Search This Blog
Wednesday, 12 August 2015
Diary of a Certain Lady: Chapter 1
Light and life. A fresh breath of air in the midst of the smoke. I was suffocating, but she entered the flames and showed me light. Her name reflected her essence, as if it existed solely to be associated with her. I often pondered what came first, she or the word.
Noor.
These four letters signify my desire, my lust, my passion and grief. She was always shining beside me; while I was her humble shadow following her to wherever she took me. I am not much of a follower, instead I am and have been alone until a flash of light broke through the clouds and shone me the emptiness surrounding me. I had no need of a companion, so I thought. It is difficult to miss what one has never experienced before, you see? Loneliness. This loneliness began as my journey towards the end of life, never looking back or besides me, just focusing on going forward. There wasn't much for me to live for anyway, I had no one besides myself. The best thing to do, so I thought, was to just go towards Death rather than Him encountering me. Thus I spend my days doing the usual empty headed things every human around me did. I woke up at eight o'clock, I ate, I interacted with the world, I smoked, I worked, I drank. The usual. After a while these acts of life become a habit, in which your mind stops working and you become one with the world surrounding you. And with that time passes faster and faster. Not having to think about what you need to do put me on automatic pilot, there I was acting in front of the world, but never really present. Maybe that's why I have difficulties recalling what I did before the Big Journey began. It is as if someone is asking me to remember a dream, I can describe it, but when I think I have gotten to the climax of the dream, it slips out of my hands into an unknown unreachable place. Mostly because there was no climax, which left me half lingering in emptiness. It probably isn't worth mentioning that I have so much difficulties remembering my past life. Or even if you could call it life, since I felt mentally dead. I actually see my life divided into two chapters. One named Darkness and the other named Light. The first has to remain in the darkness, where it belongs, where no one can see it. Why you ask? Because this diary is dedicated to my Noor. And where there is Light, all Darkness has no choice but to disappear. The other chapter must be mentioned and shown to the world to shine brilliantly, to make every inch of Darkness disappear, She burned inside me, as a writer. I long to make her immortal in my diary.
Dear reader, who you are or might have been, let it occur to you that I have begun my diary with the name that has turned me into a sinner of passion and lover of ecstasy. This diary must not be taken lightly, no matter how reluctant you are of me or of this diary. Dear reader, I beg you, let the world know to whom I have dedicated this diary. Grieve over it, laugh over it. Experience my feelings along the way. Even make filthy remarks towards me and only me, for I am the one who has been cursed. Now it bears no importance anymore, but mind me, the foul creature, whom no one deems worthy any longer, for I have suffered for her. The least I ask is to pity me. You may even make blames towards me, dear reader, since I know it is in the essence of a human to judge someone’s choices long after the consequences have presented itself in front of them, me, a miserable person. Then frown and chuckle, knowing what they would have done in my place, had they been in my place. Always better, always wiser.
Do all of this, I have lost my feeling of dignity long ago. It bears no importance anymore. But let my Light become a lullaby for those who have not been born yet, the least she deserves. And let this become my story, the last one I will ever write, for when I have lifted my pen from the last letter, my suffering will finally stop and the thoughts of my Muse will die with me.
Zeikwijven
Is het niet grappig hoe overgevoelig onze generatie is geworden? Je bent op social media, je bladert door alle commentaar en je leest: "Not all [insert noun] are like that." en "What you're saying is wrong, because I am not [insert noun/adjective]." of de altijd amusante: "omfg u fucking gayfag go kill urself lol." (Beautiful)
Niet is het mogelijk om ergens commentaar te leveren, zonder iemand ergens op de wereld op een bepaalde manier te beledigen. Zelfs de kleinste negativiteit vindt zijn weg naar een individu die het toch op een zodanige manier jan opvatten dat hij of zij zich persoonlijk aangevallen of beledigd voelt door de (vaak) algemene strekking van iemands opinie.
Of het nu een positieve intentie heeft, zoals het bekende One Direction nummer "You Don't Know Your Beautiful", maar een klungelige uitvoering of een negatieve intentie (waarbij de persoon haat en/of verdriet wil zaaien), van een ding ben ik zeker overtuigd.
De mening van de massa verspreidt en is prominenter aanwezig dan ooit in de geschiedenis.
Ziet u, beledigd zijn is een luxe die we met trots moeten mogen dragen. Het is het resultaat van een eeuwenlange strijd tegen de mensheid en de mening van de minderen.
Als ik de geschiedenis bewandel, bemerk ik de feodale strijd tussen de onderdrukte werker/slaaf/arbeider tegenover de vetgebuik te Kerkelijke Instanties/koningen/heren. De privilege om beledigd te mogen zijn is een die machtsverhouding vertoont. Gezien de historische ontwikkeling, kan je stapsgewijs nagaan wie het waren wiens mening enige waarde bezat om beledigd te mogen zijn, en zij die niet het recht hadden beledigd te zijn, maar enkel gebukt leden aan hun tekortkoming hiervan.
Gezien het feit dat ik 'De Tweede Sekse' van Simone de Beauvoir lees, is de positie van de vrouw het eerste wat me te binnen schiet, terwijl ik dit uittyp.
We gaan even naar de man/vrouw verhouding anno 1900-1940.
