen de jongere broer of zus dan wel de ouders die het wagen te vragen hoe hun dag was.

En deze levenswijze volgt de volgende generatie als een schaduw achterna, onlosmakelijk verbonden met henzelf.

En na zo vijfenzestig jaar geleefd te hebben, sterft men de gelukkige scholierendood.

Zo ook zou onze held geleefd hebben, als trouwste werker van de school.

Hij is het knapst, het sterkt en het meest intelligent. Desondanks in zichzelf gekeerd en respectloos tegenover elk gezag. 

Zo gebeurt het op een dag dat hij toevalligerwijs een humeurige medescholiere tegenkomt die een snauwende opmerking maakt betreffende zijn kledingdracht.

Scherp en oneerbiedig als hij is, bijt hij deze nors kijkende dame van zich af, maar waarvan hij zich niet los weet te wrikken. is het idee van de onderdrukking dat hem is aangepraat.

Zie je, vroeg hij zo zichzelf, het is niet alleen ik die zo gekleed is en gebukt gaat onder het regime van de school. Het is het ook de medescholiere zelve die haar frustratie uit door haar tekort aan voldoening, aangezien iedereen en allen hetzelfde is gekleed. In de Abercrombie en Fitch mode.

En zo valt hem de ene nors kijkende scholier op na de ander, de scholieren die als een groep wolven klaar zijn om het gezag omver te werpen.

Onze held weet vanaf dit moment wat hem te doen staat.
Hij zal  zich ontrukken aan de schaduw die hem als achttien jaar lang volgt. Deze keer zal hij de school tonen wat het betekent om gezamenlijk het goud te onttrekken van de leraren en als een gezamenlijk genootschap erboven op te zitten.

Zo is er een vuur in hem aangewakkerd, waarna hij zich een weg baant door de dikke pak sneeuw en met gestrekte armen tot de grijze hemel roept:

‘Kameraden. . .’ hij is nog maar net begonnen met zijn zin of de medescholieren pakken hun mobiele telefoons om het spektakel te filmen.

De moed zakte hem in de schoenen en hij laat zijn schouders zuchtend omlaag hangen, diep in de kraag verscholen en met zware tred verzet hij zijn ene voet na de andere, hierbij een diep spoor achterlatend in de grijze natte sneeuw.

Een Onderzoek Naar De Normaliteit

1.1. Voorwoord

Wat opvalt zodra we beginnen na te denken over normaliteit is dat het begrip ‘normaliteit’ meestentijds wordt gebruikt als argument. ‘Dat is toch normaal’ wijst naar de normaliteit als verklaring voor de vanzelfsprekendheid van een bepaalde gedachte of handeling, ‘Doe eens normaal!’ berispt gedrag wat schijnbaar vanzelfsprekend ongewenst en slecht is en ‘Hij is gek om dat te doen!’ maakt beroep op een zekere norm die door iedereen word gedacht gekend te worden. In de dagelijkse spraak horen wij nog veel meer van dit soort uitspraken, en allemaal lijken ze aanspraak te maken op een begrip, idee of kortweg een verzameling van standpunten en oordelen, waaraan de mens de werkelijkheid voortdurend toetst.

Is het dan niet vreemd dat er nooit een uitgewerkte definitie van normaliteit ter licht is gekomen? Dat de mens al een heel lange tijd tevergeefs op zoek is geweest naar de essentie van datgene wat hij zo gulzig gebruikt? Wij erkennen de oorzaak van het probleem. De normaliteit is nooit een aanwijsbaar fenomeen geweest, waarbij we net als bij materiële dingen de normaliteit konden aanwijzen in de wereld. Dit betekent echter niet dat de normaliteit even veel tot de verbeelding behoort als de sprookjes waarmee we zijn opgegroeid.Voor het werkstuk hebben wij besloten om wat dieper te graven dan normaal is, en zijn wij vastberaden om te bewijzen dat de normaliteit, hoewel niet aanwijsbaar, net zo echt is als de smaken die wij proeven of de kleuren die wij zien.

Verder is dit de laatste keer voor ons dat wij ons samen voor school op het schrijven van een filosofisch werk kunnen richten. Dit zal behoren tot ons magnum opus: iets wat wij samen hebben kunnen creëren na veel uren van discussie en thee. Wij zijn erg tevreden met de keuze om ons profielwerkstuk te wijden aan de filosofie en hopen anderen niet teleur te stellen met onze bevindingen, en vooral onszelf niet.

Inhoudsopgave

1.1. Voorwoord

1.2. Motivatie en aanpak

2.1. Wat is normaliteit?

2.2. Hoe beweegt normaliteit?

​2.2.1. Hoe ontstaat normaliteit?

​​2.2.1.1. Onderkopje 3

​2.2.2. Hoe verandert normaliteit?

1.2. Onze motivatie en aanpak

Al een lange tijd geleden waren wij gefascineerd geraakt door de maatschappij en het gedrag dat zij als gangbaar beschouwt. We vroegen ons af waar de wortels van de resulterende normaliteit zouden kunnen liggen en in hoeverre de mens ook daadwerkelijk bewust is van zijn al dan niet normale gedrag. Met het schrijven van dit werkstuk probeerden wij een grondige zoektocht naar één van de meest onbeschrijfbare verschijnselen van de menselijkheid verrichten, maar eigenlijk hebben wij vooral ook een antwoord moeten vinden op onze eigen vragen en oordelen omtrent de mens en de wereld waarin hij leeft.

In dit werkstuk is het ons doel om een einde te maken aan de tweestrijd die tussen het idealisme en materialisme heerst als het aankomt op de vraag hoe ongrijpbare sociale ideeën ontstaan, waaronder dus ook de normaliteit. Over deze twee stromingen vertellen we meer in de inleiding van Hoe ontstaat normaliteit?. Ons leek het in ieder geval niet onmogelijk om de vraag waar geen van de stromingen een volledig antwoord op scheen te kunnen geven tijdelijk te kunnen beantwoorden, en dit hebben wij ook geprobeerd met onze theorie over de normaliteit.

Tijdens het schrijven van ons profielwerkstuk merkten wij op dat er slechts weinige filosofen waren die de normaliteit in hun werken als ding op zich hadden beschreven, en dat er geen waren die er een uitgebreid werk over hadden gepubliceerd. Desondanks hebben wij toch een rijk aan denkers gevonden die wij kunnen gebruiken ter vergelijking met of ter verduidelijking van onze ideeën. En dus is nu aan ons de eer om ons over de normaliteit te buigen, hoogstwaarschijnlijk als twee van de eerste en jongste filosofen die er een heel werk aan wijden.

Aangezien wij met dit werkstuk een eigen theorie hebben opgesteld, is het nodig om bewust te zijn van het feit dat elke geschreven zin met grote precisie is geplaatst en op geen wijze weggelaten kan worden, zonder de overdracht te belemmeren. Tot onze ideeën zijn wij gekomen na het voeren van vele dialogen over de normaliteit en de manieren waarop zij zich in de wereld laat zien en door het lezen en bespreken van (filosofische) werken die ons informatie konden bieden op het relevante gebied. Daarnaast hebben wij enkele filosofen besproken en hebben wij onze eigen theorieën getoetst aan die van hen. Het was in zijn geheel een langdurig en erg precies proces, wat uiteindelijk een korter werkstuk heeft opgeleverd dan het gemiddelde profielwerkstuk, maar van welke wel elke regel het product is van de zuiver filosofische dialoog. Oftewel, het fundament van dit profielwerkstuk is onze eigen filosofie over de normaliteit.