Bijvoorbeeld, de man was het hoofd in het gezin. Zijn mening was wet, hij was immers geleerd, ervaren en kundig in het leven. Ook verzorgde hij dat er brood was op de plank en dat zijn achternaam gedragen mocht worden met enige mate van trots door zijn kinderen.
Hij mocht dan wel niet vaak thuis zijn, maar zijn bijna vergoddelijkte gezag zorgde ervoor dat hij uiteindelijk het laatste woord had in het gezinsleven. De moeder was uitvoerder van deze ideaalbeelden en functioneerde bijna machinaal in haar plichten om deze verwachtingen tot uitvoering te brengen.
Kwam er een moment waarop zij niet haar taken goed uitvoerde, dan was dat een reden tot belediging voor de echtgenoot.
Zij het, omdat ze niet goed gekookt had, of omdat de kinderen ongemanierd of vies waren. Of misschien, omdat haar prestaties in bed ervoor zorgde dat hij zijn gezicht keerde naar een andere vrouw.
Ach ja, wat wil je dan ook in die tijden als vrouw? Er was weinig steun voor je, zowel maatschappelijk als persoonlijk, omdat de vrouw meende dat ze in haar vrouw en moeder zijn gefaald had.
Wat een schaamte en ellende! De man was ontevreden en boos. "Mijn verwachten zijn niet uitgekomen, omdat jíj je plicht niet hebt gedaan," bromt hij.
Vooruitschakelend naar 110 jaar later, bemerk je dat dit een zin is die ieder zichzelf mag toeschrijven wanneer hij of zij conflict ziet in diens verwachting versus de realiteit.
Een privilege, waarbij je idealen mag hebben, dromen mag hebben, meningen mag vormen om de realiteit, omdat je denkt dat jou mening enige grip en kracht heeft op de realiteit zelve.
Een victorie noem ik het voor de democratie.
De zeikwijfjes van nu, die alles zo licht en persoonlijk opnemen, zijn de resultaat van een eeuwenlange dialectische strijd tussen privilege en gehoorzaamheid.
Gelijkheid zegeviert, niet langer is het nodig om 'iemand' te zijn om een mening te vormen. Ieder maakt deel uit van de maatschappij en ieder mag zijn hand uitrekken naar het middelste deel van de kring om een bijdrage aan deze saamhorigheid te leveren.
The downside however is also a fact.
Het is een zegen dat gelijkheid in de Westerse wereld geleid heeft tot een gevoel dat ervoor zorgt dat ieder kan beschrijven als: "Ik doe ertoe, mijn bestaan is niet stom of waardeloos. Ja, ook ik mag iets te zeggen hebben. No matter how stupid, at least I'm trying to be someone."
Dat is erg mooi natuurlijk, de negatieve kant echter is wel dat het soms lastig is om met een dergelijke privilege om te gaan.
De kern van democratie bestaat eruit dat het volk recht van spreken heeft. Echter, wanneer dit het geval is, gaat de unanimiteit verloren. Een zee van meningen overstroomt ons, vaak komt men tot consensus, maar vaker is dat niet het geval en valt de democratie uit elkaar in kleine feodale groeperingen.
De goddelijke gezag van de koning mag dan weg zijn, maar het feodale denken krijgt een nieuw hoesje. Eentje waarbij een idee wordt aanbeden (vaak met een vriendelijk kijkend persona aan verbonden die de fysieke manifestatie is van een groepering.)
Gelijk zijn vervalt in gelijk krijgen, waarbij men streeft naar de unanimiteit van een groepering in plaats van de unanimiteit van het volk.
(Zie bijvoorbeeld extreme atheïsten die elk vorm van religie met kracht willen verbannen, of juist de racistische groeperingen die vinden dat buitenlanders banen stelen etc.)
Een schreeuw vraagt om reactie, maar nu zit dat anders.
Anders dan voorheen, wanneer de het beledigen van bijv. protestantisme in Nederland gedurende het schrikbewind van de Spaanse Inquisitie de toorn van Filips II opriep en dit leidde tot massa executies, krijg je nu een tegenbeweging.
Eentje die terugschreeuwt: "Je mag dan wel een mening hebben, maar het is niet absoluut! En mocht dat wel zo zijn, dan heb je geen recht om mij te doen buigen voor jouw idealen, wanneer de mijne ook mij heilig zijn."
Dus wat kan men tegen dergelijke gevolgen doen? Wat is de oplossing tegen het wederkeren van een potentieel neo-feodalisme, waarin idealen vergoddelijkt worden in een democratie?
Misschien ligt het antwoord wel in het woord zelf.
"Democratie."
(Bron: wikipedia)
Democratie is een bestuursvorm. Het Nederlandse woord[1] stamt af van de Grieksewoorden δῆμος (dèmos), "volk" en κρατέω(krateo), "heersen, regeren" en betekent dus letterlijk "volksheerschappij". Dit houdt in dat het volk zelf stemt over de wetten, zoals in hetoude Athene, of het volk verkiest vertegenwoordigers die de wetten maken, zoals in België en Nederland.
Volk wordt als gemeenschap beschouwt, het is een gezamelijk gelijkwaardig lichaam. Wanneer een deel de ander pijnigt, pijnigt indirect zichzelf. De tijdelijke overwinningen van iemands mening zijn de gevolgen van jaren van onvrede niet waard. Een volk wat maar voor een deel gelukkig is, is geen volk meer. En zeker niet een volk dat gezamelijk regeert. Neo-feodalisme is de zorg van de toekomst die grappig genoeg erg simpel opgelost kunnen worden.
Schreeuwen voor rechten die evident zijn (ze zijn gebonden aan je vanaf je geboorte, waar maak je je druk om?) hoeft niet. Eigenbelang kan geen plek hebben in de maatschappij wanneer je als bewoner merkt dat het geluk waar je voor streed voortkwam uit egoïsme.
Een egoïsme dat gebaseerd was op het behalen van jóu idealen met de medemens als middel en jij als centrum van je verlangens.
Hoe goed kan een volk zijn dat enkel drijft op eigenbelang en uiteindelijk de laatste klap van onvrede zelf moet verwerken.
Korte termijn denken is schadelijk. Het maakt je een volger van je instincten en sluit je op in je eigen lichaam.
Terwijl ik wil zeggen, kijk over je schouder. De wereld is groot en ligt aan je voeten, wat een zonde om dat niet te delen in eenheid.
Er is zoveel meer dan die microscopische kijk op een punt, alles is groter en complexer dan de grenzen van jouw waarneming.
Waarom dat als ultiem nemen?
Ik stap achteruit wanneer ik overweldigt wordt door een mening en haal diep adem.
Sterke meningen komen niet voort uit een vertrouwen in hen, maar juist in een onzekerheid dat ze misschien nooit zullen kunnen waarkomen of misschien verwoest kunnen worden.
Maar agressie is het laatste waar je als een volk naar wilt werken. Het doel van democratie was de vrede handhaven en tevredenheid van ieder.
Tevredenheid zal dan moeten voortkomen uit het verminderen van onbereikbare idealen in ruil voor het welzijn en innerlijke rust van allen.
Tuesday, 4 August 2015
Telefoon Verslaafde
Ik maak me zorgen om mezelf te laatste tijd. Ik schijn een leven te lijden waarin mijn mobiele telefoon zo vast aan mij zit als mijn ledematen. Een verlenging van mijn hand, maar dan in parasietvorm.
Een schijnleven, zou ik het haast willen noemen. Eentje waarin het opeens lijkt dat ik besta uit likes, comments, berichten, alles wat mijn aandacht kan trekken.
Cliché natuurlijk, aangezien het erg makkelijk is om het gebruik van een mobiele telefoon af te zeiken.
Nee, dat wil ik niet. Ik realiseer me al te goed de positieve kanten van een mobiele telefoon en van die positieve zijdes de enerzijds pragmatisch en anderzijds amusante kant ervan.
Hoe naïef van velen dat ze denken dat een telefoon bezit over hen neemt, alsof hun wilskracht wegvaart omdat ze een verslaving beginnen te vormen.
Nee, ik ben hier om mezelf de volledige lading te geven. Inderdaad ben ik het die de actieve houding richting deze verslaving heeft gevormd. Om dan passief op mijn rug te liggen en te wijzen naar een intentieloos apparaat, alsof het in zijn essentie zit mij verslaafd te maken, is nonsense.
Ik weet dat ik niet een moment kan zonder eventjes naar nieuwe meldingen, berichen, filmpjes te kijken. Al te vaak voor een nutteloos doeleind, waarbij ik zaken die er werkelijk toedoen uitermate verwaarloos.
Nu vroeg ik mezelf om half drie 's nachts, waar is het goed voor? Deze eeuwige cyclus van like, comment, antwoord. Like, comment, antwoord. Like, comment, antwoord.
Like. Comment. Antwoord.
Ik word moe en chagerijnig, mijn werk krijg ik niet klaar. Mijn telefoon vervloek ik, ook al hij heeft geen enkele actieve schuld.
Nu ik op lege maag, drie uur 's nachts vermoeid wegtype realiseer ik me hoe leeg het is om niet telkens erkenning van de ander te krijg over je bestaan.
Men meent vaak dat eenzame mensen verscholen zitten in het donker, klaar met de wereld, geen behoefte aan sociaal contact, terwijl wij in werkelijkheid niks anders willen dan dat, maar het nooit op een zodanige manier krijgen dat bij ons past.
Ik weet deze cyclus van korte erkenningen op een gegeven moment hun betekenis verliezen, de eenzaamheid zal terugkeren en al het toen gewenste sociaal contact zal degraderen tot een grote bol grijs waarin elk gezicht tot een onafscheidbaar geheel samenkomt.
Wat dan? Heeft het dan zin om schuld te geven aan een machine? Terwijl het verlangen naar erkenning van binnen komt?
Of is het tijd om eindelijk rust te vinden in stilte, in gedachtes en donker? Daar kan ik me niet meer verschuilen voor mezelf en is het nodig om te confronteren wat er te confronteren valt. Of voor jou een manier om te confronteren, wat er te confronteren valt.
Dat gezegd hebbend, ik neem morgen afscheid van mijn dierbare telefoon. Kon ik maar zeggen dat het fijn was zolang het duurde, maar genieten van illusies is genieten van kersenlikeursmakend vergif.
Neo-Feminisme
(Het slechste stuk dat ik tot nu toe in mijn leven heb geschreven, ik erken elke fout en misvatting, maar ik weiger het bestaan ervan te ontkennen en ik heb er sindsdien van geleerd door me te storten op de Tweede Sekse van Simone de Beauvoir)
Actueel gezien schijnt de vrouw momenteel te balanceren tussen enerzijds een goddeloze oceaan van vrijheid en anderzijds de objectivering van het ideaal beeld van de vrouw.