Een woord over de vorm: wij hebben de hoofdtekst ingedeeld in twee sub-hoofdstukken. In het eerste sub-hoofdstuk, Wat is normaliteit?, presenteren wij de eerste bouwstenen van onze theorie. Dit sub-hoofdstuk wijden we aan een analyse van het begrip ‘normaliteit’ en proberen we de essentie van de normaliteit te achterhalen. Het tweede sub-hoofdstuk, Hoe beweegt normaliteit?, bestaat uit twee delen. In Het ontstaan van normaliteit bespreken wij de mens, de wereld, de confrontatie van de twee en de verschijnselen die hieruit voortkomen. In het laatste sub-hoofdstuk,Hoe verandert de normaliteit?, doen wij een poging om te verklaren hoe het kan dat de gehanteerde normaliteit uiteindelijk kan omslaan en kan veranderen in iets heel anders.

Wij hebben gebruik gemaakt van enkele filosofen, die in onze ogen ter verduidelijking konden dienen van onze theorie en wiens ideeënde lezer over het gelezene aan het denken kunnen zetten. Informatie over citaten, filosofische ideeën en filosofen hebben wij verwerkt in noten onderaan de pagina. Definities van vaktermen hebben wij bijgevoegd in een bijlage. De gedefinieerde woorden zijn in ons profielwerkstuk onderstreept.

2.1. Wat is normaliteit?

Graag maken wij duidelijk wat wij niet onder de normaliteit verstaan door een onderscheid te maken tussen de drie manieren waarop we het begrip kunnen benaderen, en door te vertellen waarom wij twee van de drie links hebben laten liggen. Ten eerste zouden wij de begrippen ‘normaliteit’ en ‘normativiteit’ kunnen verwarren door, ter verklaring van de normaliteit, dingen te noemen die prescriptief zijn, dat wil zeggen die gedrag voorschrijven (zoals de tien geboden en het Wetboek van Strafrecht). Deze dingen zijn normatief en beschrijven niet meer dan de voorwaarden van normaliteit. Als tweede mogelijkheid zouden wij descriptief te werk kunnen gaan. Bijvoorbeeld door op straat aan voorbijgangers te vragen wat zij al dan niet normaal vinden, door te kijken hoe de normaliteit door de media wordt getoond of door gelijkheden in verschillende culturen proberen te vinden. Voor deze weg hebben wij niet gekozen omdat we dan louter de invulling van de normaliteit zouden bestuderen, wat in onze ogen gelijk zou zijn aan het nauwkeurig noteren van de verschillende getallen die uit een formule kunnen komen. Nee, wij kozen ervoor (doorgaand op de voorgaande vergelijking) om de formule zelf te onderzoeken en te begrijpen hoe en uit welke componenten zij opgebouwd is. Kort gezegd, wij onderzochten de normaliteit als een theoretisch verschijnsel van de menselijke geest.

En laten we daar eens even op doorgaan. Als wij stellen dat de normaliteit een verschijnsel is van de menselijke geest… wat bedoelen wij dan? Menen we dat de normaliteit iets is wat in ieder mens bestaat? In ieder het zelfde inhoudt? Of gaat het hierbij om een individuele menselijke geest: zó vrij dat hij afgesloten is van de wereld en van de anderen? Wij denken van wel, omdat deze vrijheid bestaat in het bewustzijn van de mens. In dit werkstuk hebben wij het volgende aangenomen: iedere mens bestaat in zijn eigen bewuste kamer, waar de indrukken van buitenaf middels de zintuigen in uitmonden. Deze kamer is de ruimte waarin hij leeft en leert over de wereld. Maar geen mens kan ook uit zijn kamer stappen: omdat hij mens is, is dit zijn enige wijze van leven. In het kort kunnen we stellen dat ieder mens zijn eigen speelruimte heeft. Door middel van interactie met de wereld en de medemens kan hij groeien en zijn mens-zijn verfijnen. Over normaliteit kunnen wij zeggen dat zij in iedere geest afzonderlijk ontstaat, dat er geen algemeen besef van normaliteit is, maar wel ontelbare ideeën, oordelen en gevoelens omtrent het begrip, of liever gezegd het woord ‘normaliteit’.