En jazeker is het niet mogelijk om het feminisme te bespreken zonder de existentialiste Simone de Beauvoir erbij te betrekken, die uitvoerig het beeld van de moderne vrouw had samengevat in haar boek 'La Deuxième Sexe".
En zeker was zij het die de positie van de vrouw zo gesterkt heeft als een schepsel gelijkwaardig aan de man in elk opzicht.
Van jongs af aan is het immers duidelijk dat opvoeding per sekse enorm verschilt. Waarin de man meestal beloont en geprezen wordt voor zijn mannelijkheid, wordt de vrouw altijd al in een discreet hokje geplaatst van schaamte en kuisheid.
Denk hier bijvoorbeeld aan de schuine grappen temidden van jongens of het feit dat jongetjes van jongs af aan al een bijnaam krijgen voor hun geslachtsdelen waarmee er op een speelse wijze wordt omgegaan door beide ouders. Echter bij het meisje moet men hiervan afzien en wordt dit gedrag als ongepast gezien, zowel door de ouders als later door het meisje zelf.
Nu ben ik hier niet om andermans filosofie uiteen te zetten, mocht u hier meer over willen weten, dan adviseer ik het boek van madamemoiselle de Beauvoir.
Ik zit hier echter met een vraagstuk, waarin ik me eindelijk heb gerealiseerd dat het onderwerp feminisme een van de moeilijkste en diepste filosofische onderwerpen is die je kan vinden en dat men het niet licht moet nemen om de basale existentie voorwaarden van een deel van de mensheid met een korrel zout te nemen.
Zeker niet zelfs, men behoort hier met volledig verstand en nauwkeurigheid betrokken te zijn bij de zaak.
Mijn innerlijke strijd bestaat hier uit dat de moderne wereld óf het vrouw zijn schijnt te vieren óf juist meer dan ooit ons van onze waardigheid ontdoet.
De grenzen van het vrouw zijn lijken verder gelegd te zijn, denk aan baan mogelijkheden, vrije seks, de vriendschappelijke verhoudingen tussen het ene geslacht en het andere.
En ik kan niet anders dan enorm dankbaar zijn voor deze morele vooruitgang, die ons jaren heeft gekost maar ervoor heeft gezorgd dat de menselijke geest niet enkel potentie heeft, maar ook tot vervolmaking kan komen van de redelijkheid.
Maar nu moet ik iets anders daar tegen werpen.
Deze nieuwe vrijheid, deze mogelijkheden tot uitoefening van de ik, doen mij ook trillen van angst wanneer ik zie welk beeld men van de ideale vrouw heeft gecreëerd.
En daarmee bedoel ik de media, die de vrouw niet onafscheidelijk kan zien van haar uiterlijk en van haar uitoefening van de haar biologisch gegeven seksualiteit.
Normale vrouwen zie ik amper, enkel lustobjecten met iets meer inhoud dan voorheen. Zelfs nu meen ik dat de ideale vrouw van vandaag niets meer is dan een huppelkut met twee hersencellen meer dan gisteren.
Hier geef ik niet de media de schuld van, aangezien media niet in eenrichtingverkeer werkt. Zodra er geen kijkcijfers zijn, houdt men het ook niet lang vol in de televisie business.
Het is enkel en alleen aan ons te verwijten dat vrouwen nog steeds in een sfeer van onzekerheid leven. Hetzij over hun uiterlijk, gezien de modeindustrie, hetzij over hun intelligentie waar naar schijn minder aandacht aan gegeven wordt dan aan het objectieve beeld van de vrouw.
Om diezelfde reden weiger ik ook mijn gezicht te laten zien bij elk werk dat ik schrijf, omdat het voorheen zo slecht werd ontvangen dat ik me schaamde over de invloed die het vrouwelijk uiterlijk kan hebben met betrekking tot de inhoud van het geschreven werk.
Als laatste meen ik niet dat mijn opinie ultiem is. Elk jaar verbeter, verander en realiseer ik meer te kunnen begrijpen en inzien.
En ik begrijp dat mijn kennis enkel relatief is naarmate ik ouder word en meer lees.
Desondanks zie ik deze opinie voor nu als een noodzakelijk waarheid totdat ik van mening verandert kan worden richting het tegendeel.
Wat feminisme betreft heb ik daar nog mijn vraagtekens bij.
Haast
Ik meen dat mijzelf goed kan beschrijven met enkele steekwoorden, waarmee ik de essentie vastpak van mijn aangemaakte en gekozen essentie.
Aangemaakt in de zin dat ik in confrontatie met de wereld noodzakelijke terugkerende reacties heb geuit jegens de buitenwereld in een herhalende cyclus, wat men in het dagelijks leven aanduidt met karakter, persoonlijkheid, ik.
Gekozen in de zin dat ik graag deze emoties wil ervaren, ik vecht er niet tegen, ik meen dat ze noodzakelijkwijs het gevolg zijn van mijn handelingen en op die manier kan ik niet anders dan te accepteren dat wanneer ik handel, wanneer ik in de wereld ben, deze handelingen en consequenties niet anders kunnen zijn dan van mij.
Hen ontkennen is mezelf ontkennen. Daarnaast echter, vecht ik er ook niet tegen om deze emoties níet te hebben, je kunt zeggen dat ik een bepaalde band ermee heb, een verslaving wellicht. Ik ben een willige verslaafde in dat opzicht.