Omdat de normaliteit een theoretisch begrip is (een begrip dat niet kan worden uitgelegd door te wijzen naar de werkelijkheid) is het nodig om eerst de soorten theoretische begrippen waar de mens gebruik van maakt van elkaar te onderscheiden en bepalen tot welke de normaliteit behoort. Al deze menselijke begrippen menen wij naar ontstaanswijze te kunnen onderverdelen in twee groepen: de begrippen die zijn ontstaan uit de observatie van de wereld en de begrippen die zijn ontstaan door de observatie van de zelf.Tot de eerste groep behoren begrippen als ‘tijd’, ‘ruimte’, ‘leven’ en ‘dood’. Wij denken dat deze begrippen zijn ontstaan doordat de mens bepaalde dingen in de wereld observeerde, zoals het bloeien en verwelken van bloemen of het sterven van soortgelijken, enhiervandaan een overkoepelend begrip afleidde. In de tweede groep horen begrippen als ‘liefde’ of ‘rechtvaardigheid’. Dit zijn begrippen van welke de oorzaak van het ontstaan niet in de wereld heeft gelegen, maar in de mens. Liefde is ontstaan doordat de mens voor de eerste keer warmte voelde voor een ander, en rechtvaardigheid doordat hij ooit voor het eerst pijn voelde voor de wereld. Het is al gelijk duidelijk dat het bij de eerste groep gaat om het begrijpen van een begrip, terwijl het bij de tweede gaat om het voelen ervan. Volgens ons behoort het begrip ‘normaliteit’ ook tot de laatste groep, wat laat denken dat het begrip meer een gevoel is dan een ordelijke verzameling van oordelen. Dit menen wij door de volgende gedachtegang: de normaliteit bestaat niet in de wereld waarin de overdracht van informatie geschiedt. Omdat de normaliteit immaterieel is kan zij zich alleen manifesteren in deze objectievewereld als zij vooraf gaat aan een handeling die in de wereld uitgevoerd wordt. Handelingen, of kortweg veranderingen in de materiële wereld, verschijnen objectief aan het subject, wat wil zeggen dat het subject enkel de materiële verandering die de handeling teweeg brengt kan waarnemen. Voordat er ideeën en vervolgens begrippen ontstonden kon de mens louter uit observatie van de objectieve wereld informatie halen, en kon hij dus met geen mogelijkheid kennis nemen van de immateriële oorzaak van een handeling, en dus ook niet van de normaliteit. In Hoe ontstaat de normaliteit? vertellen we meer over de manier waarop het begrip normaliteit een gevoelsbetekenis krijgt.

Nu wij weten dat de normaliteit in ieder mens gescheiden ontstaat en dat zij behoort tot de gevoelsbegrippen (laten we de laatste groep voor het gemak zo noemen) kunnen we haar verder definiëren. Als we de normaliteit beschouwen als een idee dat ieder bij zich draagt, tonen zich aan ons twee mogelijk denkwegen: allereerst kunnen wij de Platonische weg ingaan en het bestaan van de Idee normaliteit aannemen, waarmee we stellen dat ieder mens zijn eigen essentie van normaliteit in zich draagt en bij wie deze schuilgaat achter elke gedachte die of gedrag dat ‘normaal’ genoemd kan worden. Als tweede mogelijkheid is er de Aristotelische weg, die ons de normaliteit laat beschouwen als een verzameling van alle meegemaakte ‘normale’ gedachten en gedragingen. Wij hebben er met onze theorie voor gekozen om voor een groot deel de Aristotelische weg in te slaan, maar om ook Plato niet volledig te ontkennen. We volgden hierbij de onderstaande redenatie:

Ten grondslag van alle kennis van de mens ligt de confrontatievan zijn menselijkheid met de wereld waarin hij leeft. Het voorgaande heeft misschien iets weg van het empirisme, maar is hier zeker niet gelijk aan: de mens moet immers voordat hij zelf kan nadenken beschikken over de instrumenten die het denken mogelijk maken: de menselijke woorden, begrippen en ideeën. Van deze dingen neemt de mens kennis door te leven met de medemens. Niet alleen krijgt de mens bij het opgroeien steeds meer woorden en ideeën om mee te spelen: hij geeft er ook voortdurend meerbetekenis aan. Elke herinnering aan een bepaald idee of begrip staat gelijk aan een aanvullende omschrijving ervan. Geen betekenis van een begrip komt dus voort uit slechts één moment. Zo gaat het ook met het begrip ‘normaliteit’ waar elk mens al vroeg in zijn leven onder de mensen kennis van neemt.

Graag willen wij de structuur van de normaliteit in de mens beter illustreren aan de hand van de betekenis en de referent van GottlobFrege. Hoewel Frege het waarschijnlijk iets anders bedoelde in de eerste plaats, kunnen wij het woord ‘normaliteit’ beschouwen als de referent: het is één begrip, wat in verbinding staat (of refereert naar) elk moment waarop wij in aanraking zijn gekomen met de normaliteit en haar verschijningen in de wereld. De Aristotelische filosofie zien wij terug in de gedachte dat elk moment bijdraagt aan de vorming van het geheel, en de filosofie van Plato toont zich wanneer wij stellen dat het wel degelijk slechts één begrip is waar al deze aanvullende betekenis aan bijdraagt, ook al is het een begrip dat voortdurend verandert.

Ter samenvatting: wij stellen dat ieder mens los van de medemens een besef van normaliteit ontwikkelt. Dit besef geeft hij voortdurend meer betekenis door middel van de gevoelens die hij voelt bij confrontatie met de normaliteit in de wereld.

Misschien ontstaat nu de vraag hoe het dan mogelijk is dat zoveel mensen het eens zijn over een normaliteit. Hoe kan het dat miljoenen mensen kunnen vechten voor dezelfde waarden, of dat vele geloven van over de gehele wereld eigenlijk neerkomen op dezelfde principes? Ter beantwoording van deze vraag is het nodig om de ontwikkeling van de normaliteit in de mens nader te onderzoeken. Hier wijden wij ons aan in het hoofdstuk Hoe ontstaat normaliteit?.

2.2. Hoe beweegt normaliteit?

Zoals wij al schreven in de inleiding, hebben zich binnen de filosofie twee kampen hebben gevormd omtrent het antwoord op de vraag hoe menselijkheid, als een essentie die huist in ieder mens, ontstaat. Of in andere woorden: hoe de kenmerken die de mens menselijk maken, waaronder dus ook de normaliteit, tot stand komen. Het punt van onenigheid is in welke mate de waarneembare wereld een eigen bedoeling heeft en in hoeverre de mens hier ook deel van uitmaakt. Hieronder bespreken wij in het kort de filosofische stromingen van het idealisme en het materialisme en de houden die wij in dit werkstuk ten opzichte van beide hebben aangenomen. In het volgende hoofdstuk zullen we gebruik maken van enkele idealistische of materialistische filosofen, met het doel om onze ideeën aan hun theorieën te toetsen, ze ermee te vergelijken of ze beter te illustreren.

Aan de ene kant hebben wij de idealisten, die de mens een deel laten worden van de wereld, door deze een absoluut doel en manier van ontwikkelen te geven. De idealist menen dat hij alles kan herleidentot een geestelijk beginsel wat ofwel in de mens of in de wereld gelegen is. Aan de andere kant zijn er de materialisten, die op hun beurt de mens een deel van de wereld maken door zich beide zonder bedoeling voor te stellen. Het materialisme is tegengesteld aan het idealisme in die zin dat alles te herleiden is tot de materie, waarbijjuist de subjectiviteit in de weg zit bij de zoektocht naar de ware aard der dingen. Daarnaast menen materialisten vaak dat de kenbaarheid van de objectieve wereld binnen handbereik is, terwijl deze volgens de idealisten niet buiten de subjectieve wereld kan liggen.