Mijn steekwoorden hierbij zijn dus: eenzaam, teleurgesteld, esthetica, koffie, ouderwets.
Woorden die traagheid met zich meedragen, geduld en energie. Geduld heb ik veelal, de meeste meen ik niet.
En hoe is het mogelijk iemand te verwijten voor het niet hebben van geduld wanneer de basis van onze maatschappij gelegen ligt in het pragmatisch handelen?
Dat wil zeggen, handelen op zo een manier dat wanneer het werkt, het goed is.
Het ''zolang je haar maar goed zit principe tegen maximale inspanning''-filosofie. Is er enkel verwijt te maken jegens de drang naar efficiëntie, praktisch denken, het neo-ideologische beeld van vooruitgang, terwijl we kunnen constateren dat onze voortuigang enkel betrekking heeft op technologische vooruitgang en de vooruitgang van de geest, van het denken, van het moreel handelen op standby staat.
En men behoort te weten dat geduld en begrip nauw verbonden zijn met elkaar, het een heeft noodzakelijk de ander tot gevolg.
Snel, snel, geen tijd te verliezen, enkel begrip en inzicht.
Geduld om iemand anders te laten uitpraten is nu wachten op je eigen beurt om gelijk te kunnen krijgen. Snel, snel, want tijd is geld. Mijn geld, mijn tijd.
Wederom de vraag, kan ik verwijten maken tegen dit gedrag?
Zeker niet, omdat ik mijn tijd heb kunnen doorbrengen in het niet werken, niet socialisen, niet een individu zijn temidden van de menigte, maar een individu in de eenzaamheid.
Zeer contraproductief voor de maatschappij durf ik te stellen, maar daarnaast kan ik ook 'egoïsme' toevoegen aan het rijtje steekwoorden.
En wanneer men dat weet zullen ze begrijpen dat ik er niet op uit ben om hen van gedachtes te veranderen, aangezien ik de interesse daarin mis, kan men eindelijk realiseren dat dit een alarmpje is om eindelijk over jezelf na te denken, ik ben immers er niet op uit om je van mijn ideëen te overtuigen.
Wel vraag ik me ten zeerste af, hoe men zelf ervaart om het is om altijd in haast te leven. Hoe is het om alles snel te moeten doen zonder enige tijd voor evaluatie van je handelingen?
Nee, dit zijn niet per se filosofische vraagstukken die ik presenteer, dit is de bodem, de pure essentie, de vraag waarover men behóórt na te denken, wil hij of zij eindelijk voor zichzelf kunnen leven.
Dit zijn vragen die je behoort te contempleren, om met gerust hart te kunnen slapen, wetend dat ook jouw existentie als waardig kan woren geacht.
Niet door de maatschappij, door de ander of door het idee van Jezelf.
Ik bedoel hiermee, jij en jij alleen die boven de ander uitstijgt, naar de hemel kijkt en realiseert hoe nihiel en insignificant onze existentie is, maar toch noodzakelijk voor jou en jou alleen.
Maar wat zou het toch als je weet dat je verstrikt zit in een web van andermans verlangens, dat je al lang niet leeft voor jezelf, maar omdat anderen het nodig hebben dat je voor hen bestaat?
Dan zie ik het als des te belangrijker dat je uit je standby modus komt en actief met jezelf een gesprek voert, waarin je het subject wordt in je bestaan in plaats van het object in andermans.
Veel kan ik niet kwijt over de belangen van het menselijk bestaan, maar wat ik wel kan zeggen en daar zal ik nimmer aan twijfelen is dat vanaf de Big Bang tot aan het doven van de laatste ster in ons heelal, het nimmer voorkomen dat ik met dit uiterlijk, met deze mentale kenmerken, gewoontes op deze betreffende plek op dit moment in tijd zal leven.
Tamelijk uniek, niet?
De Stoa
De Stoa. Een filosofische stroming die de weerspiegeling was van het hedonisme van Epicurus.
Een stroming waarin de ratio menner was van de paarden der verlangens.
Ik schrijf dit stuk omdat het me pijn doet hoe negatief geladen het beeld is van de Stoa. Machinaal en pragmatisch, waarin menselijke emoties verdrukt worden tot het niets. Nee, ik betoog juist dat de filosoof Seneca een helder beeld had van de menselijke gewenning en gewoontes, van onze gevoelens, verlangens en idealen. Teleurstelling en zelfverwijt.
Het eerste probleem waar we mee te maken hebben is de menselijke interpretatie. Vaak een zegen, wat de sociale interactie bevordert.
Echter wanneer we te maken hebben met oude denkbeelden, wereldbeeld en ladingen die de woorden hebben, moet ik grijpen naar de filosoof Wittgenstein, die het volgende meende: Woorden zijn niet enkel woorden die sociale interactie bevorderen, ze kunnen ook scheidend werken. De mens is in zijn opvoeding geprikkeld met de betekenis achter elk woord, of het nu concreet of abstract is. Maar aangezien we de mens als individu moeten nemen, is het meer dan logisch te concluderen dat hetzelfde begrip bij twee individuen een verschillend beeld opwerkt in de hersenen. Zo kan men over hetzelfde praten in de materiële wereld, maar is de abstracte wereld met zijn gedachtes bij totaal iets anders, waardoor miscommunicatie plaatsvindt. Natuurlijk zijn we ons hier niet bewust van, omdat we menen hetzelfde begrip te hanteren.