Wanneer wij beide houdingen van dichterbij gingen bestuderen, viel het ons op dat het ons vanuit de idealistische positie niet lukte om uit te leggen hoe mensen zeker kunnen zijn van verschillende dingen en hoe ze over verschillende dingen kunnen twijfelen.

Als de wereld een duidelijke bedoeling had, en de mens deel uitmaakt van deze bezielde wereld, hoe is het dan mogelijk dat de mens tegen de wereld en de medemens in kan gaan? Ook de normaliteit konden wij niet uitleggen vanuit dit perspectief. In de wereld is er geen sprake van één aanwijsbare universele opvatting over wat normaal is om te denken, voelen of te doen. Dit liet ons menen dat de mens wel degelijk gescheiden was van de wereld en dat als deze al een doel had, de mens het niet zou kunnen kennen of vervullen. In andere woorden, de mens was in onze ogen te onrustig en vragend om slechts een uiting van een hogere macht te zijn die hem dwingt een bepaald pad te volgen.

Echter, als wij vervolgens de normaliteit trachten uit te leggen vanuit het materiële standpunt, komen wij op het volgende probleem: wanneer wij de mens in zijn volledigheid willen uitleggen aan de hand van de darwinistische filosofie, dus als wij de mens beschouwen als een drager van eigenschappen en een waarnemingsapparaat (de hersenen) die alles wat hij doet nauwkeurig besluiten op basis van herinnering en streven naar efficiëntie, en als wij ons de wereld als inherent zonder doel of bedoeling voorstellen, dan nog kunnen we er niet omheen dat de mens wel erg veel dingen doet die volledig onnodig lijken en die zeker niet vanuit het streven naar efficiëntie ontstaan zouden kunnen zijn. Waarom ontstaan dan tradities, culturen, of waarom zou de mens dan warmte voelen voor de medemens? Nemen we het standpunt van Marx aan en willen we de normaliteit (en dus ook tradities en gelijkende dingen) verklaren aan de hand van de kenmerken van de materiële wereld, dan krijgen we hetzelfde probleem: de mens doet te veel niet noodzakelijke dingen. Er zit geen noodzaak in het ontstaan van religies, in morele verklaringen of zelfs gevoelens als rechtvaardigheid of liefde, omdat er niet, zoals de behoefte naar voedsel of onderdak, een aanwijsbaar iets is in het menselijk lichaam of in de materiële wereld wat kan verklaren waarom religies of morele waardes noodzakelijk zijn.

Wij meenden te zien dat beide opvattingen de mens en zijn menselijkheid te kort deden door hem zijn vrije wil te ontnemen: de ene door hem in te sluiten bij de wil van de wereld, de andere door zowel de wereld als de mens te beschouwen als een doelloze zichzelf preserverende machine. Dit doet geen recht aan de complexiteit van de geestelijke gewaarwording en de vrijheid waarmee hij geboren is om deze complexiteit tot bloei te laten komen. Hierdoor was het voor ons nodig om een andere richting in te slaan en de normaliteit aan te pakken vanuit een synthese van de twee schijnbaar onverenigbare filosofische brillen.

​2.2.1. Hoe ontstaat normaliteit?