Dit is wat ervoor kan zorgen dat de Stoa als zielloos en machinaal geïnterpreteerd kan worden. Plaatst men het in de context, van tweeduizend jaar geleden, dan behaalt hij helder inzicht.
Want het is in deze maatschappij waarin men het neo-romantieke beeld van gevoelens niet kent, gevoelens die wij als muze van de bohème zien. Romantisch en menselijk, emoties die naar buiten gedragen moeten worden om onze individualiteit te bestempelen.
Nee, dit is niet hoe men ernaar behoort te kijken. De Romeinse maatschappij was een maatschappij waarin sociale interactie het vaste principe was. Indivualiteit kende men niet omdat men deel was van het groter geheel, de Staat.
En voordat dit dystopische beelden van Big Brother opwekt, realiseert u zich dat men de de Staat zag als speelruimte, als mogelijkheid tot zelfverwerklijking.
Dánkzij de maatschappij ben je wie je bent, dankzij de staat en de existentie van de ander heb jij een reden om elke ochtend op te staan en je in te zitten voor het leven.
Immers zoals Seneca zegt:
"Als we alle sociale interactie opgeven en breken met de mensheid, als we enkel en alleen leven voor onszelf, zitten we in een isolement dat geen enkele betekenis meer heeft. Met als gevolg dat we ook niks zinvols te doen hebben."
-Seneca, Innerlijke Rust, blz.25
Op die wijze moet je de Romeinen zien als een onderdeel van de staat, mensen die constant in de gemeenschap leven en de druk ervaren van het handelen. Niet per se altijd direct voor de ander, maar wel op een zodanige wijze dat je nuttig bent voor zowel je zelf en de staat. En in die interpretatie van vrijheid zit de Stoa verscholen. Niet in onze neo - romantische beeld die enorm beïnvloed is door het existentialisme. Ik meen dus dat Seneca op een meta-niveau naar emoties kijkt en met zijn Romeinse beeld ontevreden is over de zaak. Net als veel andere Romeinen dat waren, waar ik ze geen ongelijk in kan geven.
En ja, ongelijk kunnen we hem niet geven als we naar deze interactie kijken tussen mens, staat en innerlijke rust. Hevige emoties kunnen dan zeker averechts werken.
Seneca echter ontkent de relevantie van de emoties niet, maar soms kan men zich verliezen in zichzelf en de kijk op de zaak volledig achter laten.
Je mag zelfs je emoties ontarmen, omdat ze deel van je zijn, maar, let op, net als een schip op zee zijn er tijden waarin je in de storm je heldere verstand verliest en wild gaat handelen, terwijl juist dan je boven de storm moet stijgen om jezelf en de bemanning te redden.
Overigens is de moderne maatschappij vervallen in een soort hippie stadium, waarin verzet tegen elk vorm van discipline en richtlijnen gezien wordt als een beperking van de vrijheid, terwijl de opvatting hiervan onjuist is.
Niet is het beheersen van je emoties een beperking van de vrijheid, niet is het kunnen rationaliseren van je bestaan een beperking van vrijheid, niet is het willen zin geven aan je bestaan een beperking.
Ja, we gaan uiteindelijk allemaal dood (een vaak gebruikt argument), discipline en orde en handelen hebben dus geen zin.
Goed, nou en?
Wil dat zeggen dat ik mijn bestaan de prullenbak in moet werpen? Wil dat zeggen dat ik moet ontkennen dat mezelf moet vervolmaken? Wellicht wel, maar dat doe ik niet. En wel om deze inspirerende uitspraak van Seneca:
"Niet durven doen wat je wilt of niet bereiken wat je wilt, blijven hopen en daar helemaal in opgaan. (...) Ja, zo krijg je mensen die hun eigen vrijheid haten. (...) En wat krijg je dan? Reizen zonder duidelijk doel, mensen die de kusten afzakken, nu eens over zee dan weer via land. (...)
Zoals Lucretius het zei:
"Op die manier vlucht ieder voor zichzelf."
We moeten dus beseffen, niet de locaties zijn ons probleem maar wijzelf. Wij zijn niet sterk genoeg om alles vol te houden. We kunnen niet langdurig tegen hard werk of leuke dingen of one zelf of wat dan ook. (...) door vaak van plan te veranderen kwamen ze weer uit op hetzelfde en hadden ze dus geen ruimte meer voor iets nieuws. Zo kregen ze weerzin van het leven, tegen de hele wereld, en rees bij hen dat decadente gevoel: "Meer van hetzelfde...Hoelang nog?"
En aangezien de wereld onze speelruimte is, onze enige kans misschien om iemand te zijn. Niet omdat het zinvol is voor de wereld, of fuck it, zelfs voor de Staat of de Ander.
Nee, het gaat erom dat wij onszelf in dermate in waarde achten dat we onszelf en de zinloosheid ontarmen en kunnen inzien, ik mag elke kant opgaan die ik wil, want stilstaan kan ik ook na de dood.
Arrogantie
Ik sta vaak te kijken van mijn eigen arrogantie.
Ik loop over straat en merk dat men mijn aandacht wil. Vaak is het op een charmante wijze, waarop iemand vraagt of diegene bij mij wil zitten. Vaker is het de simpelere methode waarbij men met geluid en wilde armbewegingen signaleert dat diegene mij bij zich wil hebben.