​Het ontstaan van normaliteit is een proces dat onbewust plaatsvindt bij de mens.  Naar onze ​mening is de normaliteit één van de vele manifestaties van de menselijke geest. Filosofen als​Rousseau, Hobbes en Locke stelden het bestaan van een natuurtoestand, en meenden dat de ​menselijke samenleving een product is van een consensus tussen mensen, een sociaal contract.​Wij menen dat de mens nooit bewust over zijn samenleven met andere mensen heeft besloten ​en schouwen het ontstaan van samenlevingen en dus ook van verschillende soorten normaliteit,​als een natuurlijk gegeven van de mens. Hier zijn wij zeker van, omdat de mens naar onze ​mening pas bewust kan kiezen over iets wanneer hij al genoeg kennis bezit van de wereld en​van de ​medemens. Dit is in een absolute beginsituatie niet het geval, dus kan hij ook met geen ​mogelijkheid een redelijk oordeel uitspreken over de beste overlevingswijze. Op de volgende​pagina formuleren wij eerst onze volledige theorie omtrent het ontstaan van de normaliteit, en ​wijden ons daarna aan een grondige analyse van al haar bouwstenen.

​De normaliteit ontstaat wanneer de behoeften van de mens en zijn geest zich na een tijd ​van leven met andere mensenhebben gevormd naar zijn materiële omgeving en de wijzen​van handelen die de mens hierin laat overleven. De handelingen die eerst dienden ter ​overleving worden handelingen waaraan de mens gewend raakt, en welke hij uiteindelijk ​erkent als de normaliteit. Door te samenleven met de medemens verbreedt de mens constant ​zijn geest en daarmee ook de capaciteit om zich in theoretische ideeën te wanen en vrij na te ​denken. Dit geeft hem de mogelijkheid om die gewenning die hij normaliteit noemt een ​betekenis te geven, haar te beschrijven in een boek en hiermee de normativiteit de wereld in te ​brengen of haar te verheven naar een geheel nieuwe dementie, bijvoorbeeld door zich haar ​voor te stellen als een godheid.

​I. De verhoudingen tussen de mens, zijn geest en de wereld

​Al sinds een heel lange tijd denkt de mens na over zichzelf en zijn geest als dingen die ​afgezonderd zijn van de wereld waarin ze bestaan. Een filosoof die deze houding deelde, was ​René Descartes. Door een onderscheid te maken tussen het uitgebreide lichaam (in dit ​werkstuk duiden wij hiermee op alles wat niet deel uitmaakt van het bewustzijn: de wereld, de ​medemens en het lichaam) en het denken (ofwel het bewustzijn). Descartes scheidde deze ​substanties en ging hiermee naar onze mening in tegen een essentiële waarheid van het mens-​zijn. Namelijk dat de mens onlosmakelijk verbonden is met de wereld waarin hij leeft, en dat ​beide op geen mogelijke wijze afzonderlijk kunnen bestaan, zonder dat het mens-zijn verloren ​gaat. Ook Edmund Husserl merkte dit op, en bedacht hiervoor de begrippen natural attitude en ​phenomenological attitude. Hij legde uit dat de mens van nature geneigd is om dat wat hij ​observeert in de wereld aan te nemen als waarheid, of anders geformuleerd, om de waarheid te ​leggen in de materiële wereld en deze kenbaar te verklaren. Ook wij nemen een deel van deze ​houding aan inons werkstuk. Al is de menselijke geest vrij, alleen door het lichaam waarin het ​bewustzijn huist is hij verbonden met de wereld.

​De existentialistische filosoof Jean-Paul Sartre wortelt zich los van deze afhankelijkheid van de ​wereld. Hij presenteert de vrijheid van het denken als grenzeloos en al reikend door te stellen​dat de mens zich in ware kan maken tot wat hij wil: dat hij met zijn absolute vrijheid zelf zijn ​essentie kan kiezen. In onze theorie over de normaliteit delen wij een groot deel van de​voorgaande filosofie, maar keren wij ons ook tegen de opvatting dat de mens volledig ​afgezonderd van de wereld kan leven. Juist omdat wij zo vrij zijn om er over na te denken​kunnen wij onze betrokkenheid in de wereld niet verwerpen.

​II. De verhoudingen tussen de mens, zijn geest en zijn lichaam

​Zoals wij al hebben gesteld in de bovenstaande alinea, is het materiële deel van de mens, zijn ​lichaam, ook zijn enige poort naar de wereld waarin hij leeft. Het geeft hem zintuigen om zijn​bewustzijn de mogelijkheid te geven om zich ergens op te kunnen richten. Ook krijgt het ​bewustzijn van het lichaam instrumenten waarmee zij geluid kan produceren en hiermee kan​spreken tot andere mensen, waardoor de mens zowel zichzelfals de bouwstenen van zijn ​denken (ideeën en begrippen) kan vermeerderen en verfijnen. Het lichamelijke deel van de ​mens zorgt er ook voor dat het bewustzijn te maken krijgt met bepaalde behoeften. Wij hebben ​het hier niet alleen over louter lichamelijke behoeften (als voedingsstoffen, vocht en warmte)​maar behoeften die de geest in combinatie met het lichaam teweeg brengt: de vraag naar ​geestelijke gerustheid en voldaanheid van de ziel.

​De gevoelens die de mens heeft worden grotendeels mogelijk gemaakt door de herinnering aan ​warmte en aan stress. Omdat ons lichaam een plaats heeft waar de voor ons betekenis gevende​momenten kunnen worden opgeslagen als herinnering (namelijk de hersenen), kunnen wij ​verder leven en op een later moment weer geconfronteerd worden met deze momenten, en ook​met de gevoelens die deze met zich meebrengen. Dit is naar onze mening de algemene regel ​van de ontwikkeling van de mens: bij het handelen streeft hij naar datgene waarvan hij denkt​dat het zijn ziel het meeste warmte biedt. En dit is ook de manier waarop de normaliteit ​uiteindelijk tot stand komt: wanneer de mens tot rust gekomen is, omdat hij gegeten heeft,​gedronken heeft en veilig bij zijn medemensen zit, zal hij deze rust geleidelijk als maatstaf ​beschouwen, en daarmee de norm stellen voor goed menselijk gedrag.

​III. Het geschenk van het bewustzijn

​Meerdere malen in dit werkstuk hebben we geïmpliceerd dat het denken kan worden verfijnd ​en uitgebreid door voortdurend kennis te nemen van theoretische ideeën, gedachten en​begrippen. Als laatste willen wij uitleggen hoe dit proces zich verhoudt ten opzichte van de ​normaliteit. Zodra zij ontstaat zal de vrije geest nadenken over hoe hij haar een grotere ​betekenis kan ​geven. Hij zal misschien een geloof van haar maken, of een eeuwenoude ​traditie, of hij zal de normaliteit verklaren aan de hand van een wereld die de onze overstijgt. ​De menselijke geest is vrij in wat hij van zijn ideeën maakt, en zo is de normaliteit na een tijd ​al veel meer dan de goedkeuring die zij oorspronkelijk voorstelde.  

​2.2.2. Hoe verandert normaliteit?

​In het vorige hoofdstuk stelden we dat de mens voortdurend weer terug beweegt (of wil ​bewegen) naar de normale toestand, waarvan hij denkt dat deze de juiste houden ten opzichte ​van het leven is. Wat gebeurt er dan precies wanneer zijn samenleving hem teleurstelt? Wij ​concluderen het volgende: omdat de menselijke geest de neiging heeft om veel meer betekenis ​te verlenen aan de normaliteit, dan dat haar oorspronkelijk toebehoorde, zal hij haar nooit ​gelijk verwerpen. Ook al falen de gangbare systemen in het vervullen van zijn behoeften, hij​zal altijd proberen vol te houden tot zijn lichamelijke deel de overhand krijgt en hem een deel ​van zijn normaliteit laat afstaan, in ruil voor een opvatting van normaliteit die zijn lichaam wel ​in leven kan houden.