Ik heb de gewenning beiden te negeren, redenen daartoe zijn een los verhaal. Echter, wat mij doet verbazen over mijzelf is mijn emotionele reactie jegens ieder van hen.
Gezien mijn halfomslachtige nihilistische kijk om de wereld en anderszijds mijn existentialistische (d.w.z. vrij geboren zijn op deze wereld en de vrijheid om jezelf te scheppen) heb ik altijd de nadruk erop gelegd aan mijzelf hoe belangrijk het leven van een individu is. En dat men, hoe slecht je diegene ook kent, het verdient met waardigheid behandelt te worden. Niet uit respect voor de desbetreffende persoon, maar uit respect voor de mensheid, wetend uit materialistische overwegingen dat die persoon die zich in zijn tot nu toe gemaakte volmaaktheid presenteert aan jou, grotendeels een product is van sociale structuren, onderwuste lusten en verlangens en aangeleerde gewoontes en gewenningen.
Ik kan enkel een diepe bewondering hebben voor elk mens. In elk persoon manifesteert zich een unieke, doch gelijksoortige vervolmaking van de maatschappij. Niet is het enkel dat vele individuen een maatschappij vormen, in elk individu komt de maatschappij tot uiting. En ik sta met open mond, met grote ogen vol bewondering naar de mens te kijken. Elk mens, want ieder draagt grootsheid met zich mee. Onbewust wellicht, maar dat wil niet zeggen dat ik er geen weet van heb en dat is mij genoeg.
Elk individu is net een klein wonder, zou ik zelfs kunnen zeggen. Een god misschien zelfs, gecreëerd door andere goden die toeziend vanaf de Olympus hem de gaven hebben gegeven waar hij nu over beschikt. Of het nu lezen, wetenschap, koken, wandelen of schrijven is. Elk individu uit het gezamelijk concept op zijn of haar eigen manier. Gezamelijk, maar toch uniek. Begrijpt u waar ik op doel?
De mens is een gezamelijk individu.
Hoe dubbelzinnig! En ik kan zelf als individu niet anders dan daar voor opstaan en applaudiseren.
Bravo mensheid! Bravo voor uw complexe manifestatie in deze wereld! Bravo, dat u de schrijvers van deze tijd een reden tot schrijven geeft, de filosofen een reden tot denken, de lezers een reden tot het liefhebben van de letterkunde. Dank u wel, dat het lezen gevuld kan worden door een oneindige pad der mogelijkheden der kijkwijzens die mij door ieder van u gepresenteerd wordt, waarbij ik wellicht aan mijn pad des levens kan twijfelen, maar dat is me egaal. Juist dáárom verheug ik mij zo.
Ik twijfel, dus ik denk.
Ik denk dus ik besta.
Dat is hoe ik de wereld zag en toch kriebelde het mij soms. Dan kan ik het niet laten om te dalen van mijn idealistische kijk op de wereld en me opeens bewust te worden van mijn omgeving. De dromerige kijk op de mensheid is wel leuk en aardig, maar hoe zit dat in de werkelijkheid? Is deze verheerlijking er wel? En dan kijk ik om me heen. Mensen veranderen van conceptdragers naar geëvolueerde dieren. Ze zijn niet enkel de goden voor wie ik ze zag, ze zijn vaak meer dier dan god zelfs. Lusten beheersen, gevoelsmatig denken in plaats van doordacht redeneren, de massa die in clones van elkaar veranderen. Weg individualisme!
Hoe pijnlijk is het om zo van je droom wakker geschud te worden. Dat er blijk is van een verschil tussen de theorie over de mens en de praktijk van de mens. Denk ik de waarheid gevangen te hebben, dan ontsnapt het me, dan kan er iets gebeuren wat me uit mijn humeur brengt en de dierlijkere kant van de mens naar boven doet brengen en de goddelijkheid verduisterd.
Ik denk hier aan wanneer ik zorgeloos over straat loop en merk dat ik nagekeken word door mijn af en toe excentrieke manier van kleden. Het doet mij geenzins pijn dat men mij nakijkt door mijn manier van kleden, wat mij kwelt is dat ik opeens realiseer dat de mens niet enkel bestaat uit goddelijke en verheerlijkte concepten. Werkelijk is het dat zij geen waardering hebben voor de individu in de maatschappij en daarbij geen waardering voor hun bijdrage aan de maatschappij die mij ertoe heeft bewogen om me dusdanig te kleden. Dat het in de praktijk enkel een opppervlakkige uiting van het concept is, zoals normaliteit, eigen smaak, eigen wil, zonder enige vorm van individualisme. Het lijkt alsof ik van verdiepingen hoog op weg naar de Olympus neerstort in de moerassen van de aarde. Dat mijn beeld een wazig was en verkeerd was, dat ik niet de waarheid te pakken had, maar de waarheid-in-schijn: idealen. Een veel gemaakte verwarring van mij en wellicht van u ook.
De donkere wolk van het nihilisme daalt op me neer en er is regen, onweer en bliksem. Wat maakt het uit om ook maar iets te doen? Ik zal het nooit goed hebben, ik zal de mens kunnen interpreteren. Laat ook maar zitten, het hoeft niet meer. Ik wil alleen zijn.
Ik ben verraden.
En ik vraag mezelf af, wie ben ik om waardig behandeld te worden? En wat is het om anderen vanaf het begin in waardigheid te laten, met de kans dat het niet terug gedaan wordt? Het gevoel neemt de overhand.
Ik begin dan enkel hen te waarderen die mij ten eerste waarderen. Een glazen houding, bijna verbitterd zou ik zelfs willen zeggen loop ik door de straten en kijk met bewolkte ogen om me heen. Niemand is het waard om waardig behandeld te worden, ieder van jullie bestaat uit een stel idioten, zeg ik zo mezelf. En met dit gewicht loop ik enkele dagen rond, enkel respect gevend aan hen die de eerste beweging maken. Hen die dat weigeren, negeer ik of erger, ik kijk op hen neer.
Enkele tijden verdraag ik het zo te leven, maar de eenzaamheid van de geest kan knap benauwend zijn. Niet enkel ben ik fysiek alleen, maar mijn gedachtes kan ik nergens plaatsen. Niemand acht ik immers waardig genoeg om mijn gedachtes mee te delen. Zodat ze er wat mee doen? Onbegrip tonen? Liever niet, spreek ik zo in mezelf.
(N.B. Dit is het gevoel wat nog steeds de overhand heeft.)
Er is weinig voor mij om me over te verheugen, ik kan niet de deur uit zonder een gevoel van zinloosheid. Thuis heb ik weinig zin in lezen, want ik meen mensen gezien te hebben die het klaarblijkelijk zonder prima redden. Het antwoord heb ik toch niet in de boeken gevonden, dus laat Camus voor wat het is, stel ik mezelf zo voor.
Dit gedrag ik niet enkel irriterend voor mijzelf, maar meer voor mijn omgeving. Ik trek me er weinig van aan, omdat de rebel in mij zegt dat ze er toch niks van begrijpen. Ze drijven aan de oppervlakte van de normaliteit en de overige aangenomen sociale structuren van de maatschappij.
Maanden gaan voorbij op deze wijze, ik heb ook minder zin om op mijn uiterlijk te letten, noch mijn eetpatroon. Deze levenswijze draagt bij aan een nog meer humeurige kijk op de wereld.
Desondanks kan het zo gebeuren, dat er iets gebeurt wat buiten mijn controle valt. Geluk, puur en dom en onvoorspelbaar geluk kan in een handomdraai een verandering aan alles brengen.
En dit geluk kwam ironisch (ik lach erom al schrijvend) in de vorm van datgene waar ik zo teleurgesteld in was geraakt: mensheid. En het kwam in de vorm van vriendschap.
Hoezeer onderschatte ik het, want wederom was ik de fout ingegaan. Dit keer echter had ik datgene wat ik voor ware vriendschap, met andere woorden Menschen-Liebe (liefde voor de mens), aangezien voor ware vriendschap van mij kant. Enkel begrip tonend en nooit vragend naar iets terug, waarna teleurstelling dit gevoel aan mij ontnam. Niets was minder waar, wanneer bleek dat ware vriendschap niet ver lag. Hoe blij was ik dat ik de bittere vergissing in was gegaan om mijn Menschen-Liebe te verliezen, om het daarna wederom terug te krijgen.
Immers, water smaakt het meest zoet na lange dorst. Vrienschap van verschillende groeperingen. Groeperingen had ik allen over een kam geschoren, vergetend dat de individu nog in de massa bestaat zelfs wanneer de massa drukkend kan zijn.
Het vertrouwen keerde langzaam terug, maar in een andere vorm. Zeker was het Menschen-Liebe dat in mij gewakkerd werd, maar de sfeer voelde aardser aan.
Anders dan wanneer ik vroeger een vergoddelijking zag van de mens, realiseerde ik nu mijn eigen dierlijkheid te zien, Ik begreep dat ik niet buiten alles en iedereen stond, ik was er een deel van. Het verraad dat ik voelde was nooit op mij persoonlijk getriggerd, aangezien ik inzag hoe verdiept ik zat in mijzelf en mijn positie tegenover de wereld. Hierin was ik totaal de positie van de ander tegenover zichelf vergeten.
Nee, mijn arrogantie maakte plaats voor een gevoel van nederigheid. Ik leefde niet enkel in deze wereld, ik leefde dankzij deze wereld in een constructie van mijn fantasie gemengd met de werkelijkheid. Met andere woorden, een projectie of interpretatie van de werkelijkheid. En niet ik alleen, ieder van ons.
Ieder maakt gebruik van de realiteit als een object om daarmee zijn interpretatie van de werkelijkheid op te bouwen. Het is niet meer dan onze nederige poging om te proberen te zijn. En ik zeg proberen en niet enkel zijn, omdat het doel, wat dat ook persoonlijk wezen mag, niet behaald is. Het doel ligt ergens in de verte, velen volgen hun instict, want het doel is vaak verblindend of wel moeilijk te zien in de verte. Doch handelen, doch leven we, doch proberen we te zijn. En zolang wij handelen, zolang wij niet opgeven om te proberen te zijn, zal de wereld altijd in beweging blijven. Menschen-Liebe voel ik sterker dan ooit, ieder probeert enkel maar te creëren. Wat ik erg aandoenlijk vind, eerlijk gezegd.
Gezamelijk gebruik makend van de wereld als object voor onze eigen ondoordringbare eilandjes.
Subscribe to:
Posts (Atom)